Η «υπακοή» των παλιών μας φίλων

«Επαθα μια συσπείρωση», μου είχε πει απολογητικά μια φίλη που ψήφισε ΟΧΙ στο τραγελαφικό δημοψήφισμα του 2015. Πίστευε στο ναι, ψήφισε όχι. Οι παλιοί μας φίλοι, που μαζί θητεύσαμε κάποτε στην Αριστερά, παθαίνουν συχνά συσπείρωση. Καταπίνουν πρακτικές, θέσεις, συμμαχίες, που μοιάζει να αντιβαίνουν σε βασικά πιστεύω τους.

Διαβάζω τώρα, στο τελευταίο βιβλίο του Σταύρου Ζουμπουλάκη, για τις ιδεολογικές μετατοπίσεις ενός σημαντικού καθολικού διανοουμένου στη Γαλλία: πρώτα ήταν υπέρ μιας ακροδεξιάς οργάνωσης, λόγω μερικής πολιτικής σύγκλισης, αλλά και επειδή «έκανε υπακοή» στον πνευματικό του πατέρα, κάποιον δομινικανό καλόγερο. Επειτα τοποθετήθηκε εναντίον του ίδιου σχηματισμού, επειδή «έκανε υπακοή» στον Πάπα που καταδίκασε την Ακροδεξιά.

Στο ερώτημα που ταλανίζει πολλούς από εμάς τα τελευταία χρόνια, πώς είναι δυνατόν να στηρίζουν οι παλιοί μας φίλοι θέσεις και πρακτικές ασύμβατες με τις παλιές αξίες μας, σκέφτομαι μήπως η απάντηση είναι αυτή: «Κάνουν υπακοή».

Ετσι, κάνοντας υπακοή, ανακαλύπτουν αιφνιδίως το ταλέντο κάποιου χυδαίου στιχοπλόκου-ράπερ και πάνε περίπατο οι φεμινιστικές ευαισθησίες τους, έτσι χτίζουν ολόκληρη πολύπλοκη συλλογιστική για να δικαιολογήσουν την πιο εκμαυλιστική για τη νεολαία προεκλογική εξαγγελία που έγινε ποτέ, την άμεση κατάργηση της ελάχιστης βάσης εισαγωγής στα ΑΕΙ.

Δυστυχώς κάποτε κάποιοι από αυτούς κάνουν και κάτι παραπάνω: στήνουν κατηγορητήριο και σπιλώνουν υπολήψεις μόνο και μόνο επειδή ο άλλος έχει αντίθετες απόψεις από αυτούς. Πιστεύει εκείνος στην τροποποίηση του άρθρου 16 του Συντάγματος που απαγορεύει τα ιδιωτικά πανεπιστήμια; Δεν πρόκειται για αγνή άποψη, λένε, παρά είναι πουλημένος στα συμφέροντα και περιμένει την ανταμοιβή του! Πώς έπαθαν τέτοια «υπακοή» οι παλιοί μας φίλοι;

Λοιπόν, το διακύβευμα των εκλογών είναι, ανάμεσα σε άλλα, και αυτό: να ηττηθεί η πολιτική αντίληψη που επιτρέπει ή και απαιτεί αυτή την «υπακοή». Να ηττηθεί η συγκεκριμένη εκκλησία και οι καλογέροι της.

Ετσι ίσως ανασάνουν εντέλει κι οι παλιοί μας φίλοι…