Η αριθμητική των εδρών με επτά κόμματα στη Βουλή

Οχι απλώς στην πρωτιά αλλά σε επικύρωση της πολιτικής κυριαρχίας της με όσο το δυνατόν ισχυρότερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία επιμένει η ΝΔ για τις εκλογές της 25ης Ιουνίου. Ο Κυριάκος Μητσοτάκης δηλώνει άλλωστε ανοιχτά ότι βάζει τον πήχη υψηλότερα και από την επίδοση του 40,79% της παράταξής του στην τελευταία εκλογή. Παρά τη θετική ανάγνωση των δημοσκοπήσεων που στη μεγάλη εικόνα κάνουν προσώρας στη γαλάζια έδρα, η προοπτική μιας επτακομματικής Βουλής οδηγεί αναγκαστικά τους γαλάζιους σε στρατηγική «μηδενικού εφησυχασμού» με δύο αγωνίες: Πρώτον, να μην υποχωρήσει ούτε στο ελάχιστο το γαλάζιο ποσοστό και δεύτερον, να αφοπλιστούν τα μικρότερα κόμματα, ιδίως εκείνα στα δεξιότερα του νεοδημοκρατικού χώρου.

Αφενός το… σημάδι που έχουν βάλει οι γαλάζιοι στο 40%+ ως πήχη για την κάλπη της ενισχυμένης αναλογικής σχετίζεται με τη λήψη του πλήρους μπόνους των 50 εδρών, όπως προβλέπει το ισχύον σύστημα, αφετέρου η στενή παρακολούθηση της δυναμικής στους «μικρούς» αφορά την επιρροή που θα έχει το ποσοστό της μη αντιπροσωπευόμενης ψήφου στο προφίλ (όριο και εύρος) της αυτοδυναμίας. Στα κεντρικά της ΝΔ δεν κινούνται με το σκεπτικό μιας πεντακομματικής Βουλής, αλλά με το – πιο «δύσκολο» και εξαιρετικά πιθανό – ενδεχόμενο επτακομματικής Βουλής καθώς και με εκείνο της εξακομματικής που λογίζεται ουσιαστικά ως η… βάση, με είσοδο της Πλεύσης Ελευθερίας. Τρία σενάρια είναι στο μυαλό των γαλάζιων σύμφωνα με την αριθμητική της Βουλής επτά κομμάτων, εφόσον προφανώς στις επόμενες δύο εβδομάδες δεν διαμορφωθεί σκηνικό ανατροπής των συσχετισμών, όπως επιδιώκει ο ΣΥΡΙΖΑ.

Το πρώτο σενάριο είναι αυτό που ξορκίζει ο Μητσοτάκης: μια ισχνή, κατά τη ΝΔ, αυτοδυναμία των 151-153 βουλευτών. Ο πρόεδρος της παράταξης συνδέει ευθέως την ανάγκη για «τολμηρές αλλαγές» στη χώρα με μία αρκετά ισχυρότερη κοινοβουλευτική πλειοψηφία. Κοινώς, η δέσμευση να σπάσουν αβγά σε μια νέα θητεία της ΝΔ ενέχει και την αγωνία για τυχόν κραδασμούς στην πορεία διακυβέρνησης. Εάν η ΝΔ καταγράψει απώλειες, η αυτοδυναμία της θα κρέμεται από την κλωστή των κομμάτων που θα πανηγυρίζουν την είσοδό τους στη Βουλή. Και αυτό γιατί ο πήχης της αυτοδυναμίας μπορεί να πέσει, διευκολύνοντας το πρώτο κόμμα, μόνον όσο θα αυξάνεται το αθροιστικό ποσοστό των κομμάτων που θα βρεθούν εκτός Βουλής. Ενδεικτικά, με 10% εκτός το πρώτο κόμμα θα χρειαζόταν ποσοστό 37,5%+ αλλά με 6% και πάνω θα απαιτούνταν ποσοστά 38,5%-39%.

