Στο τέλος δυστυχώς κερδίζει η Ρεάλ…

Ολες οι εκλογές έχουν νικητές και ηττημένους – σε αυτό, και μόνο, μοιάζουν με τις αθλητικές διοργανώσεις. Οι νικητές πανηγυρίζουν, οι ηττημένοι έχουν πάντα μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Αλλά ηττημένοι δεν είναι μόνο οι ηγέτες και τα κόμματά τους που δεν κατάφεραν να φτάσουν στον όποιο στόχο τους. Είναι κι άλλοι.

Ανακοίνωση

Διαβάζω μια ανακοίνωση των οπαδών του ΠΑΟΚ που βγήκε δυο μέρες πριν από τις εκλογές με σκοπό να επηρεάσει τον κόσμο της Θεσσαλονίκης. «Ο τόπος μας έχει ανάγκη από ανθρώπους άφθαρτους, ανεξάρτητους και υπερήφανους. Οι υποτακτικοί δεν έχουν θέση ούτε ανάμεσά μας, ούτε στη Βόρεια Ελλάδα. Η Νέα Δημοκρατία είχε τη δυνατότητα κατά τον χρόνο διακυβέρνησής της να αποδείξει πως η στάση μας, η σκέψη μας, η οργή μας ήταν λάθος. Δεν το έπραξε ούτε για μια στιγμή (…) Η θέση μας για τις επερχόμενες εκλογές είναι ξεκάθαρη. Οποιος συντάσσεται με το κυβερνών κόμμα συγκαταλέγεται στους εχθρούς του ΠΑΟΚ» λέει η ανακοίνωση. Είδα τα αποτελέσματα των εκλογών. Την Κυριακή στην Α’ Θεσσαλονίκης καταμετρήθηκαν 112 χιλιάδες 971 εχθροί του ΠΑΟΚ και στη Β’ Θεσσαλονίκης 80 χιλιάδες 274. Τόσοι είναι αυτοί που ψήφισαν Νέα Δημοκρατία στη συμπρωτεύουσα. Σε σχέση με τις εκλογές του Ιουλίου του 2019 μάλιστα είναι περισσότεροι από 5 χιλιάδες παραπάνω.

Αυγενάκης

Ηττημένοι και όσοι προσπάθησαν καιρό τώρα να πλήξουν τον υφυπουργό Αθλητισμού Λευτέρη Αυγενάκη προσωπικά. Υπήρξε μια τεράστια προσπάθεια να διαχωριστεί μάλιστα η περίπτωση του Αυγενάκη από τη ΝΔ και τον αρχηγό της – ο Αυγενάκης στοχοποιήθηκε σαν στις εκλογές να κατεβαίνει μόνος του! Τα περίφημα άρθρα για «τον χειρότερο υφυπουργό Αθλητισμού όλων των εποχών» κ.λπ. κ.λπ. δεν δημιούργησαν κανένα απολύτως πρόβλημα στον Αυγενάκη, που όχι απλώς εξελέγη στον Νομό Ηρακλείου, αλλά ήταν και πρώτος με διαφορά συγκεντρώνοντας περίπου 25 χιλιάδες σταυρούς, όταν η ΝΔ πήρε εκεί λίγο περισσότερους από 60 χιλιάδες. Δεν ξέρω φυσικά αν και όποτε προκύψει νέα κυβέρνηση ο Αυγενάκης θα είναι πάλι υφυπουργός Αθλητισμού. Αυτό που ξέρω είναι ότι το πέρασμά του από το υφυπουργείο κακό δεν του έκανε – ίσα ίσα. Δεν συνέβη δηλαδή σε αυτόν ό,τι στον Σταύρο Κοντονή και στον Γιώργο Βασιλειάδη που μετά το πέρασμά τους από το υφυπουργείο τούς χάσαμε…

Μπαρτζώκας

Μεταξύ των ηττημένων της Κυριακής ήταν κι ο Γιώργος Μπαρτζώκας και οι παίκτες του. Παρά τη μεγάλη προσπάθεια δεν κατάφεραν να κερδίσουν την τέταρτη Ευρωλίγκα του Ολυμπιακού. Η κούπα χάθηκε στο τελευταίο σουτ, όπως και πέρυσι. Η διαφορά είναι ότι πέρυσι το τελευταίο σουτ το έβαλε για λογαριασμό της Εφές ο Μίσιτς στον ημιτελικό, ενώ φέτος το έβαλε στον τελικό για χατίρι της Ρεάλ Μαδρίτης ο Γιουλ. Ο ισπανός γκαρντ πέτυχε σε όλο το ματς ένα και μόνο δίποντο: αυτό της νίκης. Είναι επίσης ο παίκτης που προκαλώντας στο δεύτερο ματς των playoffs τον Πάντερ έβαλε το φιτίλι για τον τεράστιο καβγά μεταξύ των παικτών της Ρεάλ κι αυτόν της Παρτίζαν, που τελικά στοίχισε πιο πολύ στους Σέρβους. Σε όλο αυτό υπάρχει μια πραγματικά χωρίς προηγούμενο σκηνοθεσία της μοίρας.

