Μπουσκέτς

Μόδα, ρεύμα του ποταμού, συρμός. Οπως κι αν το πούμε η ουσία δεν αλλάζει. Σε κάθε εποχή ο άνθρωπος ακολουθεί την τάση, είτε έχει σχέση με την αυταρέσκειά του, το πώς ντύνεται, περιποιείται την εμφάνισή του, είτε τη θέση του μέσα στο γίγνεσθαι. Μέσα στη σύνθεση του τελευταίου, περίοπτη θέση κατέχει και ο αθλητισμός. Η ταύτιση με τη δημοτικότητα ενός αθλητικού γεγονότος θεωρείται ως έναν βαθμό κοινωνική υποχρέωση. Μοιάζει με βωμό του προσωπικού κύρους το οποίο σμιλεύει, καθένας με τον τρόπο του. Τη δεκαετία του 1980 τα μπασκετικά ντέρμπι Αρη – ΠΑΟΚ, οι μονομαχίες Γκάλη – Πρέλεβιτς και οι ευρωπαϊκής νύχτες των Κιτρινόμαυρων είχαν γίνει κομμάτι της ελληνικής κουλτούρας. Το μπάσκετ εκτόπιζε σιγά σιγά το ποδόσφαιρο από τον θρόνο του και η αποκορύφωση ήρθε με τον θρίαμβο του 1987 στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας. Το τρίπτυχο του στάτους ήταν μπάσκετ – ΠΑΣΟΚ – Γκάλης.

Αργότερα ήρθαν τα τρενάκια της επιτυχίας της ΑΕΚ, η βασιλεία του Ολυμπιακού για να φτάσουμε στο ιστορικό 2004. Καθ’ οδόν για τον τελικό το Ελευθέριος Βενιζέλος έμοιαζε με νυχτερινό κέντρο στην παραλιακή στο οποίο έκαναν πρόβα οι σταρ της εποχής. Στο τέλος εκείνης της δεκαετίας η ροή του ποταμού άλλαξε ξαφνικά. Κατευθύνθηκε προς τα δυτικά με κατεύθυνση την όμορφη πόλη της Βαρκελώνης. Εκεί όπου επωαζόταν η καλύτερη ποδοσφαιρική ομάδα που έχει δει ο σύγχρονος κόσμος. Η Μπαρτσελόνα είχε στην αγκαλιά της το θείο βρέφος Λιονέλ Μέσι το οποίο θήλαζε για χρόνια στην ακαδημία της. Οταν πια ήρθε το πλήρωμα του χρόνου όλοι έγιναν οπαδοί της Μπάρτσα και οι Μπλαουγκράνα το φαινόμενο της εποχής. Ρωτούσες «πού θα πας διακοπές;» και σου έλεγαν «Βαρκελώνη. Για να πάω και στο μουσείο της Μπαρτσελόνα». Οι πιο άπερ οικονομικά και μυημένοι στα κόλπα δεν δίσταζαν να πεταχτούν μέχρι την καταλανική πρωτεύουσα για να δουν το κλάσικο, τον Ρονάλντο εναντίον του Μέσι, τον Πεπ εναντίον του Special One. Βασικό γρανάζι εκείνης της ομάδας ήταν ένας ψιλόλιγνος, ατσούμπαλος και λιγομίλητος νέος ονόματι Σέρτζιο Μπουσκέτς. Στα 15 χρόνια που έμεινε πιστός στρατιώτης είχε «αξιωματικούς» τους κορυφαίους, γνώρισε στιγμές ανεπανάληπτης δόξας αλλά και την κατακρήμνιση. Τα έφερε έτσι η ζωή και ήταν ο τελευταίος εναπομείνασας μιας εποχής στην οποία σήμερα γυρίζουμε την πλάτη κι ας τη ζήσαμε στο πετσί μας με διάφορους τρόπους. Η αποχώρηση του Μπουσκέτς στο τέλος της σεζόν κλείνει τον κύκλο όχι μόνο της Μπάρτσα αλλά και για πολλούς από εμάς.