Ενα αστέρι {LF}στον ουρανό {LF}και στη γη

^«Του το ‘πα μια και δυο και τρεις…» τότε στα μέσα στης δεκαετίας του ’80, όταν τον γνώρισα… «Θέλω να ακούσω την “Πρώτη μας νύχτα” και το “Ενας ουρανός μ’ αστέρια”, κύριε Βογιατζή… από εσάς»…

«Τι δουλειά έχεις εσύ, μια νεαρή φοιτήτρια, με αυτά τα τραγούδια που μετράνε 20 χρόνια ζωής;» μου απάντησε ο Γιάννης…

Ηταν μέσα της δεκαετίας του ’80 όταν ο Γιάννης Βογιατζής μαζί με τον αδελφό του Παναγιώτη άνοιξαν το δικό τους στέκι στο Σύνταγμα, στην οδό Ξενοφώντος. Το βάφτισαν «PiJean», από το P (Παναγιώτης) και Jean (Γιάννης). Εμείς σήμερα θα το βαφτίζαμε «all day» στέκι.

Εύκολα πηγαίναμε με τις φίλες μου για έναν καφέ, ένα ποτό, ένα ελαφρύ φαγητό και ζητούσαμε κι από τον Γιάννη να μας τραγουδήσει τα αγαπημένα μας τραγούδια – που προς μεγάλη του έκπληξη ήταν δικές του επιτυχίες από τη δεκαετία του ’60!

Εμείς – η αδελφή μου και οι φίλες μου – δεν πηγαίναμε ούτε σε μπαράκια ούτε σε κλαμπάκια ούτε σε μεγάλες πίστες. Αυτό το στέκι λοιπόν ήταν το ιδανικό για εμάς.

Εκεί γίναμε φίλοι με τον Γιάννη. Πολύ καλοί φίλοι. Κι όταν πολλά χρόνια αργότερα – παντρεμένη πια με τον Μίμη μου – συναντηθήκαμε, μου είπε: «Ε, έβαλα κι εγώ το λιθαράκι μου… Η “Πρώτη μας νύχτα” σε οδήγησε στον Μίμη»…

Η αλήθεια είναι ότι το τραγούδι αυτό σημάδεψε τη ζωή μου. Με αυτό γνώρισα τον Μίμη κάποια χρόνια αργότερα…

Αυτό ζήτησα να μου παίξει ο Γιώργος Κατσαρός στη γιορτή μου – παρουσία του Μίμη -, ο οποίος έπεσε και αυτός από τα σύννεφα που λάτρευα αυτό το δικό του τραγούδι… Μα και τόσα άλλα…

Αργότερα, τελειώνοντας τις σπουδές μου άρχισα να κάνω εκπομπές στην Ελεύθερη Ραδιοφωνία. Στο ξεκίνημά μου στο Κανάλι 1 του Πειραιά από τους πρώτους μου καλεσμένους ήταν ο Γιάννης Βογιατζής. Κι αργότερα στον Αντέννα και στον Αθήνα 98,4 πάντα ο Γιάννης είχε τη δική του θέση στις εκπομπές μου.

Αλλά και ως παντρεμένη με τον Μίμη εκτός από φίλοι γίναμε και συνεργάτες. Πόσες φορές δεν συμμετείχε σε μεγάλες συναυλίες του Μίμη στο Ηρώδειο, στο Μέγαρο Μουσικής και σε άλλα μεγάλα θέατρα σε όλη την Ελλάδα.

Θυμάμαι μια χρονιά που το Ναυτικό τιμούσε τον Μίμη – νομίζω στο Θέατρο Λυκαβηττού – ο Γιάννης – με το αστείρευτο χιούμορ του και τις ατελείωτες πλάκες που συνήθιζε να κάνει – εμφανίστηκε επί σκηνής ντυμένος ναύτης!

Τρελάθηκε ο Μίμης! Λέει: «Ωχ, και τώρα το ναυτάκι τι θα πει; Πώς θα το πει;».

Ωσπου ξεκίνησε να τραγουδάει ο Γιάννης και γύρισε στη θέση της η καρδούλα του Μίμη μου. Τον κοψοχόλιασε κι εμάς μάς έκανε για μια ακόμα φορά να ξεκαρδιστούμε στα γέλια!

Αυτός ήταν ο Γιάννης Βογιατζής. Ο Γιάννης μας. Ο αγαπημένος μου Φίλος. Σπουδαίος Καλλιτέχνης που σφράγισε με την ερμηνεία του δεκάδες τραγούδια… «Ενας ουρανός πάντα φωτεινός, ένας ουρανός μ’ αστέρια» που έγινε ακόμα πιο λαμπερός με το Φως του Γιάννη μας κι από την άλλη τραγουδούσε στην άλλη τεράστια επιτυχία του Μίμη Πλέσσα «και πήρε ένα αστέρι και το ‘χει στη γη»… Αυτός είναι ο τέλειος συνδυασμός… Να λάμπει το Αστρο του το φωτεινό στον Ουρανό και στη Γη για πάντα… Γιατί η ευλογία τών Καλλιτεχνών που περνάνε από τη Γη είναι ότι δεν ξεχνιούνται ποτέ… Καλό ταξίδι, καλέ μου Φίλε…

Μαρία μου, να είσαι δυνατή… Χρήστο και Βασίλη, είχατε έναν σπουδαίο Πατέρα.

Η Λουκίλα Καρρέρ-Πλέσσα είναι δημοσιογράφος, ραδιοφωνική παραγωγός