Δύο πιτόγυρα με απ’ όλα

Το χάσμα των είκοσι μονάδων που κατέγραψε η κάλπη της 21ης Μαΐου ρούφηξε μέσα του ένα σωρό από πρόσωπα, πράγματα και ιδέες της εποχής που κατά πάσα πιθανότητα τελείωσε, εφόσον το αποτέλεσμα επιβεβαιωθεί και από την κάλπη της 25ης Ιουνίου. Είναι νωρίς για να αρχίσουμε να ψάχνουμε τα ερείπια και να καταγράφουμε θύματα και απώλειες. Εντούτοις θα κάνω μία εξαίρεση στον κανόνα (εγώ τον έθεσα άλλωστε, δικός μου είναι…), προκειμένου να αναφερθώ σε μία απώλεια, για την οποία προσωπικώς λυπάμαι πολύ και εννοώ τον Ευάγγελο Βενιζέλο.

Για τον Αλέξη Τσίπρα, παρότι είναι ο μεγάλος ηττημένος της 21ης Μαΐου, κανείς δεν μπορεί να προδικάσει από τώρα το τέλος του στην πολιτική. Είναι νέος, έχει ακόμη δυνάμεις, δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο, ούτε και μπορεί να μάθει τίποτε καινούργιο (μας το απέδειξε και ως αρχηγός της αντιπολίτευσης), συνεπώς κάπου εδώ στη γειτονιά θα κυκλοφορεί και θα τον βλέπουμε. Αντιθέτως, το τέλος του Βενιζέλου το είδαμε να συμβαίνει μπροστά μας. Διότι, ενώ ο Βενιζέλος είχε καταφέρει να κερδίσει την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης (και την υποστήριξή της), προτίμησε να εγκαταλείψει την πλευρά που τον εμπιστεύτηκε, για να πάει να σταθεί ανάμεσα στη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ, σε ρόλο υποψηφίου παράκλητου κοινής αποδοχής. Με τη διαφορά των δύο κομμάτων στις 20 μονάδες, αντιλαμβάνεσθε πού κατέληξε ο υποψήφιος παράκλητος. (Αν ζαλίζεστε με το ύψος, μην πλησιάζετε στην άκρη! Δεν φαίνεται έτσι κι αλλιώς. Είναι σκεπασμένος από τα ερείπια…)

Το κρίμα με τον Βενιζέλο είναι ότι έπαιξε στον τζόγο τις μεγάλες υπηρεσίες που προσέφερε για να ορθοποδήσει η χώρα και το έκανε προς χάριν της βουλιμίας του για εξουσία. Θα μπορούσε να ήταν ο πρόδρομος της υπέρβασης μετά τη χρεοκοπία, εκείνος που θυσίασε απόψεις, κόμμα και καριέρα, προκειμένου να κάνει το σωστό. Προτίμησε, όμως, κάτι διαφορετικό. Γούστα – δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Καθ’ οδόν ο άλλος προς το καλύτερο εστιατόριο, σταματάει στο σουβλατζίδικο και χτυπάει δύο πιτόγυρα με απ’ όλα. Είτε μας αρέσει εμάς είτε όχι, σε εκείνον αρέσει…

ΤΑΛΕΝΤΑΚΙ

Με εκπλήσσει με τις ικανότητες που επιδεικνύει αυτός ο νέος (νέος, ως πολιτικός), που εξελέγη με τη ΝΔ στην Ηλεία. Εννοώ αυτόν τον καινούργιο, την έκπληξη, τον Μήτσο Αβραμόπουλο. Μπορεί να εξελέγη τελευταίος, πώς τα κατάφερε όμως ο δαιμόνιος και τρύπωσε στην ορκωμοσία του Ερντογάν! Και όχι μόνο αυτό. Εγινε και πρωτοσέλιδο στη «Χουριέτ»! Η εφημερίδα δημοσίευσε τη φωτογραφία του βουλευτή Ηλείας δίπλα στον Χακάν Φιντάν, τον νέο υπουργό Εξωτερικών της Τουρκίας, επισημαίνοντας μάλιστα τη μορφή του έλληνα βουλευτή (προφανώς άγνωστη στο τουρκικό κοινό, όπως άλλωστε και στο ελληνικό, πέραν της Ηλιδος…) με ένα ωραίο πορτοκαλοκίτρινο βέλος. Βλέπουμε τον κ. Αβραμόπουλο να γέρνει την κεφαλή ελαφρά προς την πλευρά του Χ. Φιντάν, ώστε, παρά την απόσταση που χωρίζει τα σώματά τους, να εκφράζεται η εγγύτητα, ίσως και η τρυφερότητα που αισθάνεται για τον διπλανό του.

Λοιπόν, το ταλέντο δεν το βρίσκεις κάθε μέρα στον δρόμο! Αυτός ο νεοσσός της πολιτικής έχει ικανότητες και μέλλον. Αυτό το λέω ευθαρσώς και εσείς θυμηθείτε ότι, πρώτη φορά, το ακούσατε από εμένα. Αν ήμουν Κυριάκος, θα σκεφτόμουν να τον κάνω υφυπουργό στο Εξωτερικών. Αν μάλιστα τα πάει καλά με τον Μιλτιάδη Βαρβιτσιώτη, θα μάθει πολλά για τις διεθνείς σχέσεις!..

ΤΑ ΧΕΙΛΗ ΤΩΝ ΑΣΕΒΩΝ

Θυμώνω με κάτι τέτοια! Πώς να μη θυμώνω; Γιατί, αν δεν ξέρεις, κύριε, πολύ περισσότερο αν δεν ενδιαφέρεσαι να μάθεις, τι κοροϊδεύεις; Μιλώ με αφορμή ένα ειρωνικό σχόλιο που είδα για τον Νικόλαο των Παπανδρέου, επειδή το γραφείο Τύπου του ΠΑΣΟΚ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία ο Νικόλαος αναφέρεται ως «ο επικεφαλής της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ στο ΕΚ», ενώ είναι ο μοναδικός ευρωβουλευτής του ΠΑΣΟΚ. Στρατηγός χωρίς στράτευμα και αρχηγός χωρίς οπαδούς, δηλαδή.

Αυτό είναι όμως μόνο η επιφάνεια του θέματος, διότι ο Νικόλαος είναι πολυσχιδής προσωπικότητα. Υπάρχει ο συγγραφέας Ν. Παπανδρέου – ο πολύ γνωστός συγγραφέας. Υπάρχει ο επιχειρηματίας, διότι μια περίοδο χρησιμοποιούσε και αυτή την ιδιότητα. Υπάρχει, βεβαίως, ο Πρίγκιψ και, τέλος, υπάρχει ο πολιτικός. Ενδεχομένως να υπάρχει και ένας οικονομολόγος Ν. Παπανδρέου, αλλά δεν είμαι βέβαιος και δεν τον μετρώ. Ολοι αυτοί οι Παπανδρέου, ο καθένας με το λοφίο του εγώ και την προσωπικότητά του, νομίζετε ότι είναι εύκολο να συμβαδίσουν; Γι’ αυτό ακριβώς χρειάζεται και ένας Παπανδρέου επικεφαλής της ΚΟ του ΠΑΣΟΚ στο ΕΚ. Αλαλα τα χείλη των ασεβών…