Νατουραλιζέ Ελληνες

Το λένε τα πουλάκια στα κλαδιά, το λένε και οι δημοσιογράφοι στα καφενεία, ότι ο Αλέξης Τσίπρας σε τούτες τις εκλογές βαριέται. Δεν έχει κέφι, πώς το λένε; Σφίγγεται βέβαια και κάνει ό,τι μπορεί (γιατί δεν πρέπει να το δείξει) αλλά του φαίνεται, δεν μπορεί να το εμποδίσει. Ούτως ή άλλως, η αυτοπειθαρχία δεν ήταν ποτέ το δυνατό σημείο του, μας το δείχνει η μέχρι τώρα πορεία του. Για να είμαι όμως ακριβοδίκαιος, οφείλω να παραδεχτώ ότι δεν είναι καθόλου εύκολο πράγμα να αντιμετωπίσεις μια έκτη εκλογική ήττα (ελπίζω να τις μετρώ σωστά…) και όσα θα ακολουθήσουν.

Δεν εννοώ ότι κινδυνεύει να χάσει τη θέση του – όσο παράδοξο και αν είναι, καλύτερο δεν μπορούν να βρουν. Θα έχει όμως να αντιμετωπίσει έναν κυκεώνα γκρίνιας και αριστερής καρμοιριάς, που δεν θα υποφέρεται, ενώ επίσης κανείς δεν μπορεί να αποκλείσει τον κίνδυνο μιας διάσπασης, ανάλογη εκείνης του 2015. Πού να το βρει, λοιπόν, το κέφι με αυτά που τον περιμένουν; Σε αυτές τις εκλογές, ο Τσίπρας πολιτεύεται για τον εαυτό του, όχι για τον ΣΥΡΙΖΑ. Ξέρει ότι το κόμμα του δεν μπορεί να κερδίσει.

Ετσι βλέπουμε την ακεφιά αυτή να αντικατοπτρίζεται σε ό,τι κάνει. Βλέπουμε, π.χ., πως η προσωπική στρατηγική του έχει επιβληθεί στην προεκλογική στρατηγική. Συγκεκριμένα, απευθύνεται συνειδητά και στις δύο πτέρυγες του κόμματος συγχρόνως, δηλαδή τους μπολσεβίκους από τη μια και την πασοκαρία από την άλλη. Το κάνει αυτό, επειδή υπολογίζει ότι θα του επιτρέψει αργότερα να τις κρατήσει ενωμένες, μολονότι την ίδια ώρα συντηρεί την πολιτική αντίφαση του ΣΥΡΙΖΑ, η οποία δεν προσελκύει ψηφοφόρους. Βλέπουμε επίσης τη βαριεστημάρα του Τσίπρα στο πρόγραμμα του κόμματός του, το οποίο στην πραγματικότητα είναι μια «wish list», όπως λένε οι Αμερικανοί: μια καταγραφή επιθυμιών, χωρίς κανέναν συσχετισμό, οικονομικό ή άλλο, με την πραγματικότητα. Λες και κάθισαν όλοι γύρω από ένα τραπέζι και έγραψαν μαζί μία επιστολή στον Αϊ-Βασίλη…

Και ύστερα ήλθε και το τελευταίο αδιανόητο, για να μας αποδείξει πόσο βαριέται ο Τσίπρας σε αυτές τις εκλογές. Χασκογελώντας με ένα αίσθημα ικανοποίησης για την επίδειξη του πνεύματός του, χαρακτήρισε τον Χρήστο Στυλιανίδη «νατουραλιζέ Ελληνα». Αφήνω κατά μέρος την κακία για έναν υπουργό της κυβέρνησης, ο οποίος πράγματι διακρίθηκε στην εκτέλεση των καθηκόντων του – ο φθόνος στην Ελλάδα είναι κάτι σαν τη φέτα, γι’ αυτό και η Αριστερά είναι τόσο δημοφιλής εδώ. Πώς γίνεται, όμως, να διατείνεσαι ότι θέλεις να γίνεις πρωθυπουργός της Ελλάδας και μάλιστα να ζητάς για τον σκοπό αυτό την ψήφο του λαού, ενώ την ίδια ώρα χαρακτηρίζεις του Κυπρίους συλλήβδην «νατουραλιζέ Ελληνες»;

Καταλαβαίνω ότι η έννοια του έθνους-κράτους δεν του ήταν ποτέ συμπαθής – φάνηκε κιόλας από την τρομακτική άγνοιά του για την ύπαρξη θαλασσίων συνόρων. Εντούτοις, έγινε πρωθυπουργός, χειρίστηκε αυτά τα θέματα, δεν του είναι πια τελείως άγνωστα. Συνεπώς, πώς μπορεί να προσβάλλει τους Κυπρίους συλλογικά με τόσο αγοραίο τρόπο κι έπειτα να θέλει κιόλας να γίνει πρωθυπουργός; Δεν είναι αυτοχειρία η βλακεία που εκστόμισε ο brόεδρος, προχειρότητα είναι. Προχειρότητα επειδή βαριέται και, βεβαίως, επειδή δεν σέβεται το πολιτικό σύστημα στο οποίο συμμετέχει.