Η συνταγή του 2019

Η απειλή της ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής για τις υποκλοπές και για το δυστύχημα στα Τέμπη δείχνει ακόμα μια φορά τον ΣΥΡΙΖΑ που ξέρουμε. Ενα κόμμα εχθροπαθές, που επιχειρεί να πολώσει τα πράγματα, ανασύροντας από πολυσυζητημένες ατζέντες έναν πολιτικό λόγο ρήξης, στόχος του οποίου είναι πρώτα απ’ όλα η συσπείρωση του αριστερού ακροατηρίου του.

Τελικά, δηλαδή, πήγε στράφι το υπέρλαμπρο πρόγραμμα διακυβέρνησης του ΣΥΡΙΖΑ. Τσάμπα ο καβγάς για την κοστολόγησή του. Χαμένα λόγια. Ο ψηφοφόρος δεν τσίμπησε. Γι’ αυτό, λίγο πριν από την κάλπη, ο Τσίπρας άρχισε να εξυφαίνει σενάρια φυλάκισης του Μητσοτάκη.

Κατανοώ ότι αυτή είναι η μόνη στρατηγική που ξέρει καλά ο Τσίπρας. Η πολιτική ως μπάχαλο. Το σχολείο ως κατάληψη, η οικονομία ως διαπραγμάτευση, το κόμμα μονίμως σε εκλογική ετοιμότητα, η αντιπαράθεση ως δικαστικός αγώνας. Κι όταν υπόσχεσαι να οδηγήσεις την πολιτική ζωή μέσα από μια μόνιμη ρήξη με τους αντιπάλους, ποιος νοιάζεται για προγράμματα, ανάπτυξη, επενδύσεις, διεθνείς σχέσεις, όλα αυτά που κάνουν τα κράτη προκειμένου να προοδεύουν;

Για ποιον λόγο ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ Αλέξης Τσίπρας επέλεξε, λίγο πριν από τις εκλογές, να εγκαταλείψει τα προγράμματα και να επενδύσει στην εχθροπάθεια – από την οποία είχε αποκλείσει, έως πρόσφατα, ακόμα και τον μεγάλο σφακιανό μετρ, Παύλο Πολάκη; Για ποιον λόγο οξύνει το μέτωπο όχι με τη ΝΔ αλλά με τον Κυριάκο Μητσοτάκη «της γνωστής οικογενείας», σύμφωνα με τη χυδαία διαφήμιση των τελευταίων ημερών, που επιχειρεί να μετατρέψει σε πολιτικό μειονέκτημα του Πρωθυπουργού την οικογένειά του, υιοθετώντας τη χυδαιότητα του αυριανισμού (την είχε πολεμήσει με γενναιότητα η ανανεωτική Αριστερά, της οποίας την πολιτική περιουσία καρπώνεται ο ΣΥΡΙΖΑ);

Νομίζω ότι είναι απελπισμένες προσπάθειες του Τσίπρα να γυρίσει το παιχνίδι παίρνοντάς το πάνω του. Και είναι απελπισμένες επειδή, πολώνοντας τα πράγματα, μεταφέρει τη σύγκρουση στο επίπεδο του 2019. Στο δίπολο Μητσοτάκης – Τσίπρας.

Ο πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ ξεχνάει κάτι πολύ ουσιαστικό. Οτι μεσούσης της πρωθυπουργικής του θητείας, η ΝΔ άλλαξε ηγεσία. Κι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης εξελέγη με τη συνδρομή ψηφοφόρων από το κίνημα Μένουμε Ευρώπη, ακόμα και αριστερούς, επειδή ήταν ο μόνος πολιτικός στον συσχετισμό της εποχής που υποσχέθηκε να οδηγήσει τη χώρα στον δρόμο της σταθερότητας. Η πρώτη πρωθυπουργική θητεία του απέδειξε ότι είχαν δίκιο. Σταθεροποίησε την οικονομία, βελτίωσε τη σχέση των πολιτών με τις υπηρεσίες του κράτους, ενίσχυσε το διεθνές κύρος και την ασφάλεια της χώρας, προχώρησε μεταρρυθμιστικά, ενώ ταυτόχρονα διαχειρίστηκε πρωτοφανείς στην έντασή τους κρίσεις. Και παραμένει ο μόνος που έχει τους ίδιους προγραμματικούς στόχους. Γι’ αυτούς τους λόγους παραμένει δημοσκοπικά ισχυρός.

Ο Μητσοτάκης διεκδικεί εκ νέου την πρωθυπουργία, με τη συνταγή του 2019 και με δείγμα γραφής ανάλογο των προσδοκιών που είχε καλλιεργήσει. Ο Τσίπρας, από τη μεριά του, επιδιώκει να εκτοπίσει τον Μητσοτάκη για να ξανακάνει τα ίδια. Μοναδική του υπόσχεση, η αποσταθεροποίηση. Η απάντηση του 2019 είναι νομοτέλεια.

Η ατομικότητα ως εχθρός

Τα συνδικάτα έχουν κηρύξει απεργία στα ναυπηγεία. Κάποιοι εργάτες δεν συμφωνούν με αυτή και αποφασίζουν να εργαστούν. Προσέρχονται στη δουλειά, πιστεύοντας ότι η απόφασή τους, την οποία έλαβαν σύμφωνα με την ελεύθερη βούλησή τους, θα γίνει σεβαστή. Οι επιλογές της ζωής τους είναι δικές τους.

Διαφωνούν όμως μ’ αυτό οι γνωστοί σκληροί συνδικαλιστές. Γι’ αυτό, ορμάνε εναντίον των εργαζομένων και με βία, με βρισιές, κλοτσιές και γροθιές, τους αποτρέπουν. Κάποιοι ματώνουν. Αλλά ο στόχος επιτεύχθηκε. Η ελευθερία της βούλησης των ατόμων, με βία υποτάχθηκε στη σκοπιμοθηρία του κόμματος στο όνομα «της εργατιάς».

Είναι ένα μικρό επεισόδιο που επαναλαμβάνεται συνεχώς, όλη τη μεταπολίτευση. Σε μια τραγική περίπτωση, στη Μαρφίν το 2010, τη στρατηγική του αριστερού συνδικαλισμού την εφάρμοσαν κουκουλοφόροι. Επιτέθηκαν με εμπρηστικές βόμβες κατά εργαζόμενων, που επίσης είχαν επιλέξει να δουλέψουν σε μέρα απεργίας, τιμωρώντας τρεις απ’ αυτούς με τον θάνατό τους. Ηταν μάλιστα τόσο στερεότυπα αποδεκτή η πράξη των κουκουλοφόρων, που οι διαδηλωτές εμπόδιζαν τους πυροσβέστες να φτάσουν στην πυρκαγιά.

Ζούμε σε μια χώρα που η ελεύθερη ατομική βούληση μπορεί να τιμωρείται ακόμα και με θάνατο.