Νίκος Ορφανός

Μια Κυριακή αρχές καλοκαιριού, θυμάμαι τον εαυτό μου να περπατάει στα δρομάκια του Ρέντη, από την κεντρική πλατεία προς τις εργατικές πολυκατοικίες που ήταν το σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου. Απογευματόβραδο, τα ψεκαστικά μόλις είχαν ποτίσει τα παρτέρια με το γκαζόν και μύριζε το φρεσκοβρεμένο γρασίδι. Στο δρομάκι μπροστά από το σπίτι, την Εθνάρχου Μακαρίου, ελάχιστα αυτοκίνητα, τα μεγαλύτερα παιδιά είχαν στερεώσει ένα «φιλέ» από κολόνα σε κολόνα και έπαιζαν βόλεϊ στη μέση του δρόμου. Κάθε φορά που περνούσε αμάξι, σήκωναν το διχτάκι να περάσει από κάτω και συνέχιζαν.

Αρχές δεκαετίας του ’80, οι κομμώσεις είχαν χωρίστρα στη μέση με σκαλωτή απόληξη ως τα αφτιά. Οι άνδρες φορούσαν ίσια τσόκαρα, γκράπα γκρούπα άκουγες το απομεσήμερο από τα ανοιχτά παράθυρα να διασχίζει τον δρόμο τοπικός γόης, με τζιν σκισμένο σορτσάκι, απολειφάδι του Τζον Τραβόλτα. Εμείς με πέδιλα, σαγιονάρες κίτρινες και κοντά παντελονάκια, με ποδήλατα ή πεζοί από τη μια πλατεία στην άλλη, ξεχασμένοι από τους δικούς μας, είχαμε φτιάξει τις μικρές μας παρέες σε μια πόλη-χωριό.

Εκείνη την Κυριακή περπατούσα μόνος έτοιμος να πλαντάξω. Δεν με χωρούσε ο τόπος. Ηθελα να ήμουν κάπου αλλού, οπουδήποτε, μια φυγή για κάπου, έστω στο πουθενά. Οι δικοί μου δεν ταξίδευαν ποτέ, παρά μόνο στα χωριά τους, η φυγή λοιπόν, που τόσο μου έλειπε, στάλαζε μέσα μου το καταπιεσμένο της φαρμάκι. Καταφύγιο μοναδικό στην πρώιμη εφηβεία μου οι γραφές και οι μουσικές της περιπλάνησης. Ιστορίες και ακούσματα από άλλους κόσμους, με άλλους κώδικες και μεγέθη, που ούτε τολμούσαμε να ονειρευτούμε στη μικρή μας πόλη. Σε εμάς όλα ήταν φτωχά, ρουτινιάρικα και βαρετά, μια ζωή τα ίδια και τα ίδια. Στον θερινό κινηματογράφο του Απόλλωνα το 1982 παρακολουθούμε τη συναυλία των Rolling Stones για την περιοδεία του «Tattoo You». Περιμένουμε να φύγουν οι γονείς του Γιάννη για το εξοχικό στην Αίγινα, για να κλειστούμε σπίτι του και να ακούσουμε τραγούδια από το σούπερ χάι φιντέλιτι κασετόφωνο της Σαρπ που του έφερε ο θείος του ναυτικός από την Τζέντα. Ανάβουμε τα πρώτα τσιγάρα, βάζουμε πόστερ στα δωμάτιά μας και οργανώνουμε βόλτες για αγορά βινυλίων στον Πειραιά, στο δισκάδικο του Θεοφανίδη, στο Orfeo, τίποτα δεν υπάρχει πια. Ρέντης-Αγία Τριάδα, Πειραϊκή για παγωτό, μπάνια στη Φρεαττύδα στου Παρασκευά και μετά με το πούλμαν του Τριανταφύλλου στη Βάρη. Διαβάζω ό,τι βρεθεί μπροστά μου, κόμικς, το MAD, το «Τζάνκι» του Γουίλιασ Μπάροουζ, Καζαντζάκη, Τζακ Λόντον, Χέμινγκγουεϊ, Φόκνερ, Βενέζη, Αγκαθα Κρίστι, ό,τι τυπωμένη σελίδα πιάσω, από το κομοδίνο του παππού Νικολή, μια βιτρίνα βιβλιοπωλείου ή από τη βιβλιοθήκη κανενός μεγαλύτερου ξάδερφου. Τα ταξίδια μου ήταν σε μεταχειρισμένες σελίδες, σε ήχους με σκρατς από φτηνά πικάπ, σε κασέτες χιλιοπαιγμένες μέχρι να τις μασήσει η κεφαλή του κασετοφώνου, από παλιά τρανζίστορ με την ανοιγόμενη κεραία, που σύντομα έσπαγε και την κράταγα με τα δάχτυλα για να πιάνει καλύτερα, στο ροκ κλαμπ του Γιάννη Πετρίδη, κάθε μέρα στις 4.

Οι μοναξιές της Κυριακής ήταν αβάσταχτες, όταν οι φίλοι χάνονταν σε εκδρομές και μπάνια, και εγώ έμενα διαβάτης πάνω-κάτω στα πυρωμένα στενά, ανάμεσα σε αλάνες και χωράφια, με ένα τραγούδι στο μυαλό να λέει συνεχώς: λετ μι τέικ γιου φαρ αγουέι, γιου’ντ λάικ, ε χολιντέιιι… Δεν ξέρω αν διάλεξα το νομαδικό επάγγελμα του ηθοποιού για αυτό. Είναι τα παιδικά χρόνια η μοναδική μας πατρίδα άραγε, όπως διάβασα κάπου; Αν είναι, δηλώνω άπατρις. Περιπλανώμενος στα ίδια μέρη, μη γνωρίζοντας τι να κάνω με τον εαυτό μου. Φτιάχνω έναν φραπέ σε πλαστικό σέικερ Νεσκαφέ και ξαναπατάω το play. Οι λαμπρές μέρες θα σε προσπεράσουν σαν το κλείσιμο του ματιού, τραγουδάει ένας αμερικανός τροβαδούρος. Οντως.