Η ζωή μετά το τσουνάμι

Η ζωή μετά το τσουνάμι

«Μαζεύουν» οι μέρες ως τις εκλογές της Κυριακής, και ο άνθρωπός μου, ο πρόεδρος Αλέξης, φροντίζει ήδη να χτίσει πύργους και καστράκια γύρω του, μήπως και καταφέρει να επιβιώσει από το τσουνάμι που έρχεται. Τον καταλαβαίνω. Είναι σχεδόν 50, ένα middle age αγόρι πια, λογικά (πρέπει να) βρίσκεται ενώπιος ενωπίω με την επόμενη μέρα. Τι θα κάνει, πώς θα το κάνει και, κυρίως, πώς θα διαθέσει τον άπλετο πλέον χρόνο που θα έχει. Θα ακολουθήσει ας πούμε το παράδειγμα του Κώστα Καραμανλή, που εμφανιζόταν μια στο τόσο στη Βουλή, σε καμιά ψηφοφορία, και μετά αραλίκι στη δική του Ραφήνα, στη βίλα του 500άρικου στο Σούνιο; Θα διαθέσει τον χρόνο του σε καμιά άλλη απασχόληση, τύπου ομιλίες σε διεθνή forum; Θα αρθρογραφεί στον διεθνή Τύπο; Το πρώτο είναι ανέξοδο και δεν χρειάζεται καμία ιδιαίτερη προετοιμασία. Το δεύτερο και το τρίτο όμως θέλει μια καλλιέργεια, μια παιδεία, θέλει να στρωθείς κάτω να μάθεις τουλάχιστον καλά αγγλικά, έστω και σε αυτή την ηλικία. Και θέλει και διάβασμα πολύ. Ενημέρωση για το τι συμβαίνει στον κόσμο.

Δεν μπορείς να μιλάς σε διεθνή forum και να λες μπαρούφες – όπως τότε, σε εκείνη την αλησμόνητη συζήτηση με τον Μπιλ Κλίντον, που άφησε κάγκελο και τον Κλίντον και το ακροατήριο, και γελούσαν και τα τσιμέντα, ανά την υφήλιο. Χρειάζεται λοιπόν δουλίτσα. Κυρίως όμως χρειάζεται θέληση, και δεν ξέρω αν ο αρχηγός την έχει. Αλλωστε όπως μας έχει δείξει και στο παρελθόν, δεν είναι να πεις και ένας… σταχανοβίτης της γενιάς του (info: ο Σταχάνοφ ήταν ένας κομμουνιστής ανθρακωρύχος, που το είχε πάρει τόσο πατριωτικά το θέμα της επάρκειας σε καύσιμα της σταλινικής Σοβιετίας, ώστε μία μέρα, τον Αύγουστο του ’35, εξόρυξε μέσα σε 6 ώρες λέει, μόνος του, 100 τόνους άνθρακα, και μετά έγινε ο αγαπημένος ήρωας του Στάλιν).

Μήνυμα στους δελφίνους

Γιατί τα λέω όλα αυτά; Διότι αντιλαμβάνομαι ότι το παλικάρι, μπροστά στο (βασανιστικό) ενδεχόμενο να αλλάξει επαγγελματικό προσανατολισμό, άλλαξε γνώμη εσχάτως και θα μείνει. Πού θα μείνει; Στον ΣΥΡΙΖΑ φυσικά, πού αλλού του το ‘χουνε στρωμένο; Εξού και από τα Γιάννενα, στην πτωχή πλην τιμία συγκέντρωση που έκανε στο πλατειάκι του Λορέντζου Μαβίλη, εκεί στις όχθες της περιλάλητης Παμβώτιδας λίμνης, έστειλε μήνυμα στην Αθήνα, προς αναμένοντες αμφισβητίες και εν δυνάμει δελφίνους. Απευθυνόμενος στους οπαδούς, διά της γνωστής μεθόδου τα λέω της νύφης για να τα ακούσει η πεθερά ή και αντιστρόφως, είπε τα ακόλουθα ωραία:

«Θα αγωνιστούμε μαζί μέχρι τις κάλπες στις 25 του μήνα, αλλά δεσμεύομαι ότι θα είμαστε μαζί και στις 26 του μήνα, μαζί θα προχωρήσουμε μπροστά για να αντισταθούμε στις αντιλαϊκές πολιτικές και να υπερασπιστούμε τα συμφέροντα της κοινωνίας».

Τουτέστιν, παιδιά, εγώ να υποδυθώ τον Γιώργο Παπανδρέου, να τρέχω από συνέδριο σε συνέδριο και να εκφωνώ ομιλίες, δεν παίζει. Επίσης βαριέμαι τρελά και να διαβάσω και να μάθω αγγλικά. Θα παραμείνω στα «εξκιούζ μι, ντου γιου χαβ τάιμ φορ α κόφι;», που λέγαμε πιτσιρικάδες, και σε όποιον αρέσει. Επίσης επειδή «μαζί θα προχωρήσουμε», όποιος έχει διαφορετική άποψη να έρθει να μου την πει, να τον καταγγείλω στον λαό, να τελειώνουμε.

Είδωλο…

Πολιτική απάτη

Οτι είναι «είδωλο» εγώ πάντως το είχα καταλάβει ήδη από προχθές το απόγευμα που τον έβλεπα στον δικό μας, τον Νίκο Ευαγγελάτο, να πασχίζει να απαντήσει στις ερωτήσεις που του έθετε ο Νίκος, και που τον έφερναν προφανέστατα σε πολύ δύσκολη θέση. Για παράδειγμα όταν ρωτήθηκε για την ανανέωση του κόμματος που δεν έκανε, τι λέτε ρε παιδιά ότι απάντησε ο άνθρωπος; Το εξής καταπληκτικό (έτσι τουλάχιστον το αποτίμησα εγώ):

«Η ανανέωση θα έπρεπε να έχει γίνει χθες, όχι αύριο – και στα πρόσωπα και στην εκφορά του πολιτικού λόγου»!!!

