«Το χάσμα π’ άνοιξ’ ο σεισμός…»

Θα ήθελα διακαώς να συμμεριστώ την αισιοδοξία που εκπέμπει ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός στον στίχο «Τὸ χάσμα π’ ἄνοιξ’ ὁ σεισμὸς κ’ εὐθὺς ἐγιόμισ’ ἄνθη» (ποίημα «Εἰς τὸ θάνατο κυρίας Ἀγγλίδας»), τον οποίο μου θύμισε το αποτέλεσμα των εκλογών της 21ης Μαΐου 2023 με τον εύστοχο (συμβολικά) χαρακτηρισμό του το ίδιο βράδυ ως «πολιτικού σεισμού». Δεν το λέω αυτό από χαιρεκακία για το χάσμα που παρουσίασε η διαφορά σε ποσοστιαίες μονάδες μεταξύ του πρώτου και του δεύτερου κόμματος, αλλά από τις συνθήκες υπό τις οποίες διαμορφώθηκε καθώς και από το μήνυμα που εκπέμπει για πολιτική σωφροσύνη και εθνική υπευθυνότητα.

Αλλωστε, τέτοιες μεγάλες διαφορές είχαν σημειωθεί σε προηγούμενες εκλογικές αναμετρήσεις, αλλά δεν ήταν απρόβλεπτες ή τόσο υπόκωφες, ήταν φανερές από το αντίστοιχο κομματικό ρεύμα σε όλη τη χώρα.

Ποιο, λοιπόν, είναι το νέο μήνυμα; Θα το πω απλοελληνικά: τελείωσαν τα ψέματα! Θα το πω και όπως το είπε ο Αριστοτέλης («Αναλυτικά», 66α 16): «Ο δε ψευδής λόγος γίνεται παρά το πρώτον ψεύδος». Δηλαδή, το πρώτο ψέμα έχει ως επακόλουθο κι άλλα. Θα το πω όπως το είπε ο αθηναίος πολιτικός Αριστείδης (ο «Δίκαιος») στον κομματικό του αντίπαλο Θεμιστοκλή, όταν, εξοστρακισμένος στην Αίγινα, έσπευσε να τον συμβουλεύσει για την καλή έκβαση της ναυμαχίας στη Σαλαμίνα, όπως αναφέρει ο Ηρόδοτος («Ιστορίαι», 8.79)»: «Εμείς πρέπει να μαλώνουμε και σε άλλες περιπτώσεις και μάλιστα για το ποιος από εμάς τους δύο θα κάμει στην πατρίδα του περισσότερο καλό». Σοφά, πατριωτικά λόγια για έναν πραγματικά χρήσιμο κομματικό ανταγωνισμό.

Αλλά όλα αυτά διεγράφησαν την επομένη από τη δήλωση του Αλέξη Τσίπρα, στην οποία επαναλάμβανε τα ίδια διχαστικά συνθήματα, μπαγιάτικες ιδεοληπτικές πομφόλυγες για «προοδευτικές δυνάμεις» ή ότι μόνο ο ΣΥΡΙΖΑ είναι «εκφραστής των κοινωνικών συμφερόντων»!

Ετσι, το παραπάνω χάσμα που άνοιξε ο εκλογικός σεισμός γιόμισε ξανά από τα ίδια άνθη του κακού, όπως ότι το 41% των εκλογέων που ψήφισε τη ΝΔ δεν ανήκει, σύμφωνα με το Λεξικό της Ελληνικής Γλώσσας, στην πρόοδο, είναι οπισθοδρομικοί, διότι αποδοκίμασαν προφανώς το κυβερνητικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο, μεταξύ άλλων, περιελάμβανε και επανακρατικοποίηση της Εθνικής Τράπεζας και της ΔΕΗ;

Πρόκειται για μιαν ακόμα εντονότερη αντιπαράθεση της αναχρονιστικής ή παραδοσιακής και της μεταρρυθμιστικής κουλτούρας, πίσω από την οποία κρύβεται το πολιτικό δράμα της χώρας, όπως είχε τονίσει ο Γεράσιμος Αρσένης κατά την παρουσίαση του βιβλίου μου (μαζί με τον τότε πρώην πρωθυπουργό Κωνσταντίνο Μητσοτάκη και τον τότε πρόεδρο του Συνασπισμού Νίκο Κωνσταντόπουλο) «Η μεγάλη φούσκα της οικονομίας, 1981-2001» στη Στοά του Βιβλίου το 2002. Τότε είχε επισημάνει ευστόχως, μεταξύ άλλων, τα εξής:

«Πίσω από το πολιτικό δράμα και πίσω από τις οικονομικές εξελίξεις 1981-2001 κρύβεται μια βασική αντιπαράθεση δύο πολιτισμικών παραδόσεων στην Ελλάδα, η οποία κάθε τρία χρόνια προκαλεί μιαν αντιστροφή του πολιτικού κύκλου και μιαν υποχώρηση της πολιτικής απέναντι σε απαιτήσεις, είτε για εγκατάλειψη μεταρρυθμιστικών κινήσεων ή για μια αύξηση των χορηγήσεων προς ορισμένες συγκεκριμένες τάξεις… Η μια, η αναχρονιστική ή παραδοσιακή κουλτούρα, δεν θέλει ανοιχτούς ορίζοντες, φοβάται το καινούργιο, φοβάται την αβεβαιότητα, είναι βασικά αντίθετη στην έννοια της αλλαγής και των μεταρρυθμίσεων και διάχυτη σε όλες τις κοινωνικές ομάδες (αυτής της κουλτούρας, όπως τόνισε, υπήρξε και ο ίδιος… θύμα!!!). Η άλλη, η μεταρρυθμιστική κουλτούρα ή κοινωνικές δυνάμεις, έχει αποδεχτεί ότι ο τόπος αυτός πρέπει να αλλάξει, ότι πρέπει η οικονομία να μπει σε μια βάση ανταγωνιστική, ότι πρέπει η κοινωνία να αναπτυχθεί ποιοτικά, να αλλάξουν και οι κοινωνικές και οι οικονομικές ισορροπίες πολύ ριζικά».

Ολα αυτά τα… «προοδευτικά» φαίνεται πως συγκινούν πια μόνο μερικούς. Διότι οι πολλοί δεν θέλουν, ως φορολογούμενοι, να συνεχίζουν να πληρώνουν για αλλότριες σκοπιμότητες. Ετσι, σε μιαν ορθώς λειτουργούσα οικονομία, οι ιδιωτικοποιήσεις μερικών μη στρατηγικών δημόσιων επιχειρήσεων και οργανισμών είναι ένα σημαντικό μεταρρυθμιστικό ή διαρθρωτικό μέτρο, είναι μεταρρύθμιση που ωφελεί την οικονομία (άμεση μείωση του χρέους, μείωση της μη παραγωγικής κρατικής χρηματοδότησης, μείωση των ελλειμμάτων, άνοιγμα αγορών, ενίσχυση του ανταγωνισμού, απελευθέρωση πόρων για δημόσιες επενδύσεις και ανάπτυξη).