Στην περιφέρεια από άποψη

Γιάγκος Χαιρέτης

Φολκ πειραματισμοί στα Ανώγεια

Δεν είναι εύκολη η απόφαση να ζεις και να δημιουργείς μακριά από το κέντρο των γεγονότων, μιας μεγαλούπολης όπως η Αθήνα, όπου έχει συγκεντρωθεί ο μισός πληθυσμός της χώρας. Με αυτή την παραδοχή αρχίζει να εξηγεί ο σημαντικός καλλιτέχνης Γιάγκος Χαιρέτης που επέλεξε να ζει και να εργάζεται στα Ανώγεια. «Οχι μόνο για να κάνεις λάιβ αλλά και για να συντονιστείς με τους μουσικούς σου», εξηγεί. Παρ’ όλα αυτά, τα όποια εμπόδια της απόστασης ξεπεράστηκαν και μαζί με τους Coti Κ και τον Τσίκο – κατά κόσμον Πάνο Κατσικιώτη – παρέδωσαν τον νέο τους δίσκο «Ριζικό φαντασιακό», δανειζόμενοι, όπως λέει ο Γιάγκος Χαιρέτης, τον τίτλο από τον Κορνήλιο Καστοριάδη.

Οι τρεις καλλιτέχνες ενώνουν διαφορετικά υπόβαθρα και επιρροές, σε ένα άλμπουμ που υπερβαίνει τα όρια της παραδοσιακής φολκ μουσικής. Ξεκίνησε μάλιστα στα Ανώγεια στις 3 και 4 Σεπτεμβρίου του 2019, για να φανταστούν/επινοήσουν μια νέα μουσική που να πηγάζει από τη συνάντηση των διαφορετικών καταβολών τους. Η διαδρομή του άλμπουμ φωτίζει όμως και τις δυσκολίες που επιβάλλουν τα χιλιόμετρα που μεσολαβούν ανάμεσα στους συντελεστές. Οπως λέει ο Γιάγκος Χαιρέτης, η απόφασή του να ζει και να δημιουργεί στο ωραίο χωριό της Κρήτης «είναι δίκοπο μαχαίρι. Δυσκολεύομαι πολύ στην πόλη. Το περιβάλλον της Αθήνας για μένα είναι ασφυκτικό. Προσπαθούμε να βρούμε ισορροπία και αυτό είναι ένα ζητούμενο σε μια ανισόρροπη εποχή. Η τεχνολογία βοηθάει και έχει αποδειχθεί ένα πολύτιμο εργαλείο. Σπάει τον απομονωτισμό που είχε σε παλαιότερες εποχές η επαρχία. Την ίδια στιγμή όμως δημιουργεί απομόνωση είτε ζει κανείς στην πόλη είτε στο χωριό. Ζούμε σ’ έναν ψηφιακό πλανήτη που κάνει τα πράγματα λίγο πιο πλαστικά. Η φυσική επαφή δεν αντικαθίσταται».

Alkyone (Μαρία Ζλατάνη)

Μια αέρινη φωνή από την Εδεσσα

Η Μαρία Ζλατάνη, όπως τη γνωρίζουν άλλωστε οι μαθητές της, είναι δασκάλα ειδικής αγωγής. Οσοι την είδαν την περασμένη εβδομάδα στη συναυλία που έδωσε στο ξέφωτο του ΙΣΝ ή στο 1ο Φεστιβάλ του Χελμού, όπου ανέβηκε στη σκηνή και τραγούδησε ως νέο μέλος της μπάντας του Θανάση Παπακωνσταντίνου, αντιλήφθηκαν ότι πρόκειται για μια μουσικό που η επιλογή της να μην εγκαταλείψει την ιδιαίτερη πατρίδα της, την Εδεσσα, δεν της στέρησε την ευκαιρία να ξεχωρίσει. Η Alkyone, όπως είναι το όνομα που επέλεξε για να παρουσιαστεί στο μουσικό γίγνεσθαι, λέει: «Στον ελεύθερό μου χρόνο κάνω μουσική αφού βιοπορίζομαι μέσα από τη διδασκαλία. Αλλωστε η μουσική δεν με έχει ανάγκη, εγώ έχω ανάγκη τη μουσική». Αυτός είναι ο λόγος που δεν αναζήτησε την τύχη της στην Αθήνα. «Δεν έχω κάτι με τις μεγαλουπόλεις και μάλιστα θαυμάζω τους ανθρώπους που καταφέρνουν να επιβιώνουν ή και να ζουν μέσα σ’ αυτές. Εμένα, μέχρι στιγμής, μου ταιριάζει η μικρή πόλη της Εδεσσας. Εχει πράσινο προσβάσιμο, οι άνθρωποι γνωρίζονται μεταξύ τους. Αυτό έχει τη θετική και την αρνητική πλευρά του. Για κάποιους όμως είναι πολύ παρηγορητικό να ξέρουν ότι αν βγουν έξω στον δρόμο θα συναντήσουν γνωστούς και θ’ ανταλλάξουν μια κουβέντα. Εμένα μου αρέσει πολύ αυτό». Την ίδια στιγμή εξηγεί ότι αν ζούσε σε μια μεγάλη πόλη και είχε την ευκαιρία ν’ αφουγκραστεί τους ήχους της θα έβρισκε κι εκεί ομορφιά. «Ως άνθρωπο όμως και ως χαρακτήρα μού ταιριάζει περισσότερο να βρίσκομαι κοντά στη φύση. Αναμοχλεύονται πολλά πράγματα μέσα μου όταν βρίσκομαι κοντά στο πράσινο». Αυτό το κορίτσι με την αέρινη φωνή που έδωσε πριν από λίγες μέρες τον πρώτο της δίσκο «Exit Sing» δεν αγωνιά για τη συνέχεια αφού, όπως εξηγεί, «δεν έχω προσδοκίες γύρω από οτιδήποτε κάνω με τη μουσική. Κάνω μουσική γιατί την αγαπώ πολύ και το έχω ανάγκη».

