Και Νουνού και light

Πότε μπήκε στη ζωή μας το light; Στη διατροφή μας εννοώ, ως τρόφιμο. Αν θυμάμαι καλά, πρέπει να ήταν στο δεύτερο μισό της δεκαετίας του 1980, μαζί με εκείνη τη διαφήμιση με σλόγκαν το «Και Νουνού και light». Τότε το είχαμε υποδεχθεί ως κάτι πολύ μοντέρνο, πολύ «προχώ», πολύ κοσμοπολίτικο. Και πολύ γρήγορα, από περιεκτικότητα λιπαρών και ζάχαρης, έγινε ιδέα. Ψάχναμε light τρόφιμα, στα περιοδικά που δούλευα αναζητούσαμε πιο light θέματα, λίγο ελαφράδα στη ζωή μας βρε παιδί μου. Πάντως, έως το 1990, είχε γίνει τίτλος επιθεώρησης: «Και ΝουΔου και light».

Λίγο αργότερα, το light, υπό την έννοια της χαλαρότητας, του ό,τι είναι σε αντιδιαστολή με το βαρύγδουπο και το στημένο, χτύπησε και τις πόρτες της πολιτικής επικοινωνίας. Αρχικά τις βρήκε κλειστές. Τι να είχαν να πουν αυτοί οι όροι σε πολιτικούς όπως ο Ανδρέας Παπανδρέου και ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Και οι δύο είχαν τους δικούς τους κώδικες. Που, από το νεύμα προς τη Δήμητρα Λιάνη στη σκάλα του αεροπλάνου έως τα «ντολμαδάκια της Μαρίκας», κονιορτοποιούσαν καινοφανείς όρους με ασαφές περιεχόμενο. Τέλος πάντων, και τα επόμενα χρόνια, ό,τι προσλαμβάναμε ως light από την επικοινωνία των πολιτικών ήταν ο Σημίτης με βερμούδα στη Σίφνο, το ζεύγος Καραμανλή στο λιμάνι της Ραφήνας και, αργότερα, οι ποδηλατάδες του Γιώργου Παπανδρέου με slim fit κολάν. Την ίδια, περίπου, εποχή άλλαζε διεθνώς ο τρόπος που σμίλευαν το προφίλ τους οι πολιτικοί. Ο τρόπος που εισέβαλε στις ιδιωτικές τους στιγμές αρχικά το Διαδίκτυο και αργότερα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, δεν άφηναν μεγάλα περιθώρια αντίστασης.

Στη χώρα μας οι τάσεις έρχονται και καθυστερημένα και ορμητικά και άγαρμπα. Είκοσι και πλέον χρόνια από τότε που οι υποψήφιοι πρόεδροι των ΗΠΑ άρχισαν να εμφανίζονται σε ψυχαγωγικές εκπομπές, οι δικοί μας πολιτικοί αρχηγοί, σε αυτές τις εκλογές, το ξεχείλωσαν το light. Από πρωινάδικο σε μεσημεριανάδικο, από μεσημεριανάδικο σε γιουτιούμπερ και φτου κι από την αρχή. Ανθρωποι που μπήκαν στην πολιτική σε εποχές που κυριαρχούσε ο «ξύλινος» λόγος, που γαλουχήθηκαν με αυτόν, που τα προγράμματά τους ακόμη και τώρα είναι διατυπωμένα με «ξύλινη» ρητορική, προσπαθούν να κάνουν τους ζουζουνιάρηδες και τους χαριτωμένους. Εχετε δει Ολλανδό, μεθυσμένο από ρακές, να χορεύει ζεϊμπέκικο σε ελληνική ταβέρνα; Ε, αυτό ακριβώς. Απορώ, πραγματικά, γιατί το κάνουν και μάλιστα κατ’ εξακολούθηση. «Για να πιάσουν τους νέους» μου λένε. Προφανώς δεν ξέρουν τους νέους. Οι οποίοι ούτε τηλεόραση βλέπουν ούτε παρακολουθούν γιουτούμπερς με τον τρόπο που νομίζουμε. Για να πιάσουν τις νοικοκυρές; Οτι οι «νοικοκυρές» δηλαδή σήμερα ενημερώνονται αποκλειστικά από τα πρωινάδικα. Δεν βλέπουν ειδήσεις, δεν μπαίνουν στο Διαδίκτυο. Για να μιλήσουν για τα οικογενειακά και τα προσωπικά τους; Δηλαδή ο αναποφάσιστος ψηφοφόρος θα ψηθεί να ψηφίσει Μητσοτάκη όταν τον δει να χαριεντίζεται με τον Πίνατ, Τσίπρα επειδή ο γιος του χακάρει το σύστημα κλειδώματος του κομπιούτερ και Ανδρουλάκη όταν μάθει γιατί «ερωτεύτηκε» τον Σαραβάκο. Για να φανούν πιο συμπαθητικοί, να δείξουν την πιο «ανθρώπινη», την πιο τρυφερή πλευρά τους; Συγγνώμη αλλά ώρες ώρες έχω την εντύπωση ότι δεν ψάχνουμε για πρωθυπουργό αλλά για γαμπρό.