Ενα κόμμα εκτός πραγματικότητας

Το πιο πετυχημένο διαφημιστικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ είχε γίνει για να κλείσει την πιο ακραία καμπάνια του κόμματος, το 2015. Είχε σκοπό να καθησυχάσει όσους ψηφοφόρους, την τελευταία στιγμή, ήταν ακόμα επιφυλακτικοί να ψηφίσουν φοβούμενοι ότι ο ΣΥΡΙΖΑ εργαζόταν για αλλαγή καθεστώτος, άρα μπορούσε να βγάλει τη χώρα από το ευρώ ή από την Ευρώπη ή να φαλκιδεύσει τη δημοκρατία. Η διαφήμιση ήταν φωτεινή και γρήγορη, ξεκινούσε με τον ήλιο που ανέτελλε και ουσιαστικά απαντούσε στον φόβο και την καταστροφή που επέσειε η ΝΔ: αύριο ο ήλιος θα συνεχίσει να γυρίζει γύρω από τη Γη και όλα θα είναι όπως κάθε μέρα, αυτό ήταν το μήνυμα, μήνυμα κανονικότητας. Διά της διαφημίσεως, ο ΣΥΡΙΖΑ έλεγε κομψά: ψηφίστε μας, δεν θα διαλύσουμε τη χώρα. Επεισαν τους πολίτες και το αποτέλεσμα το ξέρουμε καλά.

Η χειρότερη διαφημιστική καμπάνια ήταν για τις εκλογές του Μαΐου. Μίζερα και σκοτεινά διδακτικά σποτάκια, αισθητικής νέου ελληνικού κινηματογράφου της δεκαετίας του 1980, κακοπαιγμένα και κακοσκηνοθετημένα, αναπαρήγαγαν τη ρητορική καταστροφολογίας με την οποία το κόμμα έκανε προεκλογική καμπάνια, μην έχοντας κατανοήσει πού βρίσκεται η ελληνική κοινωνία και ποιο είναι το πραγματικό αίτημά της. Το 2015, με κάποια από τα σποτ του, ο ΣΥΡΙΖΑ έταζε τη βελτίωση της κανονικότητας, και έπειθε. Το 2023, αντίθετα, όταν ο κόσμος είχε πειστεί ότι μέσω της πολιτικής σταθερότητας, δηλαδή μέσω της κανονικότητας, η ζωή του θα βελτιωνόταν, η καμπάνια του κόμματος επέστρεφε στον σοσιαλιστικό ρεαλισμό. Εκ των υστέρων κάτι κατάλαβαν, αλλά ήταν αργά. Ολα τα είχαν κάνει λάθος.

Χθες είδα το νέο διαφημιστικό σποτ του ΣΥΡΙΖΑ, για τις εκλογές του Ιουνίου. Είναι ολόκληρο σε ένα μεγάλο λευκό και φωτεινό δωμάτιο, πρωταγωνιστούν σ’ αυτό καλοντυμένες νέες και νέοι. Μάλιστα, το βασικό μήνυμα ερρίφθη. Τα σκηνικά της μιζέριας άλλαξαν. Είναι καλύτερη και μπορεί να είναι αποτελεσματικότερη η καμπάνια; Λυπάμαι που θα δυσαρεστήσω τα επικοινωνιακά και τα κομματικά επιτελεία αλλά, όχι. Το φως στη νέα διαφήμιση είναι το μόνο που τη διαφοροποιεί. Κατά τ’ άλλα, είναι μια φλύαρη, ακατάληπτη και εκνευριστική διαφήμιση, ενώ οι νέες και οι νέοι έχουν κάτι πρόσωπα μέχρι το πάτωμα: θλιμμένα πρόσωπα, μουτρωμένα, ανέκφραστα.