Kadinelia (Εύη Σεϊτανίδου, Θανάσης Ζήκας)

Σε ένα χωριό στο δάσος της Εύβοιας…

Το γκρουπ που κέρδισε τις εντυπώσεις από το 2014 με τον τρόπο που αφουγκράζεται και παρουσιάζει την παραδοσιακή μουσική ξεκίνησε από τη Θεσσαλονίκη. Εκεί άρχισαν ν’ αναζητούν τις μουσικές τους διαδρομές. «Ο καλλιτέχνης σαφώς θα πρέπει να είναι κοσμοπολίτης, ν’ αφουγκράζεται όσα συμβαίνουν γύρω του και να τα αποτυπώνει στο έργο του, αλλά χρειάζεται και τη μοναξιά του. Πρέπει να βρει ένα μέρος όπου μέσα στην ησυχία του θα αφηγηθεί τις εμπειρίες που αποκόμισε – αν βέβαια τον ενδιαφέρει να δημιουργήσει κάτι που ν’ αφορά την κοινωνία. Εχουμε βρει έναν ιδανικό – για εμάς – τρόπο αφού καταφέραμε να μετακομίσουμε στη φύση και να ζούμε και να εργαζόμαστε με τις συνθήκες που θέλουμε». Το κρησφύγετο του Θανάση και της Εύης είναι ένα χωριό μέσα στο δάσος της Εύβοιας. Κατέληξαν εκεί έπειτα από πολλή σκέψη, αφού το συγκεκριμένο μέρος τούς εξασφαλίζει την επαφή τους με τη φύση που τόσο την επιζητούσαν, αλλά και μπορούν σε λιγότερο από δύο ώρες να βρεθούν στην Αθήνα για τις ηχογραφήσεις ή τα λάιβ τους. «Επίσης, επειδή ταξιδεύουμε συχνά στο εξωτερικό, είμαστε σχετικά κοντά στο αεροδρόμιο. Μπορούμε σε ένα τέταρτο να είμαστε στη θάλασσα και σε μιάμιση ώρα στην Αθήνα. Δεν στερούμαστε την επαφή με τον κόσμο όταν τη χρειαζόμαστε, αλλά και την ησυχία που είχαμε ανάγκη. Μπορούμε να πούμε ότι είναι μια ασφαλής επιλογή. Οταν για παράδειγμα στα 20 μου χρόνια είχα πάει στην Πάρο για να ζήσω, ναι μεν απολάμβανα τα οφέλη που μπορεί να σου προσφέρει το νησί, αλλά από την άλλη βίωνα κατά κάποιο τρόπο και την απομόνωση».

