Πίσω από επιφανειακούς εντυπωσιασμούς και παροχολογίες

Προκαταρκτικά πρέπει να λεχθεί ότι ο κάθε πολίτης, για να ασκήσει σωστά το εκλογικό του δικαίωμα, θα ήταν χρήσιμο να προσπαθήσει να απαλλαγεί από τους επιφανειακούς εντυπωσιασμούς που δημιουργούνται κατά κόρον στο πολιτικό σκηνικό (με βασικό σκοπό την προσέλκυση ψηφοφόρων) και να δει με ηρεμία και χωρίς πάθος την ουσία των προβλημάτων παρά τα πρόσωπα. Να δει δηλαδή περισσότερο την πολιτική παρά τους πολιτικούς, με γνώμονα αυτό που συμφέρει τη χώρα. Η ασκούμενη πολιτική είναι που τελικά έχει άμεση ή έμμεση επίπτωση σε όλους μας.

Εξωτερική πολιτική: Το κρισιμότερο και πιο ακανθώδες θέμα είναι οι ελληνοτουρκικές σχέσεις. Μήπως ο ειλικρινής και ουσιαστικός διάλογος – όχι ο προσχηματικός – για τις υπαρκτές διαφωνίες, χωρίς φόβο μήπως μας πουν ενδοτικούς, μειώνει αμοιβαίως τις εντάσεις προς το συμφέρον όλων; Διάλογος υπό τον όρο ότι θα συζητηθεί μόνο ένα θέμα σημαίνει στην ουσία άρνηση διαλόγου.

Εσωτερική πολιτική: Η Ελλάδα είναι και πρέπει να είναι, κατά το Σύνταγμά μας, φιλελεύθερη δημοκρατία. Είναι όμως, επίσης κατά το Σύνταγμα, και κοινωνικό κράτος. Αλλά οι ελευθερίες και η κοινωνική δικαιοσύνη δεν συμβαδίζουν πάντοτε. Αρα κατ’ ανάγκην πρέπει να γίνει μια εναρμόνιση των δύο αυτών αξιών με αμοιβαίες υποχωρήσεις τους. Και εδώ ανακύπτει το ζήτημα πόσο κοινωνικό και πόσο φιλελεύθερο θέλουμε να είναι το κράτος στην τελικά ακολουθούμενη πολιτική. Τα προγράμματα των κομμάτων εδώ διαφοροποιούνται και οι πολίτες πρέπει να κάνουν τις επιλογές τους με βάση το πόσο κοινωνικό κράτος θέλουν, δηλαδή πόσο περιορισμό του φιλελεύθερου χαρακτήρα του αποδέχονται.

Ενδεικτικά θα αναφέρω και μερικά ειδικότερα θέματα εσωτερικής πολιτικής:

Οικονομική ανάπτυξη: Ολοι δέχονται ότι η ανάπτυξη αυτή είναι στόχος άξιος επιδίωξης, γιατί με αυτήν παράγεται νέος πλούτος στην κοινωνία. Αρκεί να γίνεται με συνετή οικονομική πολιτική. Κρίσιμο επομένως είναι τι θέση έχουν οι πολιτικές των κομμάτων για τον στόχο αυτόν. Το επόμενο όμως βήμα είναι ποιος καρπούται τον παραγόμενο νέο πλούτο, ποια είναι δηλαδή η πολιτική των κομμάτων ως προς τη διανομή του.

Παιδεία: Μείζον ζήτημα είναι η δυνατότητα πρόσβασης των αποφοίτων λυκείων στα ΑΕΙ. Είναι γνωστό ότι όσοι δεν βρίσκουν σε αυτά θέση καταφεύγουν σε ΑΕΙ του εξωτερικού ή σε ιδιωτικά κολέγια με οικονομική επιβάρυνση των οικογενειών τους. Αυτό που πρέπει λοιπόν να ληφθεί υπόψη είναι ποια πολιτική προβλέπει τη δυνατότητα των ελληνικών ΑΕΙ να εκπαιδεύουν έλληνες αποφοίτους λυκείων, αντί να τους στρέφει προς άλλες δαπανηρές κατευθύνσεις. Προϋπόθεση βέβαια είναι οι απόφοιτοι να έχουν ένα αξιόπιστο απολυτήριο λυκείου. Το τελευταίο αποτελεί φυσικά προϋπόθεση και για τα ΑΕΙ του εξωτερικού και τα ιδιωτικά κολέγια.

Υγεία: Μήπως οι ασθενείς θα έπρεπε να βρίσκουν ευκολότερα τη φθηνή περίθαλψη και χωρίς μεγάλες αναμονές στα δημόσια νοσοκομεία, αντί να αναγκάζονται να καταφεύγουν στις δαπανηρές ιδιωτικές κλινικές;

Σχέση κράτους και πολίτη: Κρίσιμο είναι πόσο εξουσιαστικό δικαιούται να είναι το κράτος έναντι των πολιτών, πόσο πρέπει να σέβεται τα δικαιώματα του πολίτη, τις ελευθερίες του, την ιδιωτική του ζωή, τελικά τα ανθρώπινα δικαιώματά του.

Αυτά και άλλα ανάλογου επιπέδου μείζονα ζητήματα είναι όσα θα κριθούν στις εκλογές ως κρίσιμο διακύβευμά τους. Φοβάμαι όμως ότι θα επικρατήσουν άλλα κριτήρια.