Γιατί κέρδισε η Νέα Δημοκρατία;

Η προφανής απάντηση είναι ότι η Νέα Δημοκρατία κέρδισε επειδή δεν υπήρχε κάποιος άλλος για να κερδίσει. Και αυτό συνέβη επειδή το εκλογικό σώμα εκτίμησε ότι ο Μητσοτάκης είναι ο μόνος διαθέσιμος για να κρατήσει το τιμόνι της χώρας. Με δυο λόγια, οι ψηφοφόροι, ακόμα και αν αποτίμησαν με πολλούς αστερίσκους το κυβερνητικό έργο της τελευταίας τετραετίας, στο τέλος έβαλαν θετικό πρόσημο. Και έτσι, παρά το σκάνδαλο των υποκλοπών, παρά τα Τέμπη, παρά τις εκφράσεις αλαζονείας, ένα μεγάλο κομμάτι του εκλογικού ακροατηρίου οδηγήθηκε στη Νέα Δημοκρατία από μονόδρομο. Τι μέτρησε σε αυτό, πέρα από την προφανή ανεπάρκεια του ΣΥΡΙΖΑ και την αδυναμία του να πείσει; Ασφαλώς η οικονομία. Διότι, παρά την πληθωριστική έκρηξη και την πίεση που αισθάνεται ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας, ο μέσος πολίτης δεν «τσιμπάει» πλέον σε υποσχέσεις που λύνουν τα προβλήματα σε πενήντα μέρες, σβήνουν χρέη και μοιράζουν λεφτά. Αλλωστε τα λεφτά που μοίρασε η κυβέρνηση της ΝΔ από την πανδημία μέχρι και σήμερα δεν έχουν πέσει ούτε με βροχή στην Ελλάδα. Μέτρησαν και άλλα, όπως η καλή επίδοση στην εξωτερική πολιτική και η διαχείριση των ελληνοτουρκικών.

Πρόκειται βέβαια και για μια μεγάλη προσωπική νίκη του Μητσοτάκη που, παρά τις στοχευμένες επιθέσεις που δέχεται εδώ και χρόνια, σε μια προσπάθεια αποδόμησής του, όχι μόνο άντεξε, αλλά ενίσχυσε τη θέση του στο πολιτικό σκηνικό. Και αυτό, ξέρετε, είναι και ένα χρήσιμο μάθημα για όσους αποδίδουν στα social media μεγαλύτερη βαρύτητα από αυτήν που πραγματικά έχουν. Ο Μητσοτάκης έγινε υβριστικό σύνθημα, υποτίθεται ότι είχε απέναντί του τον καλλιτεχνικό κόσμο, τη νεολαία κ.λπ. Η κάλπη δεν το επιβεβαίωσε αυτό. Αντίθετα έδειξε ότι αυτοί που φωνάζουν περισσότερο δεν σημαίνει απαραιτήτως ότι συγκροτούν και πλειοψηφία.

Εντέλει η Νέα Δημοκρατία και ο Μητσοτάκης κέρδισαν επειδή υποσχέθηκαν κανονικότητα σε μια περίοδο που ο κόσμος την έχει ανάγκη περισσότερο από ποτέ. Στις μέρες μας δεν κάνουν σουξέ τα συνθήματα για ανατροπή και αλλαγή. Τα δοκιμάσαμε σχετικά πρόσφατα και θυμόμαστε τα αποτελέσματα.

Ηθελε να κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Μάλλον δεν ήθελε. Συγγνώμη αν γίνομαι ωμός και κυνικός, αλλά οι άνθρωποι θύμιζαν παρέα απελπισμένων. Από την κυβέρνηση ηττημένων μέχρι την κυβέρνηση ειδικού σκοπού αγκαλιά με τους χρυσαυγίτες, η διαδρομή είναι αρκετή για να σε εγκαταλείψουν τουλάχιστον οι κεντρώοι. Ε, και όλο θα έμενε και κάτι για να αρπάξουν και οι άλλοι από τα αριστερά. Ο ΣΥΡΙΖΑ έχασε επειδή αρνείται να καταλάβει ότι ο λόγος του είναι αναχρονιστικός. Με συνθήματα για τη Δεξιά και καραόκε με ομιλίες του Ανδρέα δεν δημιουργείς πλειοψηφικό ρεύμα. Ούτε αρκεί η εχθροπάθεια προς τον Μητσοτάκη για να σου χορηγήσει πρόσβαση προς τη διακυβέρνηση. Οταν ο προγραμματικός σου λόγος είναι copy-paste οι ανοησίες του 2014 και όταν υπόσχεσαι τα πάντα, ενώ έχεις ήδη ζυγιστεί, τότε δεν μπορείς να πείσεις πιο πέρα από την κομματική σου βάση. Και το κυριότερο: για να κερδίσεις εκλογές, πρέπει να πάρεις ένα κομμάτι από την πίτα του αντιπάλου σου. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν άγγιξε ούτε ψίχουλο.

Τα πάρτι του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ
Πού οφείλεται, αλήθεια, η επίδοση του ΠΑΣΟΚ; Ο Ανδρουλάκης θα μπορούσε να διεκδικήσει το μεγαλύτερο μερίδιο. Κάποιος, περισσότερο δύσπιστος, θα έλεγε ότι στο ΠΑΣΟΚ βρήκαν καταφύγιο κεντρώοι που έφυγαν από τη ΝΔ και επαναπατριζόμενοι από τον ΣΥΡΙΖΑ. Αυτό που έχει σημασία είναι ότι τώρα στο ΠΑΣΟΚ μπορούν να κοιτάζουν τη δεύτερη κάλπη με αισιοδοξία και να ξερογλείφονται για κομμάτια από τις σάρκες του ΣΥΡΙΖΑ. Και στο ΚΚΕ μπορούν να το γιορτάσουν με βότκα, βάζοντας το κάδρο του Κουτσούμπα δίπλα στου Λένιν και του Στάλιν. Η εκλογική επίδοση οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον γραμματέα και στο γκελ του, ειδικά προς τη νεολαία. Τελικά το «αυτοί είστε» έγινε ένα από τα πιο πετυχημένα εκλογικά συνθήματα, χωρίς καν να είναι σύνθημα.