Μακιαβελικός ευνουχισμός

Ο Γκουστάβο φοβήθηκε το θεριό Κιλιάν. Απόδειξη, το σύστημα «δεν παίζω μπάλα». Και το θεριό Κιλιάν φοβήθηκε τον Γκουστάβο. Απόδειξη, ζήτησε τέσσερα πέναλτι στα πρώτα 45 λεπτά και διαμαρτυρόταν συνεχώς για να πάρει ένα σφύριγμα που θα του έδινε πλεονέκτημα έναντι του Βλαχοδήμου.

Ο Πογέτ αδίκησε τους παίκτες του. Τη θέλησή τους να παίξουν την μπάλα που ξέρουν, να δείξουν στους 80.000 Γάλλους που γέμισαν το Σταντ ντε Φρανς πως αξίζουν πολλά παραπάνω απ’ όσα νομίζει ο ποδοσφαιρικός κόσμος γι’ αυτούς. Αλλά ο Ουρουγουανός φοβούμενος προφανώς μήπως η Γαλανόλευκη υποστεί τα όσα πέρασαν οι Ολλανδοί στην πρεμιέρα των προκριματικών που έφυγαν από το Παρίσι με το βαρύ 4-0, επέλεξε το σύστημα «δεν παίζω». Οι εντολές ήταν προφανείς. Κρατάμε την μπάλα, σιγουρεύουμε τις πάσες, διατηρούμε κοντά τις γραμμές και προσφέρουμε βοήθειες. Για την επίθεση μάλλον ξέχασε να δώσει οδηγίες. Οι διεθνείς μας στο πρώτο ημίχρονο έτρεμαν κάθε φορά που περνούσαν τη μεσαία γραμμή, υπό τον φόβο μήπως χάσουν την μπάλα και βγουν στην αντεπίθεση οι Γάλλοι. Ενας μακιαβελικός  ποδοσφαιρικός ευνουχισμός που άφησε αρκετούς ψευδοπροφήτες του ποδοσφαίρου μας ικανοποιημένους από το μηδέν στην άμυνα. Μόνο ο Ντέμης Νικολαΐδης το ψέλλισε, αλλά δεν ήθελε να πάει κόντρα στο ρεύμα.

Η πραγματική Εθνική εμφανίστηκε όταν δέχτηκε γκολ. Μετέτρεψε το θεριό σε νάνο μέσα σε λίγα λεπτά. Το στρίμωξε, έβλεπες τον φόβο στα μάτια του. Ακόμα και όταν οι παίκτες μας έπαιζαν με αριθμητικό μειονέκτημα συνέχισαν να είναι επικίνδυνοι και θα μπορούσαν να φύγουν με τον βαθμό της ισοπαλίας.

Πολλοί μπερδεύουν το αμυντικό σύστημα του Ρεχάγκελ με το «μη ποδόσφαιρο», όπως αυτό που παρουσίασε η Εθνική το Παρίσι, μέχρι τη στιγμή που δέχτηκε το γκολ. Η ομάδα του Οτο ήξερε να αμύνεται αλλά και να χτυπάει τον αντίπαλο στην επίθεση. Ο Γκουστάβο έκανε μισή δουλειά, αλλά άφησε πολλούς ικανοποιημένους. Με πρώτη απ’ όλους την ηγεσία της ΕΠΟ γιατί απέφυγε η Γαλανόλευκη τον διασυρμό. Αν θες όμως να γίνεις μεγάλος, πάψε να είσαι μικρός.