Η εξαίρεση

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η Βουλή, και εν τέλει η Ελλάδα, θα ήταν καλύτερη χωρίς τη συμμετοχή των ακραίων σχημάτων που μας προέκυψαν από αυτές τις εκλογές. Πιο δύσκολη είναι η απάντηση στο ερώτημα αν η κυβέρνηση, και εν τέλει η Ελλάδα, θα ήταν καλύτερη στην περίπτωση που το ποσοστό των γυναικών μεταξύ των υπουργών δεν ήταν 17%, αλλά ας πούμε 65%, όπως στην Ισπανία. Οχι, θα απαντούσαν όσοι και όσες βλέπουν παντού συνωμοσίες του woke: επιτέλους, δεν μπορεί η σύνθεση του υπουργικού συμβουλίου να βγαίνει με ποσοστώσεις! Επιπλέον, θα πρόσθεταν, δεν βλέπετε ότι στο προηγούμενο κυβερνητικό σχήμα οι γυναίκες ήταν μόλις 9;

Κι όμως, δεν είναι θέμα ποσοστώσεων ούτε θετικών διακρίσεων. Είναι θέμα νοοτροπίας ή, έστω, κεκτημένης ταχύτητας. Πιστεύει κανείς στα σοβαρά ότι οι άνδρες είναι κατά μέσο όρο πέντε φορές ικανότεροι, εξυπνότεροι ή αποτελεσματικότεροι από τις γυναίκες; Αν όχι, τότε κάτι δεν πάει καλά στον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι διοικούντες.

Αλλο ερώτημα, μόνο επιφανειακά άσχετο με το πρώτο: θα ήταν καλύτερη η κυβέρνηση, και εν τέλει η Ελλάδα, αν είχε ανακοινωθεί έστω και ένας ανοιχτά γκέι υπουργός; Oχι, θα απαντούσαν οι υπέρμαχοι της άποψης ότι η σεξουαλική ταυτότητα δεν έχει καμιά σχέση με την πολιτική. Μήπως δεν θα ήταν υποκριτικό, θα πρόσθεταν, να τοποθετούσε ο Πρωθυπουργός έναν γκέι επικεφαλής ενός υπουργείου για τους ΛΟΑΤΚΙ, όπως έκανε τοποθετώντας μια γυναίκα επικεφαλής ενός υπουργείου για την οικογένεια;

Κι όμως, έχει σημασία για την προώθηση της ισότητας να αναλαμβάνουν επιτελικούς ρόλους άνθρωποι που μιλούν ανοιχτά για τον διαφορετικό σεξουαλικό τους προσανατολισμό: γι’ αυτό το έκανε ο Νικόλας Γιατρομανωλάκης όταν μετείχε στην προηγούμενη κυβέρνηση, γι’ αυτό το κάνει ο Αλέξης Πατέλης όταν δίνει εφ’ όλης της ύλης συνεντεύξεις.

Αλλη παραλλαγή του ίδιου ερωτήματος: θα ήταν καλύτερη η κυβέρνηση, και εν τέλει η Ελλάδα, αν χθες δεν είχε ορκιστεί με πολιτικό όρκο ενώπιον της Προέδρου της Δημοκρατίας μόνο ο υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικής Ασφάλισης Πάνος Τσακλόγλου; Οχι, θα απαντούσαν οι θεματοφύλακες των παραδόσεων: επιτέλους η Ελλάδα είναι μια ορθόδοξη χώρα, ας κρατήσουμε και μερικά πράγματα όρθια!

Κι όμως, είναι εντυπωσιακή, αν και διόλου πρωτόγνωρη, η παρουσία της Εκκλησίας σε μια κατ’ εξοχήν κοσμική τελετή όπως η ορκωμοσία της κυβέρνησης. Το ζήτημα δεν είναι μόνο ο όρκος στην Αγία Τριάδα, αλλά ο γενικότερος ανταγωνισμός μεταξύ των μελών του υπουργικού συμβουλίου για το ποιος θα κερδίσει τη μεγαλύτερη εύνοια του Θεού ή του επί της γης εκπροσώπου του. Οπως και η σπουδή τους να ξεκινήσουν τα πηγαδάκια πριν ακόμη ορκιστεί ο ένας που έκανε την εξαίρεση. Και έσωσε την τιμή του κοσμικού κράτους.

Καλά, θα επέμεναν οι θεματοφύλακες, δεν χαίρεσαι που τουλάχιστον ο Τσακλόγλου δεν αποδοκιμάστηκε; Ναι, ναι, ευτυχώς.