Εξι ή οκτώ;

«Δεν έχω πολλά πράγματα να πω…» ανέφερε ο Κυριάκος Μητσοτάκης στη διακαναλική συνέντευξη, ερωτηθείς για τα κόμματα στα δεξιότερα της ΝΔ. Και, χαρακτηρίζοντας ως «πολύ πιθανό» η επόμενη Βουλή να έχει περισσότερους από όσους είχε εκείνη των δύο ημερών τον Μάιο, κάρφωσε όσους «επέλεξαν» την απλή αναλογική, τον ΣΥΡΙΖΑ δηλαδή, «και μας οδηγούν σε μια αχρείαστη τελείως, εκλογική αναμέτρηση, ενώ θα μπορούσαμε να είχαμε ήδη μια σταθερή κυβέρνηση με άνετη πλειοψηφία και με πέντε κόμματα». Στη δική του διακαναλική, ο Αλέξης Τσίπρας κάρφωσε τη ΝΔ ότι επιδιώκει «επτακομματική, ακόμη και οκτακομματική Βουλή, δηλαδή γραφική και απαξιωμένη». Ούτε η ΝΔ ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ ονοματίζουν εκείνους τους «μικρούς» – από την Πλεύση Ελευθερίας και το ΜέΡΑ25, μέχρι την Ελληνική Λύση, τη ΝΙΚΗ κ.ά -, οι οποίοι μάχονται για το εισιτήριο του 3% και στην πραγματικότητα τους έχουν οδηγήσει σε στοχευμένες αναπροσαρμογές της προεκλογικής στρατηγικής τους. Δεν τους ονοματίζουν δημόσια, αλλά στην πραγματικότητα δεν τους… χάνουν από το βλέμμα τους. Τόσο η ΝΔ όσο και ο ΣΥΡΙΖΑ έχουν κάθε λόγο, αναλύοντας τις δημοσκοπήσεις, να προσπαθούν να φυλάσσουν διαρκώς τα νώτα τους – στα δεξιά ο ένας, στα αριστερά ο άλλος. Ακόμα και τώρα, στην τελική ευθεία για την κάλπη, το ερώτημα «έξι ή οκτώ;» (κόμματα εντός Βουλής) που διατυπώνεται σε εσωτερικές κομματικές συζητήσεις ή και ανάμεσα σε αναλυτές, δεν απαντάται με σχετική ασφάλεια από κανέναν. Και όχι άδικα. Το τοπίο των «μικρών», πολλοί εκ των οποίων μοιάζουν με συγκοινωνούντα δοχεία διεκδικώντας τα ίδια ακροατήρια, παραμένει ρευστό. Αρα και οι «ευκαιρίες» αυτών των κομμάτων να αναδειχθούν ως νέοι παίκτες – με την ενισχυμένη, όχι με την απλή αναλογική.

Οι επιδόσεις των σχηματισμών στα δεξιά και στα αριστερά του πολιτικού φάσματος είναι για τη ΝΔ, εφόσον δεν ανατραπούν οι σημερινοί συσχετισμοί όπως αποτυπώνονται δημοσκοπικά, ο δεύτερος πιο καθοριστικός παράγοντας για το εύρος της αυτοδυναμίας της. Ο πρώτος είναι βεβαίως το καθαρό ποσοστό της. Για τον ΣΥΡΙΖΑ είναι εξίσου σημαντικός παράγοντας, δεδομένης της ανάγκης του να διορθώσει στο μέγιστο το οδυνηρό για εκείνον τελευταίο αποτέλεσμα.