Εθνική αθλιότητα του ΣΥΡΙΖΑ στη Ροδόπη

Το βράδυ της Κυριακής των εκλογών όλοι οι νομοί της χώρας βάφτηκαν μπλε. Ολοι, πλην ενός, που παρουσιάστηκε κόκκινος. Γιατί; Επειδή είναι το κόκκινο του ΣΥΡΙΖΑ; Τυπικά ναι. Επί της ουσίας, όμως, πρόκειται για άλλο κόκκινο: εκείνο της τουρκικής σημαίας και του τουρκικού προξενείου. Αυτό που ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ επιστράτευσε προκειμένου να πετύχει μια νίκη στον νομό αδιαφορώντας πλήρως για την τραγική εθνική επίπτωση της αθλιότητάς του. Και αυτά, για να μην υπάρξει παρεξήγηση, πρώτη απ’ όλους, προς τιμήν της, τα κατήγγειλε σε εθνικό πλέον επίπεδο από το ίδιο κιόλας βράδυ όχι κάποια κομματική αντίπαλος του ΣΥΡΙΖΑ και του Τσίπρα, αλλά η Ελένη Λαφτσή, επικεφαλής του κόμματος στον Δήμο Κομοτηνής, που συνεχάρη το κόμμα της και τον πρόεδρό του για τη στήριξή τους στον, όπως η ίδια είπε, «ερντογανικό υποψήφιο»… Και που επιτέθηκε σκληρά σε εκείνους που προσπαθούν να μεταφέρουν τη νίκη του στην κοινή γνώμη όλης της χώρας ως δήθεν νίκη του «αριστερού χώρου».

Το γεγονός ότι οι καταγγελίες αυτές προήλθαν από κεντρικό τοπικό στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ Κομοτηνής τούς προσδίδει το βάρος που δεν επιτρέπει πλέον σε κανέναν να κάνει ότι δεν ακούει ή δεν κατανοεί. Ετσι κι αλλιώς, ούτε και χωρίς αυτή την ιδιαίτερα σημαντική παράμετρο θα έπρεπε να συμβαίνει κάτι τέτοιο, καθώς το ζήτημα έχει μεγάλη σημασία για την Ελλάδα. Και, βέβαια, κάποιες προσπάθειες που φαίνεται να καταβλήθηκαν να παρουσιαστούν οι καταγγελίες αυτές ως «εσωκομματικά μαχαιρώματα», αποτελέσματα της ήττας του ΣΥΡΙΖΑ, δεν είναι τίποτα άλλο από γελοίες. Γιατί; Επειδή το αποδεικνύουν τα ίδια τα γεγονότα. Το «φωνάζει» το ποιος βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ έχει μείνει εκτός, ο Δημήτρης Χαρίτος, και ποιος είναι εντός, ο Φερχάτ Οζκιούρ: ο άνθρωπος που έδωσε το «κόκκινο» χρώμα στον νομό. Το δικό του κόκκινο, που περνάει από τις στενές σχέσεις με το προξενείο, με τον όρο «τουρκική» μειονότητα, με τη λατρεία με την Αγκυρα. Που ούτε μπορεί αλλά ούτε και θέλει να κρύψει.

Γι’ αυτό ακριβώς λοιπόν και πρέπει να διαβαστεί πριν από οτιδήποτε άλλο ολόκληρη η δήλωση της Ελένης Λαφτσή. Και περισσότερο από οπουδήποτε αλλού, στο κέντρο της Αθήνας, στο τρίγωνο της συχνά θλιβερής ελληνικής εξουσίας: «Συγχαρητήρια στο τουρκικό προξενείο που για άλλη μια φορά κατάφερε να παρέμβει στα πολιτικά πράγματα στη Ροδόπη! Συγχαρητήρια και σε όσους συνέβαλαν στην προσπάθεια του ερντογανικού κράτους να εκλέξει το υποτιθέμενο αριστερό δεκανίκι τους ως βουλευτή στη Ροδόπη. Συγχαρητήρια και σε όσους προσπαθούν να περάσουν στην κοινή γνώμη αυτή την παρέμβαση της Τουρκίας ως νίκη ενός αριστερού χώρου. Θα σας στενοχωρήσω, αλλά αυτή η υποβοηθούμενη εκλογή ούτε αριστερή ούτε προοδευτική στο ελάχιστο είναι. Είναι μόνο παρέμβαση ωμή και αισχρή».

Οι καταγγελίες ότι στις τελευταίες εκλογές το τουρκικό προξενείο Κομοτηνής κατηύθυνε τις ελεγχόμενες μειονοτικές ψήφους υπέρ του ΣΥΡΙΖΑ προκειμένου να εκλεγεί ο Φερχάτ Οζγκιούρ δεν έρχονται μόνο από τη Λαφτσή, αλλά και από πολλές πλευρές του πολιτικού φάσματος και της τοπικής κοινωνίας πέραν των πολιτικών και κομματικών σχηματισμών. Κυρίως όμως τις υποστηρίζουν και τα δεδομένα. Επιπλέον, το προξενείο, που στηρίζει τους δικούς του υποψηφίους, πολεμά εκείνους που δεν το υπακούουν, όπως τον Αχμέτ Ιλχάν του ΠΑΣΟΚ, που από την ώρα που δεν αποδέχθηκε τον ρόλο του προξενείου δηλώνοντας ότι η δράση του δεν είναι σύννομη και ότι «τα ζητήματα της μειονότητας είναι εσωτερικά (σ.σ.: της Ελλάδας) και δεν θα πρέπει να παρεμβαίνει» άρχισε ο εναντίον του μέχρι θανάτου πόλεμος. Λοιπόν: αν πράγματι θέλει τις αλλαγές που λέει ο Τσίπρας για τις επόμενες κάλπες, ξέρει από πού να ξεκινήσει: από εκεί που «νίκησε» συμμαχώντας με τον δηλωμένο εχθρό της ίδιας του της χώρας. Αλλά θέλει;