Το δεύτερο σενάριο είναι αυτό στο οποίο στοχεύει στην πραγματικότητα η παράταξη, θεωρώντας το προς το παρόν εφικτό: μια «ασφαλής», κατά τον νεοδημοκρατικό χαρακτηρισμό, αυτοδυναμία άνω των 160 βουλευτών – πάντως με περισσότερους από τους 158 με τους οποίους ξεκίνησε η γαλάζια διακυβέρνηση το 2019. Ετσι εξηγείται η ανάγκη της ΝΔ να ξαναφέρει στο παραβάν όλους όσοι τη στήριξαν στις 21 Μαΐου. Να μη… χάσει δηλαδή τον αριθμό «4» μπροστά από το τελικό ποσοστό της στις 25 Ιουνίου. Σε επτακομματική Βουλή, με εντός δηλαδή την Πλεύση Ελευθερίας και το κόμμα Νίκη ως τα δύο κόμματα που με αξιώσεις κοιτάζουν το κατώφλι, είναι δυνατόν να προκύψουν 160+ έδρες για τη ΝΔ εφόσον όμως κινηθεί με ανεπαίσθητες απώλειες από την τελευταία επίδοση.

Το τρίτο σενάριο είναι αυτό που θα αποτύπωνε ουσιαστικά μια συντριπτική εκλογική επίδοση, 170-180 έδρες. Ο ίδιος ο Μητσοτάκης, ξορκίζοντας προφανώς και την προβολή αλαζονείας και σιγουριάς της νίκης, το έχει χαρακτηρίσει ως «πρακτικά αδύνατο» με το κλιμακούμενο μπόνους. Και έτσι φαίνεται να είναι στο δεδομένο ότι η επόμενη Βουλή δεν θα έχει μόνο πέντε κόμματα. Μιλώντας με ποσοστά, ακόμα και στην ιδανικότερη για τη ΝΔ περίπτωση να επαναλαμβανόταν στις 25 Ιουνίου το αθροιστικό 16% που συγκέντρωσαν τα εκτός Βουλής κόμματα στις 21 Μαΐου (κάτι απίθανο, που δεν στέκει ούτε δημοσκοπικά), οι 180 έδρες θα απαιτούσαν ποσοστό πάνω από 43,5%.

Σε κάθε περίπτωση το βλέμμα των κομματικών στελεχών είναι στραμμένο στη μάχη που εξελίσσεται για το κατώφλι του 3%. Εκτιμούν ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου θα πετύχει τους εκλογικούς στόχους της, ενώ παρακολουθώντας τις διεργασίες στα δεξιότερα της ΝΔ, θεωρούν ότι η Ελληνική Λύση του Κυριάκου Βελόπουλου και το κόμμα Νίκη δείχνουν να λειτουργούν και ως συγκοινωνούντα δοχεία. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται για την πορεία τους: δεν αποκλείουν να εισέλθουν και τα δύο στη Βουλή, αλλά δεν αποκλείουν να διασπαρεί η ψήφος και το ένα να λειτουργήσει τελικά εις βάρος του άλλου. Ο Μητσοτάκης θα συνεχίσει τα μηνύματα προς τους δεξιότερους ψηφοφόρους (ήδη έχει ζητήσει στους πολίτες να κλείσουν τα αφτιά σε «σειρήνες κάποιων μικρότερων κομμάτων, ειδικά αυτών οι οποίοι ενδύονται τον μανδύα των υπερπατριωτών»), παρακολουθώντας ταυτόχρονα το πώς θα εξελιχθεί ο συνωστισμός εκ δεξιών της ΝΔ, δεδομένου ότι κατεβαίνουν αυτή τη φορά στις εκλογές ο Πατριωτικός Συνασπισμός (Κωνσταντίνος Μπογδάνος, Πρόδρομος Εμφιετζόγλου κ.ά.) και η Φωνή Λογικής (Αφροδίτη Λατινοπούλου).