Μια γκοθ θεά, ο Πάνας κι ένα rave party

Τα ευχάριστα νέα είναι ότι το εφετινό καλοκαίρι είναι γεμάτο συναυλίες. Τόσο γεμάτο που δεν ξέρεις τι να πρωτοδιαλέξεις. Τα ακόμη πιο ευχάριστα νέα είναι ότι κοινό και καλλιτέχνες περνούν καλά τόσο πάνω όσο και κάτω από τη σκηνή και αυτό φαίνεται. Οπως για παράδειγμα συνέβηκε με την εμφάνιση της θρυλικής Siouxsie Sioux, το βράδυ της Παρασκευής, στην πλατεία Νερού στο πλαίσιο του Release Festival x SNF Nostos. Αν και είχε περίπου δέκα χρόνια απουσίας από τη σκηνή η Siouxsie δεν άργησε να πάρει με το μέρος της το κοινό που δεν ήθελε και πολλά πολλά για την ακολουθήσει στο ταξίδι της με τραγούδια τόσο των Banshees όσο και από τη σόλο καριέρα της. Στα 66 της χρόνια – λίγο βραχνιασμένη αλλά ποιος νοιάζεται για τέτοιες λεπτομέρειες – μάς θύμισε κομμάτια  όπως τα «Night Shift», «Arabian Knights», «Kiss Them for Me» «Dear Prudence», «Sin in My Heart», «Christine», «Happy House», «Spellbound», «The Passenger», «Israel» τα οποία έκαναν τους goth και punk φίλους να ξεσηκωθούν και να ξεσηκώσουν, όσους δεν είχαν μπει ακόμη στο κλίμα. Νωρίτερα στο «Νιάρχος» εμφανίσθηκαν οι Interpol οι οποίοι αν και ιδιαιτέρως αγαπημένοι στο ελληνικό κοινό, το δίχασαν τελικά, με κάποιους να απογοητεύονται από τη συναυλία τους και άλλοι να περνούν καλά. Συμβαίνουν όμως αυτά. Στην Πλατεία Νερού, πριν απ’ τη Siouxsie εμφανίσθηκαν οι Echo & The Bunnymen, δηλαδή το δίδυμο των Ian McCullogh και Will Sergeant και οι μουσικοί που τους συνόδευαν. Κομμάτια όπως τα «Rescue», «Never Stop», «Nothing Lasts Forever», «All My Colours (Zimbo)», «Seven Seas», «The Cutter», «The killing moon», αντάμειψαν με τον καλύτερο δυνατό τρόπο όσους τους παρακολούθησαν.

The Waterboys

Οπως γνωρίζουμε ο Παν είναι αρχαία ελληνική, ιδεατή, ανθρωπόμορφη δευτερεύουσα θεότητα, που ήταν συνυφασμένη με την «πανίδα» της Φύσης (άνθρωποι και ζώα) σε μια αμφίδρομη σχέση προστασίας, αλλά και προσωποποίηση της γενετικής δύναμης της ζωής. Με κάποιο τρόπο τα παραπάνω τα ζήσαμε, το βράδυ της Πέμπτης στο Ηρώδειο με τον Mike Scott και τους Waterboys του. Ενέργεια και ροκ δύναμη που μοιάζει να έχει περάσει αλλά ευτυχώς που υπάρχουν καλλιτέχνες σαν τους παραπάνω για να μας θυμίζουν τις ρίζες μας. Καμπάνα παντελόνια και παρέα μουσικών που ξέρει να περνάει καλά και αυτό έγινε άμεσα αντιληπτό από το κοινό. Ο κιμπορντίστας «Brother» Paul Brown, από το Τενεσί, αποθεώθηκε από το κοινό, είτε καθισμένος στο Hammond είτε όρθιος με τη λευκή vintage κιθάρα-συνθεσάιζερ.

Ο Mike Scott, ως άλλος θεός Πάνας ήταν ο μαέστρος της διονυσιακής βραδιάς του Ηρωδείου ενώ στο τραγούδι «The Return of Pan» κάλεσε τον Πάνο Σκουτέρη στο κλαρινέτο. Τα τραγούδια «Where the Action Is», «Glastonbury Song», «How Long Will I Love You», «Ladbroke Grove Symphony», «In My Time On Earth», «A Girl Called Johnny», «Fisherman’s Blues», «The whole of the moon», δεν έκαναν τίποτα περισσότερο από να υπογράψουν τη θυελλώδη βραδιά.

Röyksopp / Tash Sultana

Οι νορβηγοί synth Röyksopp στη Πλατεία Νερού και η αυστραλή τραγουδοποιός Tash Sultana στο SNF Nostos, μπορεί να εκκινούν από διαφορετικές αφετηρίες αλλά το αποτέλεσμα είναι ίδιο. Ο καθένας τους εντυπωσίασε το κοινό που γέμισε τα stages. H  ταλαντούχος Tash Sultana έπαιξε περί τις δύο ώρες, τα έδωσε όλα, όπως όλα τα έδωσαν και όσοι ήταν κάτω από την σκηνή. Οne-person band που ερμήνευσε από reggae και neo-soul μέχρι blues μπαλάντες, παίζοντας πιάνο, πληκτρολόγιο, synth, μπάσο και κιθάρα, ντραμς, φυσαρμόνικα, σαξόφωνο. Πάθος και συναισθηματισμός. Πάθος που άργησαν να τον βγάλουν στη σκηνή οι headliners Röyksopp, αλλά όταν βρήκαν τα πατήματά τους, οι θεατές απόλαυσαν rave πάρτι με groovy και techno στιγμές.