Φταίει η ομίχλη

Το παραμύθι επιμένει (έχουν μεγάλη δύναμη οι μύθοι) και τις προάλλες το βρήκα πάλι μπροστά μου. Το συνάντησα στο πρόσωπο ενός διαπρεπούς δημοσιογράφου, με μακρά θητεία στην Αριστερά, του οποίου η ηλικία και η διαδρομή επιτρέπουν, αν δεν επιβάλλουν κιόλας, τον τιμητικό τίτλο του ιστορικού στελέχους. Φυσικά, είχε ψηφίσει Μητσοτάκη δαγκωτό και ήταν πανευτυχής με το αποτέλεσμα, κάποιο αίσθημα ενοχής, όμως, τον τριβέλιζε βαθιά μέσα του και τον έκανε να λέει: «Κακώς παίρνετε στα σοβαρά (σ.σ.: όλοι εσείς οι άλλοι) αυτούς στον ΣΥΡΙΖΑ και κάνετε αναλύσεις. Αυτοί είναι για να τους κοροϊδεύεις. Είναι αστεία πρόσωπα». Και, φυσικά, δεν είναι αριστεροί – γιατί έτσι συνεχίζει αυτό το παραμύθι. Είναι απατεώνες, που υποδύονται τους αριστερούς. Δεν είναι αυτή η Αριστερά και πάει λέγοντας. Αλλά το μέρος του παραμυθιού αυτό δεν πρόλαβε να το πει ολόκληρο. Επρεπε να φύγει για δουλειά, είπε.

Αυτή είναι όμως η Αριστερά και ο διαπρεπής συνάδελφος κάνει λάθος. Διότι όπως και οι περισσότεροι που δεν κατάφεραν να θεραπευτούν από τη σοβαρότερη των παιδικών ασθενειών (σοβαρότερη, ως προς τις μακροχρόνιες επιπτώσεις της) κάνουν το λάθος να ξεχωρίζουν δύο πράγματα: τους ανθρώπους από τις ιδέες που εκπροσωπούν. Δεν καταλαβαίνουν ότι οι ιδέες, στον βαθμό που και αυτές κινούν την Ιστορία, περνούν μέσα από την αντίληψη (τα μυαλά, που λέμε) των ανθρώπων. Ετσι παίρνουν μορφή ως πράξη. Δεν υφίστανται ανεξαρτήτως των ανθρώπων σε κάποια άλλη, ανώτερη σφαίρα ύπαρξης και περιμένουν εκεί μέχρι να βρεθεί εκείνος ο καλός, ο άγιος άνθρωπος, που θα τις εφαρμόσει σωστά, ώστε να καταυγάσει για πάντα η αλήθεια τους. Και είναι επειδή υπάρχουν πολλοί που ασπάζονται αυτή τη μεταφυσική θεώρηση του κόσμου των ιδεών, ακούμε και τις βλακείες για «ομίχλη στα μυαλά των πληθυσμών». Διότι, πώς είναι δυνατόν η λάμψη των ιδεών να μη διώχνει τα σκοτάδια του Μητσοτάκη από τα μυαλά; Φταίει η ομίχλη, σύντροφοι, η κακούργα η ομίχλη! (Αν μάλιστα το λες, με γραβάτα και υπογένειο, προσθέτεις στην άποψη και το κύρος της αισθητικής των μπολσεβίκων…)

Κατανοώ τον βαθύτερο καημό, που κάνει ανθρώπους έξυπνους και μορφωμένους, ίσως με κάπως έντονο εγωισμό ή ακόμη και ναρκισσισμό, να μη συμφιλιώνονται με την ιδέα ότι αφιέρωσαν τα νιάτα τους σε μια ουτοπία – και μάλιστα μια ουτοπία που άφησε εκατομμύρια νεκρούς όπου επιχειρήθηκε να γίνει πραγματικότητα. Το ίδιο όμως δεν ήταν και με τις άλλες θρησκείες, όπως ο Χριστιανισμός, που ταλαιπώρησε την ανθρωπότητα για κάτι αιώνες μέχρι να ηττηθεί από τον Διαφωτισμό; Το ευχάριστο, πάντως, είναι ότι ο Μαρξισμός ως θρησκεία, τουλάχιστον στην Ευρώπη, κράτησε μόλις οκτώ δεκαετίες. Οπότε το λες και πρόοδο για την ανθρωπότητα, νομίζω.

ΙΔΕΑ!

Πώς δεν το σκέφτηκα αμέσως, απορώ και μέμφομαι τον εαυτό μου! Ας είναι όμως. Σημασία έχει ότι μου ήρθε η λαμπρή ιδέα, λίγο καθυστερημένα έστω, και την προσφέρω. Την αφορμή μου έδωσε εκείνο το σημείο της πρώτης συνέντευξης της κ. Ράνιας Θρασκιά, στο οποίο μας συγκλονίζει, λέγοντας πως είδε την αλήθεια στα μάτια του Αλέξη Τσίπρα. Ιδού, λοιπόν, η πρωτοποριακή μέθοδος (ας μην ευλογώ τα γένια μου) για να αυξήσει τα ποσοστά του ο brόεδρος: να κοιτάζει τους ψηφοφόρους στα μάτια και έναν προς έναν! Να σας πω εγώ τότε πώς αλλάζουν οι συσχετισμοί, τους οποίους τόσο εμβριθώς μελετά η Αριστερά και ψάχνει για σημεία των θεών στα εντόσθιά τους.

Βέβαια, αναγνωρίζω ότι είναι κάπως δύσκολη η οργάνωση, αυτό που λέμε «λοτζίστικς», όταν δεν νιώθουμε σίγουροι για την άποψή μας και την ντύνουμε με ηχηρές λέξεις. Πώς τους μαζεύεις και πού τους μαζεύεις; Στην Κουμουνδούρου ή νοικιάζεις μια σουίτα σε κάποιο ξενοδοχείο; Αυτό είναι το θέμα. Το οργανώνεις όπως, ας πούμε, με τον μαζικό εμβολιασμό του πληθυσμού; Προσφέρεις ένα δώρο, π.χ. σέλφι με τον brόεδρο ή, λέω μια ιδέα στα κουτουρού, ένα αυτόγραφο του Ρότσα; (Ο Πουμπλής, αν δεν καταλάβατε τα ξένα.) Δεν έχω καταλήξει, εδώ χρειάζομαι οπωσδήποτε βοήθεια. Τέλος πάντων, είμαι βέβαιος ότι τα «είκοσι σπουδαία μυαλά» της κ. Θρασκιά θα βρουν μια λύση…