Συμβούλιο αρχηγών με… τηλεδιάσκεψη

Την πίστη της στη θεσμική νομιμότητα έδειξε η Πρόεδρος της Δημοκρατίας Κατ. Σακελλαροπούλου, και δεν μπορεί να μην της απονείμω τα εύσημα. Αναφέρομαι στη χθεσινή σύσκεψη των πολιτικών αρχηγών, προκειμένου να διαπιστωθεί, με όλους εν απαρτία, αν υπάρχει έστω και την τελευταία στιγμή πιθανότητα συγκρότησης κυβέρνησης συνεργασίας προκειμένου να αποφευχθούν οι εκλογές της 25ης Ιουνίου. Τυπική ήταν η διαδικασία, την προβλέπει το άρθρο 37 του Συντάγματος, και η Πρόεδρος θέλησε να την εφαρμόσει, ακόμη και έτσι, πάρα το γεγονός ότι γνώριζε εκ των προτέρων ότι δεν υπήρχε περίπτωση να ευοδωθεί.

Γιατί εξαίρω τη στάση της Προέδρου; Διότι πληροφορήθηκα εγκύρως, πως από ορισμένες πλευρές «έπεσε» η ιδέα, η σύσκεψη να γίνει μέσω… τηλεδιάσκεψης. Να είναι on line και οι πέντε πολιτικοί αρχηγοί, και η Πρόεδρος να τους υποβάλει το κρίσιμο ερώτημα, αν συναινούν στη συγκρότηση κυβέρνησης, εκείνοι να απαντήσουν «όχι» και να τελειώνει το θέμα. Η Πρόεδρος απέρριψε την «ιδέα», δήλωσε ότι «όλα πρέπει να γίνουν όπως επιβάλλει το Σύνταγμα», και κάπως έτσι, χθες στις 11 το πρωί, συγκεντρώθηκαν όλοι στο Προεδρικό Μέγαρο, εκείνη έκανε αυτό που πρέπει, με τη σοβαρότητα και την υπευθυνότητα που επέβαλλε η στιγμή, εισέπραξε τα αναμενόμενα «όχι», και εν συνεχεία τους ανακοίνωσε ότι θα ορκιστεί υπηρεσιακή κυβέρνηση, υπό τον πρόεδρο του Ελεγκτικού Συνεδρίου Ιωάν. Σαρμά, η οποία θα οδηγήσει τη χώρα στις νέες εκλογές. Ωραία πράγματα, και νοικοκυρεμένα έχω να πω.

Ακου Συμβούλιο πολιτικών αρχηγών με… τηλεδιάσκεψη.

Αρχισαν τα όργανα

Οτι «άρχισαν τα όργανα» στον ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι κάτι καινούργιο. Μπορεί να μην εκδηλώνονται πολλοί δημόσια, αλλά εμείς ξέρουμε, «το λεν οι κούκοι στα βουνά κι οι πέρδικες στα πλάγια», ότι δεν κρατιούνται μερικοί μερικοί, να ανοίξουν την πόρτα, να απαλλαγούν από τον άλλοτε αρχηγό τους Αλ. Τσίπρα. Το γεγονός ότι ελάχιστοι τοποθετούνται δημόσια, οφείλεται κατά βάση στο γεγονός ότι τρέμουν το bullying από τους υπόλοιπους, που είναι έτοιμοι να σηκώσουν χέρι. Οχι γιατί κι εκείνοι δεν βλέπουν την ώρα να απαλλαγούν από τον Τσίπρα, αλλά γιατί φοβούνται πως αν φύγει τώρα, στις κάλπες της 25ης Ιουνίου δεν θα βρουν ούτε την ψήφο τους. Θα εντάξω στη δεύτερη κατηγορία τη φίλη Ρένα Δούρου, η οποία σήκωσε το χέρι, και έριξε μια ηχηρή καρπαζιά στον Μήτσο Παπαδημούλη, ο οποίος δεν μάσησε τα λόγια του – είπε το αυτονόητο. Ο Τσίπρας έκανε λάθη, έχει μεγάλες ευθύνες για την ήττα, να τις αναλάβει και να πάμε γι’ άλλα. Η Ρένα τώρα, αυτά του Παπαδημούλη, τα μέτρησε διαφορετικά. Και χθες, τον βάρεσε άσχημα (στον Alpha 9,89):

«Οι δηλώσεις του κ. Παπαδημούλη στην καλύτερη περίπτωση είναι αηδιαστικές για να μην αποδώσω άλλα πολιτικά σχέδια. Δεν μπορεί αυτή τη στιγμή στο μέσο της μάχης και στο μέσο μιας δύσκολης μάχης που έχουμε, ένα διπλό μέτωπο όχι στενά για το κόμμα αλλά για τον τόπο, δηλαδή να σταθούμε δυνατό ανάχωμα στην παντοδυναμία και την αλαζονεία της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη και να μην κάνουμε το χατίρι όσων απέναντι στον ΣΥΡΙΖΑ θέλουν να δουν τον Αλέξη Τσίπρα να αποσύρεται, να μπαίνουν κάποιοι σε ονοματολογία. Θεωρώ ότι είναι ατυχείς αυτές οι δηλώσεις».

