Τα πήρε όλα κι έφυγε

Η Αριστερά επαίρεται συχνά για τη σημασία των συλλογικών οργάνων στις αποφάσεις της, θέλοντας έτσι να δείξει ότι διαθέτει υψηλό επίπεδο εσωτερικής δημοκρατικής οργάνωσης, ότι συνιστά πρότυπο, σε αντίθεση με τους άλλους πολιτικούς χώρους. «Θα συζητήσουν και θα αποφασίσουν τα όργανα» είναι μία από τις πιο «αγαπημένες φράσεις» κάθε αριστερού πολιτευτή, ιδίως όταν δεν έχει τι άλλο να πει και πρέπει να ξεφύγει από μια δύσκολη κατάσταση.

Ομως ο πρώην, πλέον, πρόεδρος της Αριστεράς, Αλέξης Τσίπρας, στην πιο σημαντική στιγμή και για τον ίδιο και για το κόμμα και την παράταξή του, όπως την αποκαλεί, αγνόησε εντελώς τα περίφημα αυτά «όργανα» – κάτι που είναι εντυπωσιακό για το πόσο αδιάφορο πέρασε. Και δεν τα συγκάλεσε, ούτε πήγε σε αυτά, ούτε, πολύ περισσότερο, τα συμβουλεύτηκε, ή τα προετοίμασε με οποιοδήποτε τρόπο, ή συζήτησε μαζί τους την απόφαση της αποχώρησής του, η οποία επηρεάζει το μέλλον του κόμματός του μακράν περισσότερο και, κυρίως, δυσμενέστερα, απ’ ό,τι το δικό του.

Είναι γνωστό ότι ο Τσίπρας είναι κορυφαίος τακτικιστής – και ότι δεν σταματά μπροστά σε τίποτα. Ομως, με αυτή του την παραίτηση προχθές από το Ζάππειο, που πράγματι έπεσε περίπου σαν κεραυνός, αν και όχι εν αιθρία, απέδειξε ότι είναι μακράν ο ικανότερος του είδους στο σημερινό πολιτικό σύστημα. Γιατί τι πραγματικά ήταν αυτό που έκανε;

Πρώτον, παραιτήθηκε στον ελληνικό λαό, ως πρώην πρωθυπουργός και όχι στον ΣΥΡΙΖΑ ως αρχηγός του. Κάτι που σημαίνει ότι ο αληθινός συνομιλητής του δεν είναι η Κουμουνδούρου.

 Δεύτερον, παραιτήθηκε από τι; Από ένα κόμμα που σβήνει. Πώς το ξέρει ο Τσίπρας ότι σβήνει; Το ξέρει καλύτερα απ’ τον καθένα, επειδή μπορεί να είναι πολλά, αλλά ασφαλώς ανόητος δεν είναι. Ο ΣΥΡΙΖΑ γιγαντώθηκε μέσα απ’ την εξάπλωση της κοινωνικής απελπισίας. Τώρα που αυτή έχει πλέον, εκ τω πραγμάτων, φύγει από το προσκήνιο, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έχει πλέον λόγο ύπαρξης. Χωρίς την απελπισία, η παρουσία του στην πολιτική σκηνή δεν έχει πια συνεκτική λογική. Στερείται νοηματοδότησης και χάνει τη σημασία της και γι’ αυτό εξαφανίζεται κι εκείνος μαζί της: όσο χάνεται αυτή απ’ τον ορίζοντα της δημόσιας σφαίρας, άλλο τόσο χάνεται και η ανάγκη για έναν ΣΥΡΙΖΑ – τον όποιο ΣΥΡΙΖΑ: Δεν έχει πια τι να «σκίσει», δεν έχει πια τι αδιανόητο να υποσχεθεί, τι ψεύτικη ελπίδα να μοιράσει, τι παραμύθι (με κακό τέλος) να αφηγηθεί.

Αντιθέτως, όμως, επειδή όλα αυτά τα έχει κάνει και τα έχει καρπωθεί, από την ώρα που η πολιτική τους λειτουργία έχει πλέον ακυρωθεί, ακυρώνεται και ο ίδιος ο φορέας τους – πολύ περισσότερο όταν αυτός έχει δώσει τα δείγματα γραφής εξουσίας που έχει δώσει ο ΣΥΡΙΖΑ στους υπόλοιπους τομείς.

Ο Τσίπρας, που το 2015 πάλι δεν ρώτησε φυσικά «τα όργανα» για να κάνει τη μεγάλη του «κωλοτούμπα» και όλα αυτά τα γνωρίζει φυσικά καλύτερα απ’ τον καθένα και ασυζητητί κατανοεί ότι το κόμμα του έχει πλέον καεί οριστικά και αμετάκλητα ως κόμμα εξουσίας. Είναι τοξικό. Είναι τελειωμένο. Αντίθετα, ο ίδιος, αισθάνεται ότι δεν είναι και πιθανώς να έχει δίκιο: υπό την προϋπόθεση ότι δεν θα το αφήσει να τον πάρει μαζί του.

Αμέσως μετά το αποτέλεσμα των εκλογών της δεύτερης Κυριακής, ο Τσίπρας είπε ότι θα έθετε τον εαυτό του στην κρίση του κόμματος: δηλαδή, είπε ότι δεν θα έφευγε. Γιατί είναι δεδομένο ότι εάν το έκανε, θα κρατούσε τη θέση του. Οχι αλώβητος, αλλά με σημαντική πλειοψηφία. Τρεις ημέρες αργότερα πήγαινε στο Ζάππειο, αγνοώντας το πλήρως και εγκαταλείποντάς το στη μοίρα του. Εκτοτε, εκείνο έχει τεθεί σε διαδικασία εσωτερικού βρασμού που ουδείς πιστεύει ότι θα του βγει σε καλό. Ομως, εκείνος, πρόλαβε και ξέφυγε. Και μάλιστα, πλέον, θαυμαζόμενος και πολύ νέος. Οπως λέει και το άσμα, τα πήρε όλα κι έφυγε. Και μπράβο του…