Το «πουτς» της ομάδας Βάγκνερ

Στη Ρωσία η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Το 1917 ο στρατηγός Λαβρ Κορνίλοφ κίνησε τις μονάδες του εναντίον της κρατικής εξουσίας του Κερένσκι με στόχο την ανατροπή του. Καθιερώθηκε έτσι το «πουτς», σαν κίνημα κάποιας ή κάποιων στρατιωτικών μονάδων εναντίον της κεντρικής κυβέρνησης. Το ίδιο έκανε τώρα και ο σεφ του Κρεμλίνου Γεβγκένι Πριγκόζιν, με τη μισθοφορική ομάδα Βάγκνερ που ίδρυσε και διοικεί. Οπως όμως και ο Κορνίλοφ κατά το παρελθόν, η κίνηση του Πριγκόζιν ήταν μάλλον προορισμένη να αποτύχει.

Αφού κατέλαβε τη στρατιωτική διοίκηση στο  Ροστόφ επί του Ντον, η ομάδα Βάγκνερ κινήθηκε με στόχο να καταλάβει τη Μόσχα. Και πάλι εδώ ξύπνησε λίγο το ρωσικό παρελθόν. Με την εξέγερση των Κοζάκων του Βόλγα, υπό τον Γεμέλιαν Πουγκάτσεφ επί Μεγάλης Αικατερίνης, που είχαν ξεκινήσει να φθάσουν μέχρι τη Μόσχα. Ωστόσο, όπως και ο Πριγκόζιν, και αυτοί διέκοψαν την τελική τους πορεία. Μέσα από μια άγρια αιματοχυσία όμως, στο Τσαρίτσιν. Με τη μεσολάβηση του Λουκασένκο της Λευκορωσίας κάτι τέτοιο τώρα αποφεύχθηκε. Οχι πως οι ρωσικές δυνάμεις δεν θα το είχαν επιχειρήσει. Αλλά λογικότεροι εγκέφαλοι έκριναν πως μέσα στην αντάρα του πολέμου στην Ουκρανία μια τέτοια σύγκρουση θα διέλυε το κύρος και το ηθικό των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων. Και ευτυχώς εισακούστηκαν.

Τι άφησε πίσω της αυτή η κρίση; Που ακόμα βέβαια δεν ξέρουμε την τελική της απόληξη. Το ηγετικό κύρος του Βλαντίμιρ Πούτιν έχει θανατηφόρα τρωθεί. Οταν έδειξε αδύναμος να ελέγξει ένα καθαρά δικό του δημιούργημα. Ο Πριγκόζιν αναδείχθηκε μέσα απο τα γρανάζια των σιλοβίκι – ανθρώπων δηλαδή της εξουσίας, όπως λένε στη Ρωσία. Προερχομένων δηλαδή είτε από την Αγία Πετρούπολη είτε από τις μυστικές υπηρεσίες. Είναι χαρακτηριστικό, όπως έγραψαν οι «Moscow Times» πάνω στην κορύφωση της κρίσης, πως οι άνθρωποι της Αγίας Πετρούπολης προσέφεραν σημαντική στήριξη στον δικό τους Πριγκόζιν, «αν και το παρατράβηξε». Είναι όμως η πρώτη φορά επί Πούτιν που κάποιοι δικοί του άνθρωποι κινούνται και συμπεριφέρονται έτσι.

Το ότι επίσης το καθεστώς έδειξε να κλονίζεται οδήγησε στο να χάσει πόντους στην εκτίμηση των φίλων και συμμάχων του – και ιδιαίτερα της Κίνας. Το Πεκίνο πλέον αισθάνεται πανίσχυρο, απέναντι σε μια Μόσχα που παραπαίει και τείνει χείρα βοηθείας. Οσον αφορά τη Δύση και την Ουκρανία, το Κρεμλίνο βρίσκεται σε ιδιαίτερα δύσκολη θέση. Αν δεν πετύχει γρήγορα κάτι εντυπωσιακό στον στρατιωτικό τομέα, θα αρχίσει να ακούει εφιαλτικά μηνύματα για απώλεια όχι μόνο του Ντομπάς αλλά και αυτής της Κριμαίας. Και το γεγονός ακριβώς πως χρειάζεται μια στρατιωτική επιτυχία είναι που κάνει την κατάσταση ιδιαίτερα επικίνδυνη!