Γιατί ήταν έκπληξη η δεύτερη κάλπη

Η σαρωτική εκλογική νίκη της Νέας Δημοκρατίας δεν έχει συγκρίσιμο προηγούμενο. Αν μάλιστα προσθέσει σε αυτήν κανείς την παράμετρο «απλή αναλογική», αποκτά χαρακτήρα φαινομένου για το οποίο με βεβαιότητα μπορεί να πει κανείς τα εξής:

Πρώτον, ότι το εκλογικό σώμα (δηλαδή, επί της ουσίας, τελικά, οι πολίτες που πήγαν στα εκλογικά κέντρα να ψηφίσουν) στην πραγματικότητα αντιστάθηκε με αποφασιστικότητα στην εκτροπική, διαλυτική και ακραία πολωτική, διχαστική και τυχοδιωκτική λογική της απλής αναλογικής και στο συνακόλουθο αντίστοιχο παιχνίδι του Τσίπρα και του ΣΥΡΙΖΑ που την έσπειρε με μοναδικό σκοπό να προκαλέσει το χάος προς όφελός του, αλλά που, τελικά, έπεσε όλο πάνω στο κεφάλι του.

Δεύτερον, ότι το ίδιο ακριβώς έγινε και με κάθε άλλη μορφή πολιτικών παιγνίων με το μέλλον της χώρας: και πάλι ο Τσίπρας, όπως πριν από τέσσερα χρόνια έβαζε τη βόμβα της απλής αναλογικής, τώρα απειλούσε και μόνον με το ενδεχόμενο να βρεθεί ξανά στην εξουσία, να κάνει τα πάντα μπάχαλο. Οι μνήμες των μαύρων ημερών της κυβέρνησής του, όχι μόνον δεν έχουν ξεχαστεί, όπως φανταζόταν και επιθυμούσε, αλλά, αντιθέτως, είναι ολοζώντανες. Για όσους δεν ήταν, το τελευταίο δεκαήμερο οι συριζαίοι φρόντισαν να υπενθυμίσουν τι σημαίνει να πάρουν την εξουσία. Η Ελλάδα τρόμαξε τόσο, που οι διψήφιοι αναποφάσιστοι πριν από την κάλπη (πρωτοφανές ποσοστό) του γύρισαν όλοι μαζί την πλάτη μόλις πέρασαν το παραβάν. Και αυτό τα λέει όλα.

Τρίτον, ότι ο Μητσοτάκης και η Νέα Δημοκρατία ανταμείφθηκαν για το έργο που έχουν παραγάγει και είναι ασφαλώς σαφές, απτό και μετρήσιμο. Και, σε συνδυασμό με τα παραπάνω, όλα αυτά, υπήρξαν υπεραρκετά για το εκλογικό σώμα ώστε να μη σταθεί σε κανένα από τα σημεία που συνιστούν τα κεντρικά αρνητικά της προηγούμενης κυβερνητικής περιόδου, όπως οι υποκλοπές. Κάπως έτσι ήταν που φτάσαμε στην ιστορική πρωτοφανή αυτή διαφορά που ουδείς μπορούσε να διανοηθεί. Γιατί; Επειδή ουσιαστικά αθροίζει και την εξακόντιση της κυβέρνησης αλλά και την καταβαράθρωση της αντιπολίτευσης. Αυτό το «40-20», είναι και τα δύο μαζί. Και, βέβαια, είναι εξαιρετικά σπάνιο.

Εξίσου αναπάντεχη είναι όμως και η δεύτερη κάλπη, που, αντιθέτως, οι περισσότεροι την προεξοφλούσαν, αν και σε αντίθεση με αυτή τη στήλη. Αλλά αφού την προεξοφλούσαν γιατί είναι «αναπάντεχη»; Είναι, επειδή η προ της πρωτοφανούς νίκης προεξοφλούμενη δεύτερη εκλογική διαδικασία, ουδεμία σχέση έχει με αυτή που θα διεξαχθεί τελικά σε λίγες εβδομάδες από πλευράς πολιτικού σημείου εκκίνησης. Σε οποιοδήποτε «αναμενόμενο» αποτέλεσμα, οι δεύτερες εκλογές θα ήταν πολύ δύσκολο να επιβληθούν, καθώς οι δυνατότητες σχηματισμού κυβέρνησης θα ήταν σημαντικά ευρύτερες – ενώ τώρα ήταν μία και μοναδική, κάτι που, με τη σειρά του, καθιστούσε απόλυτα εφικτό στον Μητσοτάκη να διαλύσει τη Βουλή αφού πλέον μόνον από αυτόν περνούσαν όλα. Επίσης, αν δεν υπήρχε αυτό το σαρωτικό ρεύμα που μετέτρεψε την πολιτική αρένα σε προσωπικό χώρο του Κυριάκου Μητσοτάκη και της Νέας Δημοκρατίας, εκτός από το λίαν αμφίβολο «στοίχημα» μιας διάλυσης της Βουλής, το ίδιο επικίνδυνο θα ήταν για την κυβέρνηση να αφήσει να της φύγει από τα χέρια η διερευνητική εντολή και να περάσει σε εκείνα των αντιπάλων της.

Ομως, τώρα, η Νέα Δημοκρατία και ο αρχηγός της, κυριολεκτικά πλέον και για πρώτη φορά στα χρονικά αντίστοιχων συγκρούσεων, δεν έχουν πια κομματικούς αντιπάλους στην επερχόμενη πολιτική σύγκρουση: αυτό σημαίνει το απόλυτο ξάφνιασμα, ακόμα και των ιδίων, του «40-20». Και αυτό είναι που μετέτρεψε τη δεύτερη κάλπη σε κάτι εξίσου παράδοξο: από το «αουτσάιντερ» στο οποίο όμως οι πιο πολλοί πίστευαν, στην αυτονόητη εξέλιξη που έφερε το απόλυτα μοναδικό, πρωτοφανές αποτέλεσμα της πρόσφατης ελληνικής εκλογικής ιστορίας. Που, όμως, προσοχή: θα «στοιχίσει» κάτι στη ΝΔ: το «40-20», ακόμα και αν επαναληφθεί, δεν θα αποτυπωθεί και σε κοινοβουλευτικές έδρες.