Εγραψε

Γιατί έχασε ο Ολυμπιακός; Γιατί στο ματς με τη Ρεάλ δεν βρήκε το καταπληκτικό μομέντουμ που είχε στο τρίτο δεκάλεπτο του ματς με τη Μονακό στον ημιτελικό της περασμένης Παρασκευής. Κόντρα στη Μονακό ο Ολυμπιακός έγραψε ένα καταπληκτικό 27-2 που πέρασε στην ιστορία των Final Four καθώς ποτέ δεν έχει συμβεί κάτι αντίστοιχο. Την Κυριακή ο Ολυμπιακός έπαιξε επίσης πολύ καλά στο τρίτο δεκάλεπτο: έπαιξε μάλιστα σκληρή άμυνα κάνοντας ένα μόνο φάουλ. Αλλά δεν κατάφερε ποτέ να ξεφύγει στο σκορ. Και η εφτάψυχη Ρεάλ των σπουδαίων βετεράνων οδήγησε το ματς εκεί που ήθελε: στη λοταρία των τελευταίων σουτ. Φυσικά όταν μιλάμε για τον Γιουλ δεν μιλάμε για κάποιον τυχαίο. Στο παλμαρέ του έχει 7 πρωταθλήματα Ισπανίας, 6 Κύπελλα Ισπανίας, δύο χρυσά μετάλλια σε Ευρωμπάσκετ (το 2009 και το 2011), ένα ασημένιο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2012 και ένα χάλκινο μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2016, ένα χρυσό μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2019 και πλέον τρεις Ευρωλίγκες. Αυτός ο τύπος ήταν μάλλον απίθανο να αστοχήσει σε ένα τελευταίο σουτ που δίνει ένα τρόπαιο. Και το κακό για τον Ολυμπιακό ήταν ότι στο γήπεδο υπήρχαν κι άλλοι δύο (ο Τσάτσο Ροντρίγκεθ και ο Ρούντι Φερνάντεθ) για τους οποίους μπορείς να πεις το ίδιο ακριβώς.

Κοντά

Ο Ολυμπιακός για να κερδίσει το ματς έπρεπε να το έχει καθαρίσει πιο γρήγορα και η αλήθεια είναι ότι έφτασε κοντά στο να το κάνει. Αλλά δύο-τρία άστοχα σουτ δεν του επέτρεψαν να στείλει τη διαφορά στους 10 πόντους πέντε λεπτά πριν από το τέλος του ματς ενώ μπορούσε να το κάνει και στο τελευταίο τρίλεπτο φάνηκε να θέλει να κερδίσει το ματς με την άμυνα: αυτό είναι πάντα ένα πρόβλημα για τις ελληνικές ομάδες που συχνά αρέσκονται να παίζουν με το χρονόμετρο χωρίς να καταλαβαίνουν πως έτσι μπαίνουν σε μια διαδικασία αργού θανάτου. Για να κέρδιζε ο Ολυμπιακός τη Ρεάλ έπρεπε να πάει το ματς πάνω από τους 80 πόντους – σε ένα σκορ που οι κουρασμένοι βετεράνοι της Βασίλισσας θα ήταν δύσκολο να ακολουθήσουν. Αλλά όταν ο Γουόκαπ, ο βασικός σου οργανωτής και ο Φαλ, ο βασικός σου σέντερ δεν βάζουν ένα καλάθι και μένουν άποντοι στον τελικό μολονότι έχουν μείνει πάνω από 25 λεπτά στο γήπεδο, το πράγμα είναι δύσκολο.

Πίκρα

Από την άλλη ας μη μεμψιμοιρούμε. Ο Ολυμπιακός έφτασε για δεύτερη φορά σε δύο χρόνια στο Final Four και για πέμπτη φορά στα τελευταία 11 σε έναν τελικό. Το κάνει χωρίς το μπάτζετ του να είναι μεγάλο: η ομάδα του Μπαρτζώκα στοιχίζει λιγότερο από τις τέσσερις που πήγαν στο Κάουνας, ενώ κάποιες με μπάτζετ μεγαλύτερο από το δικό του δεν έφτασαν καν στα playoffs. O Γιώργος Μπαρτζώκας γράφοντας τον επίλογο της διοργάνωσης είπε πως η ήττα αυτή ήταν από τις χειρότερες της καριέρας του (αν όχι η χειρότερη) γιατί ο Ολυμπιακός με την πορεία και το παιχνίδι του ήταν που δημιούργησε μεγάλες προσδοκίες. Υποσχέθηκε μάλιστα μια ομάδα ανταγωνιστική και του χρόνου χωρίς να κρύψει την πίκρα του. Με έναν πόντο πάντως έχασε ο Ολυμπιακός. Τι να πουν κι άλλοι που έχασαν την Κυριακή με πάνω από είκοσι…