Η απίθανη ιστορία του Αντόνιο Κορδόν

Στην κουβέντα για τους «τεχνικούς διευθυντές» αυτού του κόσμου θα υπάρχει πάντα μία θέση περίοπτη για τον Ραμόν Ροντρίγκεθ Βερντέχο. Για τον περίφημο Μόντσι και το football factory της Σεβίλλης, που εν τω μεταξύ ετοιμάζεται για έναν ακόμη τελικό Europa League. Ο τέλειος τεχνοκράτης στην τέλεια ομάδα και σε μια ιστορία που κρατά πλέον από το 2000. Δεν πρόκειται απλά για μια ιδιοφυΐα του ποδοσφαίρου, αλλά για έναν… σταρ του σινεμά που αρέσκεται να τραβάει τα βλέμματα, τα πρωτοσέλιδα και όλο τον θόρυβο που συνοδεύει την αδιαμφισβήτητη επιτυχία (του).

Προς τι όμως η ξαφνική αναφορά στον «soccer man»; Μα προς την όσο το δυνατόν πιο εύκολη κατανόηση της κίνησης που έχει φέρει άλλον αέρα στο μεγάλο λιμάνι του Πειραιά εδώ και μερικά 24ωρα. Στη συμφωνία του Ολυμπιακού με τον Αντόνιο Κορδόν. Γιατί όποιον και να ρωτήσεις στην Ισπανία για τον νέο αθλητικό διευθυντή των Ερυθρολεύκων την ίδια απάντηση θα πάρεις. «Οι δύο καλύτεροι σε αυτή τη δουλειά είναι ο Μόντσι και ο Κορδόν. Μόνο που σχηματίζουν την τέλεια αντίθεση. Ο Μόντσι τρέφεται από τη φιλοδοξία να τον γνωρίζει όλος ο κόσμος και ο Κορδόν από την ελπίδα ότι δεν τον… ξέρει κανείς»! Απίθανο; Και είναι μόλις η… αρχή!

«Οι πράξεις, όχι τα λόγια»
Σε μια από τις σπάνιες συνεντεύξεις του, στα χρόνια ακόμη της Βιγιαρεάλ που αποτελεί την… Τζοκόντα του, ο 60χρονος νέος ισχυρός άνδρας του ερυθρόλευκου οργανογράμματος είπε πως τον ξετρελαίνει η ιδέα να μπορεί να κρύβεται ανώνυμος μέσα στο πλήθος των οπαδών και στην καρδιά των πανηγυρισμών για «να μπορεί να νιώσει τη χαρά και να καταλάβει τις επιθυμίες του». Δεν τον ενδιαφέρει η προσωπική προβολή, δεν του αρέσει να υπολογίζεται ως πρωταγωνιστής. Θέλει να μένει κρυμμένος πίσω από τα… σύννεφα και να προκαλεί τη «βροχή». «Σημασία έχουν οι πράξεις, όχι τα λόγια» εξηγεί ο προσωπικός του κώδικας. Και με αυτόν έχει σκαρώσει κάποια από τα πιο ενδιαφέροντα μικρά θαύματα του ποδοσφαίρου. Πώς τον περιέγραψε κάποτε ο ισχυρός άνδρας της Βιγιαρεάλ, Φερνάρντο Ρόιγ; «Ο διευθυντής ποδοσφαίρου που αξίζει σε κάθε ιδιοκτήτη».

Η μεγάλη ιδέα
Ο ίδιος για τον οποίο η Μπαρτσελόνα και η Αστον Βίλα είχαν απλωμένα τα δίχτυα τους, τις ημέρες που ο Βαγγέλης Μαρινάκης τον έπειθε να αναλάβει «εν λευκώ» τον Ολυμπιακό. Πώς τα κατάφερε; Προφανώς το γνωρίζει μοναχά ο ίδιος. Το σίγουρο είναι ότι μέσα από τον ισπανό τεχνοκράτη οι Ερυθρόλευκοι φαίνεται να ψάχνουν τον άνθρωπο που θα τους προσφέρει το απαραίτητο format. Οχι για την επιστροφή στην κορυφή του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά για την επαναφορά τους σε εκείνο το «κυνήγι» που τους μετέτρεψε στην «ελληνική εξαίρεση» για την κεντρική σκηνή του ποδοσφαίρου. Δεν είναι στόχος για τον Ολυμπιακό ένα ακόμη πρωτάθλημα, μάλλον με υποχρέωση μοιάζει. Στόχος του είναι επαναλανσάρει το όνομα και τη δυναμική του στο υψηλότερο επίπεδο εναρμονίζοντας τις φιλοδοξίες του με τη νέα τάξη πραγμάτων. Δεν ζούμε στο 2013 όπου είχε μια θέση εξασφαλισμένη στους ομίλους του Champions League σε ετήσια βάση. Είμαστε δέκα χρόνια μετά και αυτό το προϊόν δισεκατομμυρίων που αποτελεί το ισχυρότερο μονοπώλιο της Ευρώπης απαιτεί από όλους να… συγχρονίσουν τα ρολόγια τους.