Social Waste

«Μεσογειακό» χιπ – χοπ από την Κρήτη

Η εξ αποστάσεως δημιουργία για το δημοφιλές συγκρότημα – το οποίο θα εμφανιστεί μαζί με τους Χαΐνηδες στις 17 Ιουνίου στην Τεχνόπολη – δεν είναι μια καινούργια διαδικασία. Οπως εξηγεί ο Γιάννης Σκουλατάκης, ο οποίος ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης και ασχολείται με αγροτικές εργασίες, «πάντα με αυτόν τον τρόπο δουλεύαμε – παλαιότερα λείπαμε για σπουδές στο εξωτερικό, οπότε ήταν κάτι που το είχαμε αποδεχθεί. Δεν ήταν εύκολα, αλλά κάποιες φορές λειτουργούσε και θετικά γιατί έλειπε ο ένας στον άλλον. Τα εμπόδια ήταν και είναι αρκετά, ιδιαίτερα όταν πρέπει να κάνουμε πρόβες ή να δοκιμάσουμε καινούργια τραγούδια που απαιτούν συναντήσεις και συζητήσεις». Βεβαίως η τεχνολογία προσφέρει τα εργαλεία της που διευκολύνουν την επικοινωνία, όμως η δημιουργία ιδιαίτερα στο κομμάτι της τέχνης απαιτεί τη συνάντηση, κάτι που δεν μπορεί ν’ αντικατασταθεί από το Viber ή το e-mail. «Σε πολύ δύσκολες στιγμές βέβαια επιστρατεύουμε το Skype ή το Zoom». Εκτός από τον Γιάννη Σκουλατάκη, στην Κρήτη, στο Ρέθυμνο, ζει και ο Λεωνίδας Οικονομάκης, ο οποίος διδάσκει Κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο (ο Χρήστος Στάικος είναι μαθηματικός – στατιστικολόγος, ο Γιώργος Νίκας είναι οδηγός σε σχολικό λεωφορείο και ο Γιώργος Δούκας εργάζεται σε εταιρεία με υπολογιστές). «Παρόλο που εμείς ως γκρουπ κάνουμε μουσική με επαγγελματικούς όρους, δεν αποτέλεσε ποτέ την κύρια πηγή του εισοδήματός μας. Και αυτό διότι θέλαμε να δημιουργούμε με τους δικούς μας όρους. Αυτό δεν μπορεί να συμβεί αν εξαρτάσαι από την τέχνη σου για να ζήσεις. Αναγκαστικά θα κάνεις υποχωρήσεις για να εξασφαλίσεις τον βιοπορισμό σου. Εμείς επιλέγουμε να έχουμε άλλες εργασίες και έστω και με δυσκολίες να κάνουμε αυτό που αγαπάμε όπως το ονειρευόμαστε».

Anser (Γιάννης Γιαννακόπουλος) 

Ελαιώνες και ραπ στη Σπάρτη

Μόλις είχε επιστρέψει από τον Χονγκ Κονγκ, όπου είχε πάει για τις ανάγκες γυρισμάτων του βιντεοκλίπ στο καινούργιο του τραγούδι «Ζυγαριά». Κάτι που σαφώς αποδεικνύει ότι η απόφασή του να ζει μόνιμα στη Σπάρτη και να ασχολείται με τους ελαιώνες του δεν στέκεται εμπόδιο στο να κάνει την τέχνη που αγαπά και μάλιστα με τις συνθήκες που επιζητά να έχει ο γνωστός ράπερ. Δεν είναι άλλωστε η πρώτη φορά που βγαίνει εκτός Ελλάδας αφού, όπως λέει ο κατά κόσμον Γιάννης Γιαννακόπουλος, «για τις ανάγκες της κινηματογράφησης κάποιου άλλου τραγουδιού είχα πάει και στη Νέα Ζηλανδία. Οπότε θα μπορούσαμε να πούμε ότι, σήμερα, δεν έχει και τόση σημασία ποιος είναι ο τόπος που έχεις επιλέξει για να ζεις μόνιμα. Ο,τι επιθυμείς μπορείς να το προσεγγίσεις, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η τεχνολογία έχει εκμηδενίσει σχεδόν τις αποστάσεις. Η βασική μου δουλειά είναι η καλλιέργεια της ελιάς και η μουσική είναι κάτι σαν χόμπι». Ενα χόμπι όμως που του έχει δώσει μεγάλη αναγνωρισιμότητα στους φαν του χιπ – χοπ και φυσικά τη δυνατότητα να κάνει πολλές συναυλίες σε όλη την Ελλάδα. «Εκείνο που μου στερεί η διαμονή μου στη Σπάρτη δεν είναι ο τρόπος και η δυνατότητα να δημιουργήσω μουσική, όσο να παρακολουθήσω κάποια λάιβ με καλλιτέχνες που αγαπώ. Γιατί πρωτίστως είμαι ακροατής της μουσικής αυτής και μετά δημιουργός. Ευτυχώς η απόσταση Σπάρτη – Αθήνα είναι δύο ώρες, οπότε συγκριτικά με άλλους που βρίσκονται σε νησιά ή πιο μακριά είμαι σε καλύτερη κατάσταση. Δεν θα μπορούσα ν’ αφήσω τη δουλειά μου στα κτήματα που μου αποφέρουν το βασικό εισόδημά μου για να έρθω στην Αθήνα μόνιμα και ν’ αφοσιωθώ επαγγελματικά στη μουσική. Το θεωρώ επισφαλές διότι δεν γνωρίζω αν σε τρία ή τέσσερα χρόνια θα υπάρχει η δυνατότητα να βιοποριστώ από την τέχνη μου. Τώρα όμως μπορώ να κάνω μουσική με τους δικούς μου όρους χωρίς να πιέζομαι».