Η αποθέωση της πολιτικής απάτης. Το case study για κάθε έδρα πολιτικής επιστήμης που θα απασχοληθεί με το θέμα, «το παραμύθι στην πολιτική και πώς να το πλασάρετε». Τέσσερα ολόκληρα χρόνια στην αντιπολίτευση, έπειτα από μια βαριά ήττα το 2019, υποτίθεται ότι είχε διαβάσει το μήνυμα της κάλπης, περί ανανέωσης. Ετσι τουλάχιστον μας έλεγε. Και αντί γι’ αυτό, τι είδαμε; Το ίδιο παρεάκι, τα ίδια γηρασμένα στα μυαλά και την ηλικία πρόσωπα, το ίδιο κακοφορμισμένο κομματικό ιερατείο. Κι έρχεται τώρα, τέσσερις ημέρες πριν από τις εκλογές, να μας πει ότι η ανανέωση έπρεπε να γίνει χθες!

Μεγάλε, και τι μας το λες; Ποιος σε εμπόδιζε να την κάνεις την ανανέωση όταν έπρεπε; Εγώ, αδέρφια, αν ήμουν συριζαίος οπαδός, ύστερα από αυτό, θα του γύρναγα την πλάτη οριστικά. Τέτοια κοροϊδία μπροστά στα μάτια μου δεν αντέχεται…

Διασύρουν τη χώρα

Στο μεταξύ τέλεια τα έχει καταφέρει ο ΣΥΡΙΖΑ με το ναυάγιο της Πύλου. Μετά την… πραγματογνωμοσύνη «επιτόπου» του καπετάν Αλέξη και το πλήθος των παρεμβάσεων από τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ με τους άοκνους (στη δυσφήμηση της χώρας) ευρωβουλευτές του κόμματος, ήρθαν οι τουρκικές εφημερίδες και τα κανάλια να καταγγείλουν την Ελλάδα ότι πνίγει τους μετανάστες στη θάλασσα. Τα θερμά μας συγχαρητήρια προς όλους όσοι εργάστηκαν γι’ αυτή την ωραία κατάληξη μιας υπόθεσης για την οποία οι ελληνικές Αρχές έκαναν ό,τι μπορούσαν για να αποτραπεί το μοιραίο. Υποθέτω ότι την Κυριακή στις κάλπες, οι ψηφοφόροι θα τα θυμηθούν και αυτά. Είναι ο μόνος τρόπος να δοθούν οι απαντήσεις που πρέπει από μια κοινωνία που στέκει άφωνη και δεν μπορεί να αντιληφθεί γιατί αυτοί που πρέπει να προστατεύουν τη διεθνή εικόνα της χώρας κάνουν ό,τι μπορούν, στο όνομα ενός τυφλού κομματικού πάθους, να τη διασύρουν…

Περιμένοντας το υπουργείο

Στο άλλο στρατόπεδο τώρα, της ΝουΔου, έχουν αρχίσει και «ράβονται» για υπουργοί καμιά… εκατοστή άτομα, άνδρες και γυναίκες. Ειδικά μετά το προχθεσινό αποκαλυπτικό δημοσίευμα των «ΝΕΩΝ» της συναδέλφου μου Ελένης Ευαγγελοδήμου. Το φαινόμενο δεν είναι καινούργιο, πάντα συνέβαινε, άλλα εδώ τώρα έχει πάρει ακραίες διαστάσεις. Οπου σταθείς κι όπου βρεθείς στις πέριξ της γνωστής πλατείας Κολωνακίου καφετέριες, το μόνο που ακούς είναι «πληροφορίες» ότι θα γίνει ο δείνα υπουργός, στη θέση του τάδε, ο οποίος είχε το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο στην προηγούμενη κυβέρνηση. Και πως ο τάδε θα μετακινηθεί στο ψι υπουργείο, προκειμένου να αποδώσει καλύτερα, διότι στον σχεδιασμό του νέου προγράμματος έχει δοθεί προτεραιότητα στον συγκεκριμένο άλφα τομέα του κυβερνητικού έργου.

Να μου επιτραπεί να αναφέρω μόνο, μετά λόγου γνώσεως, ότι ο Κυριάκος έχει προφανώς καταρτίσει έναν πρώτο κατάλογο υπουργοποιήσιμων, αλλά – εδώ είναι το μυστικό – δεν τον έχει κοινολογήσει σε κανέναν! Σε κα-νέ-ναν!!

Ξέρει τι θέλει να κάνει και πώς να το κάνει, αλλά πλην της δικής του εκπεφρασμένης θέσης περί ανακύκλωσης των προσώπων που στελέχωναν το προηγούμενο Υπουργικό Συμβούλιο, το οποίο όπως έγραφαν και «ΤΑ ΝΕΑ» σημαίνει ότι θα μείνουν εκτός ορισμένοι πρωτοκλασάτοι (τότε) υπουργοί, τίποτε άλλο. Υπάρχει όμως ένας σίγουρος αυτή τη στιγμή: είναι ο Κώστας Τασούλας, ο Πρόεδρος της Βουλής. Οι υπόλοιποι ανήκουν στην κατηγορία… «ακούγεσαι»!

(Ασε δε που ο Κυριάκος τα έχει πάρει και με ορισμένους, οι οποίοι αυτοπροτείνονται για διάφορα υπουργεία…)