Στίγμα

Δικαιοσύνη

Χάρηκα και εγώ όπως και πολλοί άνθρωποι για την πανηγυρική αθώωση του Γιώργου Λούκου, του πρώην καλλιτεχνικού διευθυντή του Φεστιβάλ Αθηνών, του ανθρώπου ο οποίος κατά τη διάρκεια της θητείας του αναμόρφωσε τον θεσμό και του έδωσε μια νέα πνοή για να συνεχίσει να προσφέρει στον ελληνικό πολιτισμό. Ο κύριος Λούκος υπήρξε ένα ακόμη θύμα του χυδαίου λαϊκισμού και της ύποπτης, από κάθε άποψη, επιχείρησης «διαφάνειας» του ΣΥΡΙΖΑ την περίοδο που διακυβέρνησε τη χώρα. Οκτώ ολόκληρα χρόνια ταλαιπωρήθηκε ο άνθρωπος μέχρι να αποδειχθεί ότι ήταν αθώος κάθε κατηγορίας και η αθώωσή του αποτελεί ένα συντριπτικό πλήγμα των άθλιων συριζοτρόλ, όπως βεβαίως και της «στρατευμένης» δημοσιογραφίας – όλα ξεκίνησαν από ένα δημοσίευμα της «αδέσμευτης» «ΕφΣυν».

Η αθώωση όμως του Γιώργου Λούκου φέρνει ξανά στο προσκήνιο τη συνεχιζόμενη περιπέτεια ενός άλλου θύματος της σύμπραξης ΣΥΡΙΖΑ με ακροδεξιά μορφώματα: πρόκειται για την υπόθεση του κυρίου Ανδρέα Γεωργίου, επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ την περίοδο της διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ, υπό τον Γιώργο Παπανδρέου. Ο κ. Γεωργίου εξακολουθεί να ταλαιπωρείται δικαστικά, επειδή δεν υπέκυψε στους εκβιασμούς παρακρατικών μηχανισμών να παραβλέψει ότι το έλλειμμα του δημόσιου χρέους είχε εκτοξευθεί στο 15,6% την περίοδο της διακυβέρνησης του Κώστα Καραμανλή, και ήταν αυτή η αιτία που μας οδήγησε στα Μνημόνια. Εκανε δηλαδή τη δουλειά του, ως επιστήμων, και το πληρώνει για πάνω από μία 10ετία διώξεων, με βαρύ προσωπικό, ηθικό, επαγγελματικό και οικονομικό κόστος.

Η περίπτωση Λούκου, όπως και η περίπτωση Ανδρέα Γεωργίου, είναι δύο από τις περιπτώσεις εκείνες που κάνουν επιτακτική την ανάγκη η καινούργια κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές της Κυριακής να βάλει βαθιά το δάχτυλο στον τύπο των ήλων, στη Δικαιοσύνη.

«Δημοσιογραφία»

Αν και κινδυνεύω να καταντήσει η στήλη σήμερα ένα αντίγραφο του δικαστικού δελτίου, θα παραβλέψω τον κίνδυνο προκειμένου να αναδείξω άλλη μία υπόθεση που περιγράφει τον εκχυδαϊσμό της δημόσιας ζωής και την κατάλυση κάθε έννοιας δικαιοσύνης, και κυρίως του τεκμηρίου της αθωότητας, επί ΣΥΡΙΖΑ. Σε 18 μήνες φυλάκιση καταδικάστηκαν μία δημοσιογράφος και ο εκπρόσωπος του ενημερωτικού site TVXS, του ευρωβουλευτή Στέλιου Κούλογλου, για συκοφαντική δυσφήμηση κατά του μακαρίτη Λάμπρου Κανελλόπουλου και του Γρηγόρη Φελώνη. Η βαριά ποινή αφορά δημοσίευμα του site, σύμφωνα με το οποίο ο Λάμπρος Κανελλόπουλος και ο Γρηγόρης Φελώνης ήταν ένοχοι για οικονομικά εγκλήματα στη UNICEF, ως διοίκηση του ελληνικού παραρτήματος. Ο σχετικός τίτλος τα έλεγε όλα: «Βαθύ ΠΑΣΟΚ πίσω από το σκάνδαλο της UNICEF. Τι λένε τα πορίσματα».

