Η τρανς λοχίας του ουκρανικού στρατού που επικήρυξε ο Πούτιν

Η Ουκρανία είναι μια κοινωνία με συντηρητικές αξίες, όπου το κράτος δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα γάμου για ανθρώπους του ίδιου φύλου. Αυτό, όμως, δεν αποδείχθηκε εμπόδιο για τη γεννημένη το 1977 στη Νέα Υόρκη Σάρα-Αστον Τσιρίλο, την τρανς πρώην πολεμική ανταποκρίτρια της ιστοσελίδας LGBTQ Nation και λοχία σήμερα του ουρανικού στρατού, στις τάξεις του οποίου κατατάχθηκε ως μάχιμη από τον Οκτώβριο του 2022. Η «Ξανθιά», όπως είναι η προσωνυμία που της έχει δοθεί, έχει αποδειχθεί μάλιστα στην πράξη τόσο πολύτιμη, τόσο για τον τρόπο που εκπληρώνει τα καθήκοντά της όσο και επειδή αποτελεί ένα πολύτιμο «επικοινωνιακό» εργαλείο για το Κίεβο, ώστε η Ρωσία την έχει επικηρύξει και την έχει τοποθετήσει στις κορυφαίες θέσεις της λίστας των αντιπάλων της προς εξόντωση.

Οντας ήδη μια από τις πιο γνωστές μορφές του ουκρανικού στρατού, είδε τη δημοφιλία της να εκτινάσσεται ακόμη περισσότερο όταν τραυματίστηκε από θραύσμα βλήματος κοντά στο Μπαχμούτ τον περασμένο Φεβρουάριο. Οπως, δε, παραδέχεται η ίδια στο σχετικό ρεπορτάζ της ισπανικής «El Pais», αποτελεί πολύ σημαντικό κεφάλαιο για το Κίεβο, ειδικά στην προσπάθειά του να προσελκύσει τη διεθνή βοήθεια και να κερδίσει τον πόλεμο της επικοινωνίας. Δεν είναι τυχαίο ότι στη στολή της φέρει, στο ύψος του στήθους και κάτω από το εθνόσημο της Ουκρανίας, ένα κομμάτι πανί με το σύνθημα «Fuck Putin».

Στο πεδίο των μαχών

Το σίγουρο, σε κάθε περίπτωση, είναι ότι η δράση της δεν περιορίζεται στη χρήση των όπλων στα πεδία των μαχών: Σε καθημερινή βάση μεταδίδει φωτογραφίες από την πρώτη γραμμή, στέλνει μηνύματα κατά της Ρωσίας στο Twitter και πολλά ακόμη. Τα αποτελέσματα, δε, αποδεικνύονται κάτι παραπάνω από ικανοποιητικά. Για του λόγου το αληθές, έχει καταφέρει να αντλήσει πάνω από 230.000 δολάρια από θαυμαστές της, ενώ πρόσφατα ταξίδεψε στο Χάρκοβο προκειμένου να παραλάβει τέσσερα drones τα οποία της είχε δωρίσει ένας Γερμανός.

Η Αστον-Τσιρίλο περιέγραψε και τον τρόπο με τον οποίο βρέθηκε στον ουκρανικό στρατό, αλλά και τις πρώτες εμπειρίες της στο έδαφος της χώρας. Ευρισκόμενη στη Γερμανία, όπου, εκτός των άλλων, ασχολούνταν και με τους πρόσφυγες από το Αφγανιστάν και τη Συρία που έφταναν στην Ευρώπη, συνάντησε μια ουκρανή γιατρό η οποία ήθελε να επιστρέψει στη γενέτειρά της, το Ιβάνο-Φράνκιβσκ. Ετσι, πέρασε τα σύνορα μέσω Πολωνίας, θεωρώντας ότι θα μείνει εκεί για κάνα δυο εβδομάδες προτού γυρίσει πίσω. Ομως, η συνάντησή της με δύο άνδρες, οι οποίοι της συστήθηκαν ως πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών, άλλαξε τη ροή των γεγονότων. Υστερα από δύο ώρες μπήκε μαζί τους σε ένα αυτοκίνητο και διέσχισε τη χώρα προς το – πολιορκημένο τότε – Χάρκοβο, χωρίς ούτε μια στιγμή να αισθανθεί ότι της συμπεριφέρονταν υποτιμητικά. Παραδέχεται ότι τότε συνειδητοποίησε πως «το ζήτημα της φυλετικής ταυτότητας δεν παίζει κανένα ρόλο στη διάρκεια του πολέμου».