Κι όμως ο Τσίπρας… ενώνει τους Ελληνες

Οι εκλογές πέρασαν, η κανονικότητα επιστρέφει, τα κόμματα κάνουν τον απολογισμό τους – ή μήπως όχι; Ο απολογισμός αφορά πρωτίστως εκείνους που έχασαν, όχι όσους νίκησαν: οι τελευταίοι έχουν άλλες υποχρεώσεις. Ωστόσο, όπως ήδη φαίνεται, στον ΣΥΡΙΖΑ απολογισμός δεν πρόκειται να γίνει, ή δεν πρόκειται να είναι γνήσιος. Μα προσχηματικός και ψευδεπίγραφος, για να καταλήξει σε μία απ’ τα ίδια. Ο Τσίπρας ξεκινά να ζητήσει ξανά τη «νομιμοποίηση» από το κόμμα του, την οποία αναμένεται πιθανότατα και να λάβει. Οπότε, τι κι αν το γκρέμισε; Αυτή την καρέκλα δεν θα του την πάρει κανένας. Ο εκβιασμός του είναι σαφής: ή αυτός ή τίποτα. Ετσι το «πουλάει» ο αριστερός αρχηγός του «κόμματος του ενός ανδρός». Και το τίποτα φοβίζει ακόμα και τους ηττημένους, που πληρώνουν τον εκβιασμό του πολύ ακριβά.

Μέσα σε όλα αυτά όμως, υπάρχει και κάτι αναπάντεχο: έπειτα από το αποτέλεσμα και της περασμένης Κυριακής, μπορεί κανείς με ασφάλεια να ισχυριστεί κάτι που σε πρώτη ανάγνωση ακούγεται τουλάχιστον παράδοξο, αν όχι… εξωφρενικό: πλέον ο Τσίπρας ενώνει τους Ελληνες, ή τουλάχιστον πολλούς από αυτούς. Για πρώτη φορά από τότε που εμφανίστηκε στο πολιτικό σκηνικό και ανήλθε στην εξουσία με τη μετεωρική ταχύτητα που του εξασφάλισε πρωτίστως η εύνοια του τότε αρχηγού του κόμματός του και βεβαίως, στη συνέχεια, η δική του αδίστακτη τακτικιστική ικανότητα μα, κυρίως, η τραγική πραγματικότητα της χώρας στην οποία και επένδυσε χωρίς αναστολές. Από τότε μέχρι σήμερα δεν πέρασε στιγμή που να μην προκαλεί διχόνοιες, τις πιο πολλές φορές τεχνητά, για να πολώσει και να κερδίσει απ’ αυτό, παρά τη βλάβη που επέφερε.

Τώρα όμως οι διαδοχικές ήττες αλλάζουν ακόμα και αυτή την εικόνα. Και ένα νέο τοπίο διαμορφώνεται που σχεδόν όλοι συμφωνούν πια, δεξιοί και αριστεροί, για τον πρώην πρωθυπουργό και αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ: αυτός ο άνθρωπος πρέπει επιτέλους να φύγει. Ολοι, πλην κομματικών πραιτοριανών, που θα «σκάψουν» τώρα γι’ αυτόν. Ωστόσο αυτή είναι η κοινή θέση που βρίσκεται πίσω από το αποτέλεσμα των εκλογών, μετρώντας την αποστροφή του εκλογικού σώματος προς το κόμμα της Κουμουνδούρου. Αποστροφή που εκφράστηκε σε πολιτική καταστροφή, για την οποία ο ίδιος έχει (υποτίθεται) αναλάβει εξαρχής την πολιτική ευθύνη. Και που έχει οδηγήσει και σε μεγάλη ενδοκομματική δυσανεξία, που όμως μάλλον ελέγχεται από το «πολίτ μπιρό».

Με άλλα λόγια, και το πάλαι ποτέ διευρυμένο εκλογικό ακροατήριο του ΣΥΡΙΖΑ, που τον εγκατέλειψε πλέον μαζικά, είναι λόγω Τσίπρα και της πολιτικής του που δεν τον θέλει πια. Εξού και η κάθετη πτώση. Το είπε και ο ίδιος, έστω με άλλα λόγια, και δεν μπορεί να κρυφτεί από αυτό. Ωστόσο, έστω και αν με εντελώς διαφορετικά σημεία αναφοράς, λογική και κίνητρα, αυτό ακριβώς δεν είναι που θέλουν και όλοι οι υπόλοιποι από αυτόν; Το να φύγει; Τόσα χρόνια δεν το ζητάνε; Ετσι, πέτυχε το ακατόρθωτο, έστω και απ’ την ανάποδη: πλην των κομματικών πραιτοριανών, σχεδόν όλοι να ομονοούν γύρω από το πρόσωπό του!..

Βέβαια, λίγο πιο πονηρά σκεπτόμενος κάποιος, θα μπορούσε να πει: Ενα λεπτό, μήπως πρέπει πλέον να αναθεωρηθεί μία βασική παράμετρος της παραπάνω λογικής; Δηλαδή, γιατί σήμερα η Νέα Δημοκρατία, αλλά και το ΠΑΣΟΚ, να μη θέλουν τον Τσίπρα αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ; Κανονικά, ψυχρά και από πλευράς υπολογισμών, τώρα αυτόν και μόνο θα έπρεπε να θέλουν πια. Είναι ένας «σίγουρος» ηττημένος αντίπαλος. Τελειωμένος. Οσο κάθεται τόσο το κόμμα του εξανεμίζεται. Οπότε γιατί να φύγει; Γιατί να υπάρξει το ενδεχόμενο να βγει από το πουθενά κάποιο πρόσωπο που θα ξανακάνει τον ΣΥΡΙΖΑ κόμμα με αξιώσεις ισχύος; Οπότε μια χαρά δεν είναι ο Τσίπρας; Πλάκα δεν θα έχει τώρα να αρχίσει να τον στηρίζει και ο… Μητσοτάκης;