Το μαρτύριο του τηλεθεατή

Εξι πολιτικοί αρχηγοί στήθηκαν απέναντι σε έξι δημοσιογράφους της τηλεόρασης. Καθένας έπρεπε να απαντήσει σε μια ερώτηση που θα του υπέβαλλε μία ή ένας δημοσιογράφος, ο οποίος δεν είχε δικαίωμα να διακόψει όχι αν η απάντηση δεν άρεσε αλλά αν απέφευγε την ερώτηση. Επειτα, θα έπρεπε να ερωτηθεί από άλλο δημοσιογράφο άλλος πολιτικός αρχηγός, που με τη σειρά του θα απαντούσε ό,τι ήθελε σε μια ερώτηση που, πιθανόν, να μη συνδεόταν με την προηγούμενη ερώτηση. Και κάπως έτσι, με μικρούς μονολόγους, έπρεπε να περάσει πολύς τηλεοπτικός χρόνος, που για τον θεατή θα βιωνόταν σαν μαρτύριο – εκτός αν ήταν μαζεμένες παρέες και αντιμετώπιζαν το σόου σαν βραδιά ποδοσφαίρου, διατεθειμένες να προσθέσουν με πλάκες ή με τσακωμό τις εντάσεις που έλειπαν.

Αυτό το τηλεοπτικό προϊόν δεν επιτρέπει ασφαλή συμπεράσματα – κι αυτό φάνηκε χθες, την επόμενη μέρα, από τις πολλές διαφορετικές εκτιμήσεις για την παρουσία καθενός. Προσωπικά, με δεδομένο ότι αδυνατώ να προσηλωθώ στη χαλαρή αφήγηση ενός τέτοιου αφηγηματικού τηλεοπτικού προϊόντος, οι δικές μου παρατηρήσεις για το ντιμπέιτ μπορεί να είναι έως και περιθωριακές – και θα εξαιρέσουν τους δύο μεγάλους μονομάχους, Τσίπρα και Μητσοτάκη, γι’ αυτούς τα λέμε κάθε μέρα. Επικαλούμαι την ανοχή σας.

Αυτό που έκανε εντύπωση για τον Βελόπουλο είναι ότι τόσοι δημοσιογράφοι είχαν απέναντί τους τον άνθρωπο που αλληλογραφούσε με τον Χριστό και κανείς δεν τον ρώτησε τι θα κάνει τις πολύτιμες επιστολές, αν θα τις διαθέσει για το καλό του ελληνισμού. Επίσης, μου άρεσε πολύ που ο Βαρουφάκης κρίθηκε ως ο κατάλληλος πολιτικός να απαντήσει τι θα κάνει αν μας την πέσουν οι Τούρκοι – αλλά κυρίως μου άρεσε η διασκεδαστική απάντησή του με τα τηλεφωνήματα, ήταν μια από τις ελάχιστες στιγμές που μου έδωσε την αίσθηση ότι παρακολουθώ σόου.

Αυτός που συστηματικά με εκνευρίζει είναι ο Κουτσούμπας. Οχι επειδή ανακάλυψε τον επικατάρατο χαβαλέ, που ήταν εξόριστος στους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς όπου έφαγε τη ζωή του, όσο επειδή νομίζει ότι γίνεται περισσότερο επικοινωνιακός υιοθετώντας μια χαλαρή φρασεολογία (με εκφράσεις τύπου «μούφα», που χρησιμοποίησε προχθές). Ο,τι εξυπνάδα κι αν σκαρφιστεί, ωστόσο, ανώδυνη ή επώδυνη (όπως η βρισιά Παπαρατσένκο, που στο παρελθόν απηύθυνε στον καθηγητή Σεργκέι Ρατσένκο, έναν μελετητή του κομμουνισμού ως ολοκληρωτισμού), δεν παύει να επαγγέλλεται ένα καθεστώς εφάμιλλο αυτού στο οποίο η ιδεολογία του παραπέμπει.

Για να φτάσει εκεί, γνωρίζει καλά ότι πρέπει να καταλυθεί η δημοκρατική Δύση – και προκειμένου να συμβεί αυτό, δεν έχει ιδεολογικό θέμα να υποστηρίξει μια χώρα όπως η Ρωσία, κι ένα καθεστώς όπως του Πούτιν, που φυλακίζει πολιτικούς αντιπάλους, περιφρονεί και τις ελευθερίες και τις συνθήκες, κι έχει εισβάλει κατά μιας ανεξάρτητης χώρας διαπράττοντας εγκλήματα πολέμου. Πόση χαριτωμενιά μπορεί να καλύψει αυτή την απλή αλήθεια;

Τέλος, ομολογώ ότι πάντα συμπάσχω με αυτόν τον σφιγμένο, ανασφαλή και μονίμως συνοφρυωμένο πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ, Νίκο Ανδρουλάκη. Ακουσα όλες τις απαντήσεις του και, ειλικρινά, δεν συγκράτησα τίποτα. Κανένα νόημα. Επεα πτερόεντα. Ισως πάλι με στοίχειωνε η δήλωσή του, κάπου αλλού, πριν από το ντιμπέιτ, ότι έχει μια εμμονή, να κάνει την πατρίδα του πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος. Με τον «διευθύνων σύμβουλό του», πριν απ’ όλα, ας συζητήσουν την αιτιατική του αρσενικού γένους της μετοχής ενεργητικού ενεστώτα του ρήματος διευθύνω. Επειδή κι όταν γίνει πραγματικό ευρωπαϊκό κράτος η Ελλάδα, πάλι κανονικά ελληνικά θα πρέπει να μιλάμε μεταξύ μας.