Στο «κορίτσι της ψυχαγωγίας»

Οι εκλογές είναι η ώρα της κρίσης: ο ηγέτης δεν μπορεί να είναι μόνο απόμακρος, επιβλητικός, σοβαρός πάνω στο βήμα της Βουλής ή σε μια προεκλογική εξέδρα. Κανείς δεν ψηφίζει μικρούς θεούς που κοιτούν αφ’ υψηλού, που δεν ανοίγονται στους ψηφοφόρους τους. Οποιος θέλει να τα πάει καλά πρέπει να γίνει λίγο προσιτός, ανθρώπινος, να μπει στα λαϊκά σαλόνια με την ίδια ευκολία που περνάει την πόρτα του Μεγάρου Μαξίμου. Και για αυτή τη δουλειά δεν υπάρχει καταλληλότερη από «το κορίτσι της ψυχαγωγίας».

Εκείνη γνωρίζει καλύτερα από τον καθένα πώς πρέπει να γίνει η δουλειά. Ξέρει να κάνει τις κατάλληλες ερωτήσεις που δείχνουν τόσο όσο χαρακτήρα, τολμά να μπει στα πιο προσωπικά χωρίς να την παρεξηγήσει κανείς, να ανοίξει μια κοινωνική ατζέντα που δεν χωράει στη βαριά επικαιρότητα. Οσο πιο έμπειρη και διαβασμένη είναι τόσο πιο δεξιοτεχνικά το κάνει, γιατί έχει εκπαιδευτεί κάθε μέρα με κάθε καρυδιάς καρύδι που φιλοξενεί στον καναπέ της. Εχει μάθει με τον δύσκολο τρόπο, κρεμασμένη η ίδια στα διαδικτυακά μανταλάκια για μια φράση που δεν πολυσκέφτηκε πριν ξεστομίσει στον τηλεοπτικό αέρα, βορά στο ίδιο τέρας που ταΐζει κάθε μέρα. Γνωρίζει ποια ατάκα θα αναπαραχθεί προτού καν ειπωθεί. Δουλεύει αθόρυβα «για τη νοικοκυρά» κάθε τηλεοπτική σεζόν – χαμογελάει, μαγειρεύει, σχολιάζει τα ριάλιτι με τέτοια μαεστρία, που κανείς δεν δίνει σημασία στα χτυπήματα που ρίχνει κάτω από τη μέση. Εχει εκπαιδευτεί να την υποτιμούν ως «πρωινατζού», ενίοτε προσποιείται την αφελή. Εκμεταλλεύεται όλα τα κλισέ που της αποδίδονται και κάνει καριέρα με το μικρό της όνομα. Στην πραγματικότητα, αναπτύσσει όλες τις δεξιότητες που θα ήθελε να έχει ένας πολιτικός πρώτης γραμμής, αλλά δεν είναι πολιτικός.

Είναι «το κορίτσι της ψυχαγωγίας». Στην ώρα της κρίσης, αυτή καλείται να βγάλει τα κάστανα από τη φωτιά. Δεν έχει σημασία αν σε ένα δελτίο των οκτώ, με το πρέσινγκ μιας δυναμικής παρουσιάστριας και ενός έμπειρου σχολιαστή, οι πολιτικές ειδήσεις είναι περισσότερες. Η συνέντευξη που θα συζητηθεί περισσότερο στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης είναι αυτή στον καναπέ ενός infotainment στούντιο, με οικοδέσποινα που «δεν συνηθίζει να έχει τέτοιους καλεσμένους». Οσο πιο πλατιά είναι τα χαμόγελα τόσο αυξάνεται και ο βαθμός της δυσκολίας. Εκείνη φαινομενικά θα προσαρμοστεί για να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, αλλά στην πραγματικότητα θα κάνει αυτό που κάνει πάντα – μόνο που αυτή τη φορά θα της δώσουν σημασία εκείνοι που την περνούν αδιάφορα στο ζάπινγκ. Εκείνος φαινομενικά θα μοιάζει ατάραχος και χαλαρός, αλλά στην πραγματικότητα τις προηγούμενες μέρες θα έχει προετοιμαστεί όσο καλύτερα μπορεί – όλα, από το τι θα πει μέχρι το τι θα φορέσει, είναι προσεκτικά μελετημένα.

Στο τέλος, κανείς δεν θα απονείμει τα εύσημα στον ηγέτη, που ανταποκρίθηκε στην πρόκληση ενός καναπέ που δεν ξέρει, σε μια συζήτηση που δεν μπορούσε να προβλέψει ακριβώς πώς θα εξελιχθεί, για θέματα που δεν βρίσκονται στα προεκλογικά SOS. Τα «μπράβο» πάνε όλα στο «κορίτσι της ψυχαγωγίας», που τελικά δεν είναι τόσο στόκος όσο τη θεωρούν οι άνδρες συνάδελφοί της από την ενημέρωση, αλλά μπορεί να σταθεί σε μια προεκλογική συνέντευξη εξίσου καλά (ίσως καλύτερα) από τους ίδιους. Τα συχαρίκια έχουν πάντα έναν τόνο έκπληξης, που χρησιμοποιείται εύσχημα για να κρύψει την υποτίμηση. «Το κορίτσι της ψυχαγωγίας», όμως, ξέρει πολύ καλά: όσο μεγαλύτερο το «πατ πατ» στον ώμο τόσο μεγαλύτερο το στερεότυπο. Αυτό το παιχνίδι το παίζει η ίδια καλύτερα απ’ όλους.