Αυτό που δεν έλεγαν τα πορίσματα, και ήταν ένα δημιούργημα του κράτους του ΣΥΡΙΖΑ, ήταν οι συκοφαντίες τις οποίες είχαν διατυπώσει εις βάρος των στελεχών του ΠΑΣΟΚ, στο κλίμα της εποχής εκείνης, ο Γ. Κατρούγκαλος και η Θεανώ Φωτίου – οι οποίοι εν τέλει πήραν στον λαιμό τους, με τις άθλιες κατηγορίες τους, και την επιχείρηση του Κούλογλου. Πέντε χρόνια αγωνιζόταν ο Φελώνης να αποδείξει την αθωότητά του, η υπόθεση πήγαινε από αναβολή σε αναβολή προκειμένου να παραγραφεί, αλλά στο τέλος τα κατάφερε να εκδικαστεί. Το σημαντικό είναι ότι οσονούπω έρχεται και η απόφαση για την αγωγή που έχει ασκηθεί εις βάρος του TVXS, το οποίο θεωρείται από τα «υποδείγματα» της συριζαίικης «δημοσιογραφίας»…

Επιστολή

Στο μεταξύ, παρέλαβα επιστολή του επικεφαλής του ψηφοδελτίου του ΣΥΡΙΖΑ Οθωνος Ηλιόπουλου, αναφορικά με όσα έγραφα προ ημερών περί της… εξαφανίσεώς του από την προεκλογική περίοδο. Αναρωτιόμουν δε, με έκδηλο ενδιαφέρον, για τις απόψεις του για τη χώρα μας, καθότι δεν μας έδωσε τη χαρά να τον δούμε σε κάποιο από τα αμέτρητα τηλεοπτικά πάνελ που διοργάνωσαν τα κανάλια κατά τη διάρκεια της τρίμηνης και πλέον προεκλογικής περιόδου.

Φευ, τον παρεξήγησα – ως ο ίδιος διατείνεται. Οπως μας ενημερώνει διά της επιστολής του (δημοσιεύεται ολόκληρη στη στήλη των επιστολών), κινείται όπως οφείλει «σαν υποψήφιος των Ελλήνων του εξωτερικού συνεχώς σε ραδιόφωνα και συγκεντρώσεις στην Αμερική και άλλες χώρες εξωτερικού εξηγώντας το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ» – υποθέτω, από σεμνότητα, και μόνο, δεν καταγράφει τις σεισμικού χαρακτήρα συγκεντρώσεις οπαδών του ΣΥΡΙΖΑ σε Μασαχουσέτη, Νιου Τζέρσεϊ, Λονγκ Αϊλαντ, Νέα Υόρκη, Σικάγο, Ατλάντα, Φιλαδέλφεια κ.λπ., όπου, φαντάζομαι, εμφανίστηκε προκειμένου να συνεγείρει τα πλήθη των οπαδών.

Εν συνεχεία, σε αυτή την άκρως ενδιαφέρουσα παρέμβασή του γράφει ότι θεωρεί τα γραφόμενά μου «πολιτικά ύποπτα», επισήμανση με την οποία συμφωνώ… ασμένως! Οτιδήποτε άλλο θα με έκανε να… ψαχτώ, ότι κάτι πάει στραβά με εμένα! Σε κάθε περίπτωση, κρατώ ότι στηρίζει ολόψυχα το κόμμα του και τον πρόεδρο Αλέξη Τσίπρα, στο πλευρό του οποίου ήταν, όπως υποστηρίζει, όλο αυτό το χρονικό διάστημα, αν και δεν το είδαμε – εκεί εγώ. Υπογραμμίζει δε τη δέσμευσή του ότι θα δώσει τη μάχη για ένα καλύτερο σύστημα υγείας στην Ελλάδα και μέσα στο ελληνικό κοινοβούλιο.

