Το προφίλ των δραστών

Σύμφωνα με τον αρχηγό της Αστυνομίας του Βελιγραδίου, το 13χρονο αγόρι που έβαλε κατά συμμαθητών του και εργαζόμενων στο σχολείο στο οποίο φοιτούσε, κάλεσε την Αστυνομία και είπε «είμαι ψυχοπαθής και πρέπει να ηρεμήσω» αμέσως μετά το μακελειό.

«Το όπλο στα χέρια ενός παιδιού, ενός μανιακού, ενός ιδεοληπτικού ή ενός φανατικού αποτελεί μόνιμη πηγή κινδύνου διάπραξης αιματηρού εγκλήματος» τονίζει στα «ΝΕΑ» ο καθηγητής Εγκληματολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών Γιάννης Πανούσης.

«Το προφίλ των δραστών που κάνουν μαζικές δολοφονίες ή επιθέσεις δεν είναι τόσο σύνθετο», επισημαίνει από την πλευρά του ο ψυχίατρος-ψυχοθεραπευτής Δημήτρης Παπαδημητριάδης και εξηγεί: «Περιέχει στοιχεία ψυχοπαθητικής προσωπικότητας (αντικοινωνική διαταραχή προσωπικότητας), που σημαίνει ότι είναι εγκλωβισμένοι στις δικές τους επιθυμίες για τον κόσμο, με αποτέλεσμα να έχουν πολύ μειωμένη την ενσυναισθητική τους ικανότητα σε ό,τι αφορά τις γνώμες και τα συναισθήματα των άλλων – δεν μπορεί, δηλαδή, αυτός ο άνθρωπος να μπει στη θέση ενός θύματος ή της οικογένειάς του. Μάλιστα, αν η κοσμοθεωρία ενός τέτοιου ατόμου είναι εμποτισμένη με ιδεολογικά μοτίβα (π.χ. ακροδεξιές πεποιθήσεις απέναντι στη διαφορετικότητα των ανθρώπων), τότε διευκολύνεται ακόμη περισσότερο στο να ενεργήσει επιθετικά, ασκώντας μια εξουσία την οποία θέλει να νιώσει ότι έχει και την οποία υπερασπίζεται».

Εξάλλου, όπως λέει ο Γιάννης Πανούσης, «η “κουλτούρα του όπλου” – όπως αυτή υπάρχει π.χ. στις ΗΠΑ – παίζει κρίσιμο ρόλο στην τέλεση εγκλήματος, ωστόσο η αίσθηση της δύναμης, η εξουσία επί της ζωής των άλλων, η σαγήνη του αίματος, η εκδίκηση και το τραυματισμένο Εγώ παίζουν εξίσου σημαντικό ρόλο».

Πώς αντιμετωπίζουν όμως τις πιθανές συνέπειες των εγκλημάτων τους οι δράστες των μαζικών δολοφονιών, δείχνουν αδιαφορία; «Η κοσμοθεωρία τους είναι πάνω από τον νόμο των υπολοίπων και δεν έχουν φόβο για αυτόν – άλλωστε, τον απορρίπτουν. Θεωρούν πως η δράση τους είναι τόσο αξιοθαύμαστη που αξίζει τον κόπο και το ρίσκο που ενέχει» απαντά ο Δημήτρης Παπαδημητριάδης.