Η απειλή κατά της σταθερότητας

Στην τελική ευθεία για τις δεύτερες εκλογές, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έθεσε ξεκάθαρα το ζήτημα: αν η κάλπη της 25ης Ιουνίου δεν δώσει αυτοδυναμία στο πρώτο κόμμα, η χώρα πρέπει να ξαναπάει σε εκλογές. Τον Αύγουστο; Τον Αύγουστο. Οι λόγοι είναι εμφανείς.

Αν η ΝΔ δεν έχει αυτοδυναμία, θα πρέπει να συνεργαστεί με κάποιο άλλο κόμμα. Πιο κοντινό θα μπορούσε να είναι το ΠΑΣΟΚ, με εμπειρία στις συνεργασίες σε δύσκολες εποχές. Αλλά ο πρόεδρός του δεν μπορεί. Εχει άλλες προτεραιότητες, με τη χώρα θα ασχολείται; Θέλει να περάσει τον ΣΥΡΙΖΑ, να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση. Κι είναι σαφής. Ακόμα και 149 βουλευτές να έχει η ΝΔ, δεν θα συμβάλει σε μια κυβέρνηση που θα συνεχίσει την πορεία της Ελλάδας προς την κανονικότητα.

Και χωρίς τη ρητή δήλωση του Νίκου Ανδρουλάκη, πάντως, η κυβερνητική συγκατοίκηση του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ είναι αδύνατη. Το σημερινό ΠΑΣΟΚ είναι ένα κόμμα καταγγελίας και συνθημάτων, ένα κόμμα που ετεροπροσδιορίζεται έναντι του Μητσοτάκη. Ενα κόμμα που, πλέον όπως κι ο ΣΥΡΙΖΑ, επενδύει σε μια κρίση. Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι, από την αρχή της προεδρικής θητείας του, ένας πράσινος Τσίπρας.

Κι αφού το ΠΑΣΟΚ δεν θα συνεργαστεί, η ΝΔ δεν μπορεί να βρει άλλον εταίρο. Με τον ΣΥΡΙΖΑ οι διαφορές πολιτικής είναι αβυσσαλέες. Το ΚΚΕ είναι στον κόσμο του. Ο Μητσοτάκης ευλόγως δεν θέλει να συνυπάρξει σε κυβερνητικά πόστα με τον Βελόπουλο, επειδή δεν έχει δουλειά με λαϊκιστές πουτινιστές – αν συνέβαινε, θα ήταν μια παρανοϊκή συγκατοίκηση στη βάση μιας μοιρασιάς του κράτους, δεν φαντάζομαι ότι το κόμμα Βελόπουλου έχει οποιοδήποτε άλλο ρεαλιστικό σχέδιο πολιτικής παρουσίας ή στελέχη που θα υπηρετήσουν τέτοιο σχέδιο. Ούτε έχει κανένα λόγο ο Μητσοτάκης να ρισκάρει την αξιοπιστία του και τη μεταρρυθμιστική δυναμική του συναγελαζόμενος με ακροδεξιούς – το οποίο, αν συνέβαινε, θα γινόταν η αντιπολιτευτική αιχμή και ο υπαρξιακός λόγος ταυτόχρονα του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Είμαστε πάλι σε μια καμπή.

Βεβαίως, η Ελλάδα, έπειτα από μια τετραετία σταθερότητας και ανάκαμψης, παραμένει σε αυτή τη ρότα. Αν όμως η επόμενη κάλπη δεν δώσει αυτοδύναμη κυβέρνηση, η εικόνα μπορεί να αλλάξει. Λίγο πριν απ’ την επενδυτική βαθμίδα, θα ήταν ολέθριο αν η πολιτική συνθήκη στο εσωτερικό έδινε την εντύπωση ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα μιας κρίσης εκπροσώπησης, ότι επιστρέφουμε σε περίοδο πολιτικής αβεβαιότητας. Δυστυχώς, πέραν του πρότζεκτ Μητσοτάκης δεν υπάρχει άλλο εναλλακτικό πρότζεκτ που θα μπορούσε να εγγυηθεί τη συνέχεια. Κι αν αυτό το κρύβουν σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ και το ΠΑΣΟΚ, το ξέρουν καλά οι αγορές.

Οι ηγεσίες του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και του ΠΑΣΟΚ, μπροστά σε αυτή τη συνθήκη, νοιάζονται μόνο για την πολιτική επιβίωσή τους. Η τύχη της χώρας ενδιαφέρει, απλώς, για τα συνθήματα. Υποτίθεται μάλιστα ότι πήγαμε σε εκλογές με απλή αναλογική για να ενισχύσουμε την κουλτούρα της συνεργασίας – η οποία δεν υπάρχει. Το μόνο που υπάρχει είναι ένα περί πάρτης.

Οι έλληνες πολίτες δεν θα έπρεπε να νοιάζονται για τα υπαρξιακά των ηγεσιών του ΣΥΡΙΖΑ και του ΠΑΣΟΚ. Προέχουν τα υπαρξιακά της χώρας, η φροντίδα για το μέλλον μας και το μέλλον των παιδιών μας. Στις 25 Ιουνίου θα δούμε αν, ακόμα μια φορά, ο ρεαλισμός θα κρίνει το αποτέλεσμα.