Αρα να υποθέσω ότι την άλλη εβδομάδα θα είναι στα μέρη μας για να ορκιστεί βουλευτής, διότι την προηγούμενη φορά το απέφυγε. Ηταν ο μόνος από τους 300 που δεν ορκίστηκε…

Επανεμφάνιση

Σε ό,τι αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ τώρα, πρέπει να πω ότι υπάρχει μια χαρούμενη είδηση – χθεσινή. Είναι η επανεμφάνιση, έπειτα από οκτώ ολόκληρα χρόνια αποχής και σιωπής, μιας έντιμης μορφής, ενός νέου πολιτικού, που αηδιασμένος από όσα έβλεπε και υπέστη προσωπικά αποχώρησε το 2015, παραιτούμενος από τα πάντα – βουλευτής, μέλος πολιτικών οργάνων, ακόμη και μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για τον Γαβριήλ, Γκάμπριελ για τους φίλους, Σακελλαρίδη, ο οποίος με μια ανάρτησή του στο Facebook ήρθε να μας θυμίσει πως Αριστερά δεν είναι ό,τι απαξιώνει και αμαυρώνει καθημερινά ο ΣΥΡΙΖΑ και η ηγετική του ομάδα, αλλά υπάρχει και αυτή του η πλευρά, της ηθικής και της τιμιότητας. Ο Γαβριήλ, λοιπόν, δήλωσε με τον τρόπο του «παρών» στις μετεκλογικές εξελίξεις, παρότι σημείωσε εμφατικά πως «δεν επιζητώ κανέναν ρόλο, όπως συνειδητά δεν το έχω κάνει εδώ και χρόνια, ούτε είδα εσωκομματική αναμπουμπούλα και εμφανίστηκα». Τι ζήτησε;

«Να βγάλει ο ΣΥΡΙΖΑ – στην πιο κρίσιμη καμπή του – τα αναγκαία συμπεράσματα για το πώς τα πράγματα εξελίχθηκαν έτσι και πώς μπορούν να εξελιχθούν αλλιώς. Κάτι που δεν έχει κάνει ως τώρα με την απαραίτητη τόλμη».

Καλώς τον, κι ας άργησε…

Ψευδώνυμο

Πολύς «κουρνιαχτός» έχει σηκωθεί αναφορικά με την «αποκάλυψη» μιας δημοσιογραφικής συντεχνίας, ότι ορισμένα άρθρα τού πολύ καλού site γνώμης Protagon υπογράφονται με ψευδώνυμο. Ο «κουρνιαχτός» έχει σηκωθεί φυσικά από τον ΣΥΡΙΖΑ και τα μέσα που ελέγχει και συντηρεί, διότι τα εξαιρετικά άρθρα του Protagon, πολύ απλά, είναι εκτός «γραμμής» ΣΥΡΙΖΑ. Στο κόμμα που έκανε σημαία του την απαξίωση των μέσων ενημέρωσης τα οποία δεν υμνούν τον αρχηγό Τσίπρα και δεν γλείφουν τα στελέχη του (εμείς εδώ στα «ΝΕΑ» γνωρίζουμε στο πετσί μας αυτή την πολιτική), κάτι τέτοια θεωρούνται ύποπτα. Και απαράδεκτα. Αν υμνούσαν τον ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά. Πόσο ταρτούφοι. Αντί να ασχοληθούν με το περιεχόμενο των άρθρων, τα οποία γράφτηκαν από υπαρκτά άτομα (πώς αλλιώς;), τα ακυρώνουν μέσω της βλακώδους επιχειρηματολογίας περί των ψευδωνύμων. Τα οποία, ειρήσθω εν παρόδω, αποτελούν μια πρακτική στον Τύπο, η οποία μετράει δεκαετίες πίσω της. Αλλά, ως γνωστόν, η Ιστορία μετράει από τον ΣΥΡΙΖΑ και μετά. Πριν, δεν υπήρχε τίποτε…