Η Αριστερά που προσβάλλει

Νατουραλιζέ Ελληνας. Μαθαίνω ότι με την απόδοση, από τον πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ, Αλέξη Τσίπρα, του μπασκετικής ορολογίας εν τέλει προσβλητικού χαρακτηρισμού στον Χρήστο Στυλιανίδη, αισθάνθηκαν άβολα ακόμα και στελέχη του κόμματός του. Ο Τάκης Κατσαρός, για παράδειγμα, διευθυντής του γραφείου του υπουργού Παιδείας, Νίκου Φίλη, έκανε μια ανάρτηση στο facebook στην οποία καταλογίζει «τεχνική ποινή» στον πρόεδρο, χωρίς πάντως να αναφέρει το όνομά του. Και τον καλεί «να αφομοιώσει καλύτερα την κουλτούρα της “ομάδας” που τον “χρυσοπληρώνει”. Γιατί, όπως σωστά έχει πει ο ίδιος, σε αυτήν χρωστάμε όλοι και δεν μας χρωστάει τίποτα». (Αργότερα, βέβαια, έρχεται στα ίσα του, με την ανάρτησή του για το γιαούρτι στον Πλεύρη.)

Είναι βολικό να αναφέρεται κανείς στην κουλτούρα της ανανεωτικής Αριστεράς, που σήμερα χρησιμοποιείται κυρίως για να δίνεται συγχωροχάρτι στις διάφορες πολιτικές αλητείες που διαπράττονται στο όνομά της. Ο Κατσαρός, βεβαίως, που δεν έχει δείξει ανάλογες ευαισθησίες σε ανάλογες συμπεριφορές στο παρελθόν, αναγκάστηκε να ανακαλέσει στην τάξη τον αρχηγό του, επειδή αλλιώς θα ήταν σαν να έθαβε το ανανεωτικό παρελθόν του μαζί με τον Χρήστο Στυλιανίδη στα φοιτητικά χρόνια του – και κυρίως τις κοινωνικές υποχρεώσεις που απορρέουν από εκείνη τη μακρινή γνωριμία. Διότι, όντως, ο αποκληθείς «νατουραλιζέ» υπουργός Προστασίας του Πολίτη και υποψήφιος βουλευτής Επικρατείας με τη ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη ήταν μέλος του Ρήγα Φεραίου, της οργάνωσης νεολαίας του ΚΚΕ εσωτερικού, πολλά χρόνια πριν ο Τσίπρας βαπτιστεί επαναστάτης στην ΚΝΕ. Τότε, κανείς δεν αναρωτιόταν για την καταγωγή του. Ούτε για την ελληνική κουλτούρα του – θεμελιωμένη στο εκπαιδευτικό σύστημα, εμπεδωμένη στη γλώσσα, κατατεθειμένη στην πνευματικότητα του νησιού και στις συναλλαγές με τη μητέρα Ελλάδα. Οσο κι αν ο εθνικισμός δυσφήμησε τις προθέσεις ενός λαού, δεν διαγράφονται εύκολα ταυτοτικά συνθήματα όπως «Την Ελλάδα τζ’ ας τρώγωμεν πέτρες». Σεφέρης, Ρόδης Ρούφος, Γιώργος Σαββίδης και πολλοί άλλοι προσπάθησαν να μας βοηθήσουν να κατανοήσουμε μια μοναδική ελληνική μεσογειακή πνευματικότητα που, τώρα, ο χυδαίος ελληναράς τη θεωρεί εκ μεταγραφής.

Τα χρόνια εκείνα, το Κυπριακό ήταν ακόμα τραύμα του ελληνισμού και για την Αριστερά – που άκουγε εκστατική τις αναγνώσεις για την Κύπρο του Σεφέρη. Τι ζητούσε ο Σεφέρης στη Λευκωσία, στα Λεύκαρα, στην Αγίαν Νάπαν, στην Πάφο, στην Κερύνεια; Θα καταλάβει αν διαβάσει κανείς, έστω, μερικούς στίχους από τις «Λεπτομέρειες στην Κύπρο»: «[…] το ξύλινο μαγκανοπήγαδο – τ’ αλακάτιν, / κοιμισμένο στον ίσκιο της καρυδιάς / μισό στο χώμα και μισό μέσα στο νερό, // γιατί δοκίμασες να το ξυπνήσεις; / Είδες πώς βόγκηξε. Κι εκείνη την κραυγή / βγαλμένη απ’ τα παλιά νεύρα του ξύλου / γιατί την είπες φωνή πατρίδας;»  

Σήμερα, ο ίδιος ο πρόεδρος του χώρου που, συχνά, μιλά στο όνομα και της ανανεωτικής Αριστεράς (θεωρεί ότι μπορεί, αφού του κληρονομήθηκε το κτίριο των γραφείων και η κομματική εφημερίδα), αγνοεί όχι τον Σεφέρη, όχι τα μεγάλα και τα σοβαρά μιας πραγματικής δημοκρατικής αριστερής κουλτούρας, αλλά ακόμα και τα συνθηματάκια που κατά καιρούς διακινούν στο κόμμα του (δημοφιλές ανάμεσά τους το: «Ελληνας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι»), αλλιώς δεν γίνεται να συμπεριφερθεί με την αγένεια και τη χοντροκοπιά ενός άξεστου ελληναρά – που μοιράζει ιθαγένειες και υπηκοότητες κατά το δοκούν. Αν τέτοια συμπεριφορά επεδείκνυε ένας πολιτικός του αντίπαλος, αυτή τη στιγμή θα βοούσαν τα κοινωνικά δίκτυα, τα μπινελίκια θα έπεφταν σαν το χαλάζι. Μόνο η Αριστερά του Τσίπρα δικαιούται να προσβάλλει και να περιφρονεί.