«Αρχισαν τα όργανα», ρε γαμώτο, στενοχωριέμαι τώρα…

Στηρίζουν τον χορηγό

Στο μεταξύ από την άλλη πλευρά, «άρχισαν τα όργανα» για τη στήριξη του ηττημένου αρχηγού του καθημαγμένου ΣΥΡΙΖΑ. Το επικοινωνιακό συστηματάκι του κόμματος, βγήκε στη γύρα να «ενημερώσει» τους οπαδούς ότι «το μιντιακό και το οικονομικό κατεστημένο θέλει να φάει τον Τσίπρα». Και πως ο λαός πρέπει να προστατεύσει τον λαϊκό ηγέτη, από τα βρωμερά σχέδια του κατεστημένου. Με πιάσαν τα γέλια, διαβάζοντας αυτές τις περισπούδαστες αναφορές, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα μου. Το θέμα είναι ότι αυτοί οι «πρόθυμοι» δεν έχουν καταλάβει επίσης τίποτε. Στηρίζουν μια άθλια κατασκευή, προκειμένου να αποκτήσει ένα άλλοθι ο «ηγέτης», ο οποίος πιστεύει ότι με κάτι τέτοια θα καταφέρει να τον… συμπονέσει το εκλογικό σώμα στις κάλπες της 25ης Ιουνίου. Αυτός που για τον Μητσοτάκη προέβλεπε ότι θα πρέπει να τα μαζέψει και να φύγει την επόμενη μέρα κιόλας των εκλογών, τώρα, θεωρεί ότι ο ίδιος που έχει φάει ήδη πέντε βαριές ήττες στο κεφάλι, και σε ένα μήνα θα φάει μία ακόμη, μπορεί να παραμείνει στην ηγεσία του κόμματός του. Κανένα πρόβλημα. Να μείνει όσο θέλει, και όπως θέλει. Ετσι κι αλλιώς ο Μητσοτάκης χορηγούς ψάχνει για τις εκλογές που έρχονται, και ο άλλος είναι δοκιμασμένη περίπτωση…

Η ώρα της αυτοκριτικής

Σήμερα το κόμμα (της χαράς; Οχι, της θλίψης και της απελπισίας) έχει Κεντρική Επιτροπή. Στο Ιντερκοντινένταλ, παρακαλώ – τέτοια μεγαλεία. Εκτός σοβαρού απροόπτου (κυκλοφόρησαν κάτι έντονες φήμες χθες, που έκαναν λόγο για συγκλονιστικές εξελίξεις…) για να εκτιμηθεί λέει το αποτέλεσμα των εκλογών της Κυριακής. Να γίνει η «εκτίμηση» που έλεγε και ο αρχηγός προεκλογικά, διότι αυτοί έχουν διαδικασίες, και όποιος θέλει μπορεί ελεύθερα να πει τη γνώμη του, για εκείνον. Τέτοια δημοκρατία. Και τόση ελευθερία. Βέβαια.

Εγώ θέλω να δω, πόσοι εκ των σοβαρών του κόμματος, θα πουν για κάτσε ρε αδερφέ, εδώ πάθαμε αυτό που δεν έχει ξαναγίνει. Να καταψηφίζεται η αντιπολίτευση, αντί για την κυβέρνηση που τους λέγαμε ότι είναι η χειρότερη κυβέρνηση από συστάσεως του ελληνικού κράτους – και η νεολαία μας, υπερθεμάτιζε, δηλώνοντας ότι είναι η χειρότερη κυβέρνηση του… γαλαξία – πολύ μπροστά όπως πάντα. «Επιστήμονες»! Δεν ανακάλυψαν απλώς άλλους πλανήτες, εντόπισαν και κυβερνήσεις που είναι καλύτερες από αυτή του Μητσοτάκη. Ενας από αυτούς τους σοβαρούς, ο Ανδρέας Ξανθός, είπε χθες αυτό που κάθε σοβαρό στέλεχος σκέφτεται: «Πιστεύω ότι μετά από ένα τέτοιο αρνητικό αποτέλεσμα κανείς δεν μπορεί να πει ότι “αυτό είναι ένα θέμα ταμπού, δεν το συζητάω”. Θεωρώ όμως ότι το κρίσιμο ζήτημα είναι κυρίως η ταυτότητα, η φυσιογνωμία και η στρατηγική».

Ποιος μπορεί να διαφωνήσει μαζί του, εκτός ίσως των ταλιμπάν που στηρίζουν τον αρχηγό;

Ρίχνει δίχτυα στους «μικρούς»

Το άλλο που έμαθα είναι ότι κατά τη σημερινή συνεδρίαση της Κεντρικής Επιτροπής θα αποφασιστεί, λέει, η επιστροφή του ΣΥΡΙΖΑ στη φυσική του θέση, στην Αριστερά. Προσπάθησα να το διασταυρώσω με τον δικό μου, τον άνθρωπό μου στην Κουμουνδούρου, δεν ήξερε όμως να μου πει περισσότερα. Εξ όσων κατάλαβα από όσα πάντως μου αναφέρθηκαν, η επιλογή είναι να στραφεί ο ΣΥΡΙΖΑ προς το τμήμα εκείνο του εκλογικού σώματος που επέλεξε μικρότερα κόμματα της Αριστεράς, όπως την Πλεύση της Ζωής Κωνσταντοπούλου και το κόμμα ΜέΡΑ25 του Γ. Βαρουφάκη, και ίσως και το ΚΚΕ. Θα επιχειρηθεί, λέει, να πειστούν αυτοί οι ψηφοφόροι να επιστρέψουν στον ΣΥΡΙΖΑ. Ετσι ώστε να ανέβουν τα ποσοστά από το 20%, και επιπλέον να διασφαλιστεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση στην επόμενη Βουλή.

Ο στόχος είναι φιλόδοξος, φανερό. Αλλά μου είναι δύσκολο να καταλάβω πώς ένας ψηφοφόρος που επέλεξε ας πούμε το κόμμα της Ζωής την Κυριακή, θα επιστρέψει πίσω. Αλήθεια το λέω. Δεν βλέπω το γιατί…