Το σενάριο είναι αστείο. Μέσα σε μια αίθουσα μπαίνουν σιγά σιγά διάφορα πρόσωπα. Παίρνουν από ένα τραπεζάκι ένα πινέλο, μπογιά, παλέτες, στέκονται μπροστά από λευκούς καμβάδες και καθένας ή καθεμία, διατυπώνει μια επιθυμία γράφοντας στον καμβά ένα αντίστοιχο σύνθημα. «Θέλω να κάνω μια δουλειά που μ’ αρέσει και να πληρώνομαι δίκαια», λέει ένας άντρας, που γράφει στον καμβά το αίτημά του: «συλλογικές συμβάσεις». Αλίμονο, επειδή η ζωή είναι δύσκολη, δεν υπάρχει κόμμα στον πλανήτη που να μπορεί να μοιράσει στους ανθρώπους δουλειά της αρεσκείας τους – κι οι συλλογικές συμβάσεις δεν αρκούν για να σου εξασφαλίσουν ελεύθερη και πλούσια ζωή. «Θέλω η πολιτεία να με σέβεται», λέει μια ψυχρή με κόκκινο φόρεμα, που γράφει «κράτος δικαίου». Μια ξινή με φλοράλ φουστάνι θέλει να ζει σε μια χώρα όπου οι διαφορετικές απόψεις ακούγονται – και γράφει τη λέξη Δημοκρατία. Και ούτω καθεξής. Καλά κρασά.

Είναι μια διαφήμιση για παπαγάλους συνθημάτων που δεν καθρεφτίζουν καμιά πραγματικότητα – αλλά μάλλον την ιδεοληψία μιας κομματικής καμαρίλας που προσπαθεί να κωδικοποιήσει την αδυναμία της να καταλάβει τη συγκυρία με παλαιικά συνθήματα. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ζαλισμένος από την κατραπακιά του Μαΐου, παραμένει εκτός πραγματικότητας, περιμένοντας την κατραπακιά και του Ιουνίου. Απίστευτη ηττοπάθεια.

Το Αφγανιστάν του Πούτιν;

Λίγες μέρες μετά την περιβαλλοντική καταστροφή που προκλήθηκε από την ανατίναξη του φράγματος στη Νόβα Καχόβκα, πάνω στον Δνείπερο ποταμό, η Ρωσία συνεχίζει να διαπράττει εγκλήματα κατά αμάχων στην Ουκρανία. Βομβάρδισε ακόμα και σκάφη εκκένωσης πλημμυρισμένων περιοχών, με νεκρούς και τραυματίες. Κυρίως, όμως, συνεχίζει να βομβαρδίζει συγκροτήματα πολυκατοικιών σε πόλεις σκοτώνοντας ανθρώπους και να καταστρέφει υποδομές.
Στο μεταξύ, όπως όλα δείχνουν, οι ενέργειες αυτές δεν συνδυάζονται με κάποιο στρατιωτικό σχέδιο. Οσο περνάει ο καιρός, η Ρωσία μοιάζει όλο και περισσότερο εγκλωβισμένη σε έναν πόλεμο που έχει επιφέρει πολλά θύματα, πολλά χρήματα, ουσιαστικά έχει θέσει τη χώρα μακριά από τη διεθνή κοινότητα, ως απότακτο παρία, ενώ είναι φως φανάρι ότι δεν υπάρχει δυνατότητα απεμπλοκής της Ρωσίας από τον πόλεμο χωρίς αυτό να έχει συνέπειες για τον Πούτιν. Ο ρώσος πρόεδρος επιβιώνει στην εξουσία με τις σάρκες και το αίμα των στρατιωτών του – και με το διογκούμενο κόστος του πολέμου του.
Και δεν έχει ακόμα εκδηλωθεί η αντεπίθεση των Ουκρανών που, όπως διαβάζω, έχει οργανωθεί και επίκειται, με πρώτο στόχο την αποκοπή της Κριμαίας και την παρεμπόδιση εφοδιασμού των ρωσικών στρατευμάτων. Η Ουκρανία εξελίσσεται στο Αφγανιστάν του Πούτιν.