Αλαζονική φορομανία

Το ζήτημα των φόρων είναι πάντοτε κεντρικό στις επιλογές των πολιτών για καλή διακυβέρνηση. Αυτό όμως δεν εξηγεί το σερί των αποκαλυπτικών «γλωσσικών ολισθημάτων» τα οποία, όπως υπέροχα έδειξε ο μεγάλος Φρόιντ, μεταφέρουν μηνύματα από το υποσυνείδητο, με άλλα λόγια αποκαλύπτουν όσα κρύβουμε μέσα μας. Δεν πιστεύω, προσωπικά, ούτε για μια στιγμή, ότι τα στελέχη των ΣΥΡΙΖΑ / ΠΑΣΟΚ δεν εννοούν πραγματικά όσα τους «διαφεύγουν». Είναι βαθύτατα φορομπήχτες, πάσχουν από διαρκή φορομανία και ταυτίζουν την αλαζονεία της κρατικής ισχύος με τη μοναδική εξουσία φορολόγησης που διαθέτει η κυβέρνηση.

Οι οικονομολόγοι μαθαίνουμε ότι τα χρεόγραφα που εκδίδει το κράτος, τα κρατικά ομόλογα δηλαδή, είναι ασφαλέστερα των χρεογράφων που εκδίδουν επιχειρήσεις, δηλαδή των μετοχών. Αυτό γιατί μια πολιτική πλειοψηφία μπορεί να επιβάλλει φόρους για να καλύψει τις υποχρεώσεις του. Σε αντίθεση με τη γενική συνέλευση των μετόχων που ελέγχει τους διαχειριστές μιας επιχείρησης, οι οποίοι απλώς θα χάσουν τα χρήματα που επένδυσαν και προφανώς τα μερίσματα που περιμένουν.

Το μέρισμα, το οποίο θέλουν να φορολογήσουν βαρύτατα τα δύο κόμματα που ερίζουν αλαζονικά για την αντιπολιτευτική πρωτιά, είναι μερίδιο των κερδών που επιστρέφεται σε όσους πήραν το ρίσκο να ενισχύσουν τμήμα της αποταμίευσής τους στα κεφάλαια που χρησιμοποιεί μια επιχείρηση για να επιτύχει το βέλτιστο αποτέλεσμα. Είναι δηλαδή κριτήριο επιτυχίας. Το είδος μάλιστα της επιτυχίας που πρέπει, με κάθε τρόπο, να απαιτούμε από τις επιχειρήσεις μας. Ειδικά μετά την τόσων χρόνων απώλεια ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Ιδιαιτέρως κατά την πρόσφατη μακρά κρίση αλλά και πριν από αυτήν, όπως δείχνει η μεγάλη υστέρηση παραγωγικότητας των εθνικών μας επενδύσεων.

Αλαζονική είναι και η άλλη φορομανία, που στοχεύει και πάλι συλλήβδην τους κατέχοντες ακίνητα. Στο στόχαστρο των δήθεν «αριστερών» φορομπηχτών είναι και πάλι μια κρίσιμη επιλογή πολιτών που επιλέγουν να επενδύσουν το περίσσευμα των εισοδημάτων τους σε ακίνητα. Μάλιστα, εδώ και περισσότερο της εικοσαετίας, πάμπολλοι συμπολίτες μας έχουν επιλέξει να επενδύσουν τη μελλοντική αποταμίευσή τους σε κάποιο ακίνητο. Η επιλογή τους αυτή επιβαρύνεται με βαρύτατο ειδικό φόρο, τον ΕΝΦΙΑ, τον οποίο μείωσε σημαντικά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και πολλούς ακόμη φόρους, που πρέπει, σταδιακά, να καταργήσουμε. Για τον λόγο αυτόν, αναγνωρίζοντας τη συμβολή της «μεσαίας τάξης» στην αντιμετώπιση της πρόσφατης δημοσιονομικής κρίσης, η ίδια κυβέρνηση Μητσοτάκη μείωσε θεαματικά το φορομπηχτικό κόστος της γονικής παροχής. Ούτε αυτό αρέσει στους αντιπολιτευομένους κκ. Ανδρουλάκη και Τσίπρα. Θέλουν να τιμωρήσουν ξανά όσους επιλέγουν να αφήσουν στα παιδιά τους στέγη, αντί, για παράδειγμα, ενός «στρογγυλού» τραπεζικού λογαριασμού ή να τα κάνουν… πετσετάκια.Δικαιολογούν τα ανωτέρω ως αντιστάθμισμα εσόδων σε κάποιες, φιλολαϊκές κατά τους ιδίους, περικοπές φόρων για τη μείωση των επιπτώσεων του πληθωρισμού. Δεν είναι ειλικρινείς: οι περικοπές θα είναι προσωρινές, όπως αναμένεται να είναι ο πληθωρισμός, ενώ οι νέοι φόροι θα είναι μόνιμοι.

O Μπάμπης Παπαδημητρίου είναι δημοσιογράφος, υποψήφιος βουλευτής ΝΔ Νότιος Τομέας Β3 Αθηνών