Εργο τέχνης
Ο Αντόνιο Κορδόν λίγο πριν από το φινάλε του προηγούμενου αιώνα ήταν ακόμη καθηγητής φυσικής αγωγής σε ένα σχολείο κοντά στο Σαντιάγο Μπερναμπέου της Ρεάλ Μαδρίτης. Το ποδόσφαιρο ήταν η μεγάλη του αγάπη, και το ταλέντο του σχετιζόταν με την ανακάλυψη νέων ποδοσφαιριστών. Εγινε μάλιστα τόσο καλός σε αυτό, που το 1999 η Βιγιαρεάλ, η ομάδα από τη μικρή πόλη των 50.000 ανθρώπων έξω από τη Βαλένθια, του έδωσε μια θέση στο δίκτυο scouting και σύντομα την καρέκλα του αθλητικού διευθυντή. Ποιος να μπορούσε να φανταστεί ότι ο «πάντα χαμογελαστός και ευγενικός στις ιδιωτικές συνομιλίες του, αλλά σιωπηλός μπροστά στα φώτα της δημοσιότητας» θα αποδεικνυόταν… λίρα εκατό. Με τα χέρια του έχτισε από την αρχή ένα καταπληκτικό δίκτυο scouting, με τα χέρια του άλλαξε τον τρόπο λειτουργίας των τμημάτων υποδομής. Με τα χέρια του έφτιαξε μια ομαδάρα που στα επόμενα 16 χρόνια και μέχρι το καλοκαίρι του ’16, όταν και αποχώρησε, τερμάτισε δύο φορές στη 2η θέση της La Liga (2008, 2013), μία στην 3η (2005) και άλλες δύο στην 4η (2011, 2016). Την ίδια που συμμετείχε ανελλιπώς στις διεθνείς διοργανώσεις. Πρώτα κατακτώντας δις και σερί το – θρυλικό – Κύπελλο Intertoto και εν τέλει καταλήγοντας να παίξει μία φορά ημιτελικά Champions League (το 2006), άλλη μία προημιτελικά (το 2009) και  τρεις φορές ημιτελικά στο Europa League (2004, 2011, 2016 με τη Λίβερπουλ). Ενα έργο ζωής, ίδιο με έργο τέχνης.

Το θαύμα της Μονακό
Ακολούθησε το ταξίδι του στο Πριγκιπάτο για τη Μονακό και η κατάκτηση του πρωταθλήματος με εκείνη την ομάδα-όνειρο που είχε στον πάγκο της τον Λεονάρντο Ζαρντίμ. Το πρώτο έπειτα από 17 χρόνια με τον Κορδόν να πιστώνεται πρωτίστως την παραμονή στο ρόστερ του πιτσιρικά Κιλιάν Εμπαπέ (έπεισε την οικογένειά του να ανανεώσει το συμβόλαιό του), την ανάδειξη και την καθιέρωσή του ως βασικού στελέχους (έπεισε τη διοίκηση για να γίνει αυτό). Εξέλιξη που απέφερε αμέσως μετά το τέλος εκείνης της σεζόν 180 εκατομμύρια από την πώληση του Εμπαπέ, ενώ άλλα 200 εισπράχθηκαν από άλλες πωλήσεις (Μπενζαμέν Μεντί, Μπερνάρντο Σίλβα, Τιεμουέ Μπακαγιόκο), τις οποίες… τροχοδρόμησε ο Ισπανός. Υποτίθεται ότι θα έμενε εκεί για τρία χρόνια. Θέλησε ο ίδιος όμως να αποχωρήσει έπειτα από έναν χρόνο και κάτι γιατί «εδώ η φιγούρα του αθλητικού διευθυντή είναι πιο σημαντική από όσο θα ήθελα. Εμένα δεν μου αρέσει να μιλάω πολύ. Μου αρέσει να δουλεύω στη σκιά».