Τα πολλά Κ της κάλπης

Την Κυριακή ψηφίζουμε κόμμα. Αυτοί είναι οι κανόνες της δημοκρατίας.

Μετά τα όσα έχουμε διαβάσει, ακούσει και συζητήσει σε αυτή την τόσο παρατεταμένη προεκλογική περίοδο, ας αναρωτηθούμε αν μας αξίζει να ζούμε σε μια κοινωνία με:

— Κράτος δικαίου να είναι σχεδόν ανύπαρκτο και ο πολίτης να μην πιστεύει ότι μπορεί να προστατευτεί από τις λογής αυθαιρεσίες απέναντί του.

— Κατακρήμνιση των δημοκρατικών θεσμών που τροφοδοτείται καθημερινά με τις υποκλοπές τηλεφωνικών επικοινωνιών, με τις συμβάσεις πώλησης του Predator, με την υπονόμευση των συνταγματικά κατοχυρωμένων ανεξάρτητων αρχών.

— Κρίσεις που μονίμως θεωρούνται εισαγόμενες και η κυβέρνηση να μη θεωρεί ότι έχει καμία απολύτως ευθύνη.

— Κατάντια του κράτους και της πολιτείας όπως φανερώθηκε από την ακραία περιφρόνησή του απέναντι στους πολίτες μετά το έγκλημα των Τεμπών.

— Κεντρώους που συχνά ασκούν την κριτική τους προς μία πλευρά ώστε να γίνουν αρεστοί στην άλλη.

— Κληρονόμους του Ανδρέα που κατάφεραν να μην τους μείνει τίποτα από την κληρονομιά του.

— Κομμουνιστικό Κόμμα το οποίο, ενώ καλλιεργεί μια υποτιθέμενη «καθαρή και αμόλυντη» πολιτική, επιτίθεται με μένος ενάντια στην άποψη του 90χρονου μέλους του και μαχητή της Εθνικής Αντίστασης που ζητούσε από το κόμμα να μην απορρίπτει το κάλεσμα του Τσίπρα.

— Καταρράκωση κάθε ηθικού φραγμού για να κρατηθεί κάποιος στην εξουσία και αυτό να θεωρείται κατακριτέο από όλο και λιγότερους.

— Κτίρια των σχολείων που καταρρέουν και παρά τις προειδοποιήσεις των εκπαιδευτικών, μαθητών και γονέων η κυβέρνηση να αρνείται να κάνει το οτιδήποτε, ακόμη και να δηλώσει ότι θα μελετήσει το πρόβλημα.

— Κατάρρευση του Εθνικού Συστήματος Υγείας, αφού η πανδημία έγινε η πιο αποτελεσματική συγκολλητική ουσία ανάμεσα στα ιδιωτικά συμφέροντα και την κυβέρνηση.

— Κατευθείαν αναθέσεις έργων και «ενισχύσεις» των ΜΜΕ, που εξασφάλισαν τη σιωπή πολλών και την υποταγή ακόμη περισσότερων.

— Καθηγητές πανεπιστημίων και εκπαιδευτικούς όλων των βαθμίδων να απαξιώνονται από την κυβέρνηση και τους πρόθυμους συμμάχους της.

— Κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα ως κριτήριο επιτυχίας.

— Κουτοπόνηρες «ενημερώσεις».

— Καθημερινή «κλάψα» για τη σημασία των νέων ερευνητών για το μέλλον της χώρας, τους οποίους όμως κρατάνε έξω από τα Πανεπιστήμια και τα Ερευνητικά Κέντρα.

— Κανόνες που εφαρμόζονται μόνον όταν «μας» ευνοούν.

— Κολέγια και ιδιωτικά σχολεία που είναι οι προνομιακοί συνομιλητές του υπουργείου Παιδείας.

Δεν είναι, όμως, μόνο αυτά τα Κ της κάλπης, αφού:

Ο καλός είναι εξ ορισμού ο «δικός μας».

Ο κακός είναι εξ ορισμού ο «άλλος».

Θεωρούνται κορόιδα όσοι πληρώνουν φόρους και όσοι επιμένουν να μην πληρώνουν μαύρα.

Η λέξη καθεστώς ολοένα και περισσότερο ταυτίζεται με τη λειτουργία της κυβέρνησης.

Η (αυτο)κριτική είναι ανύπαρκτη.

Ο κανιβαλισμός ολοένα κερδίζει έδαφος ως ο μόνος τρόπος επιβίωσης.

Είναι και άλλα πολλά τα Κ της κάλπης στον τόπο μας – οι κολλητοί, οι κατασχέσεις, οι καταφερτζήδες, οι κερδοσκόποι, η κοινωνιολογία που καταργήθηκε στο σχολείο, τα καρτέλ που γιγαντώθηκαν, οι κοριοί, ο κυνισμός, οι καταπέλτες των πορισμάτων του PEGA, των Δημοσιογράφων Χωρίς Σύνορα, του Παρατηρητηρίου Παγκόσμιας Κληρονομιάς…

Και άλλα τόσα Κ θα μπορούσαν να βρεθούν – που δείχνουν πόσο κρίσιμες είναι οι στιγμές.

Γι’ αυτό και η μόνη λύση είναι:

Καραμανλής out.

Κεραμέως πιο out.

Κυριάκος ακόμη πιο out.