Ετερόχθονες και «νατουραλιζέ», δίδυμο αφορήτως… «ντεμοντέ»

Ο αρχηγός της αντιπολιτεύσεως ανακάλυψε προσφάτως και μας κοινοποίησε ότι οι Κύπριοι δεν είναι Ελληνες.

Περίμενα με αγωνία τη «δεύτερη εποχή» – όπως έλεγαν τον πολύ παλιό καιρό οι ταινίες με συνέχεια. Περίμενα λοιπόν – σε δεύτερη εποχή να μας πει σαν τι είναι οι Κύπριοι που δεν είναι Ελληνες, και στο μεταξύ, αναπολούσα: εκπαιδευτικούς που ευτύχησα να έχω, όπως την κυπρία διευθύντρια του Αρσακείου Πατρών, Περσεφόνη Παπαδοπούλου, διακεκριμένη λογία και εξαιρετική επιστήμονα· τον κύπριο διευθυντή τής Σχολής Μακρή, Γεώργιο Γ. Ιωαννίδη, που τις παραδόσεις του για τον Ομηρο ακόμη τις θυμάμαι με ρίγος συγκίνησης· τους κύπριους εθελοντές το 1940 στην Αλβανία· αργότερα τις διαδηλώσεις όπου, στα πρώτα μεταπολεμικά χρόνια, γεμίζαμε τους δρόμους υποστηρίζοντας το αίτημα των Κυπρίων για «Ενωση» με την Ελλάδα∙ τους ενθουσιασμούς και τα πλήγματα, και τις πικρίες απέναντι στους φίλους «του άλλου πολέμου»· τον Καραολή και τον Δημητρίου· τον Αττίλα και τον Αττίλα Β’· και «μαβιά μεγάλα τα μάτια της ολόκληρης καταστροφής»· τον Κύπριο Λουκή Ακρίτα· τον Κύπριο Γιάννο Κρανιδιώτη…

Ως τώρα όλους αυτούς, και πλήθος άλλων φίλων και συγγενών τού αντρός μου στην Κύπρο, εγώ τούς θεωρούσα Ελληνες – όπως Ελληνες είμαστε εμείς οι Επτανήσιοι αιώνες πριν από την Ενωση το 1864, Ελληνες και οι Κρητικοί αιώνες πριν από το 1912, Ελληνες και οι Δωδεκανήσιοι αιώνες πριν από τον Φεβρουάριο του 1947…

Να όμως που ο αρχηγός τής αντιπολιτεύσεως μου ανοίγει τώρα τα μάτια: Δεν είναι, λέει, σκέτα Ελληνας ο υπουργός Κλιματικής Κρίσης και Πολιτικής Προστασίας κ. Χρήστος Στυλιανίδης. Είναι Ελληνας «νατουραλιζέ» – έχει, δηλαδή, περάσει από επεξεργασία, όπως εκείνο το χαρτί που δεν είναι σκέτο χαρτί αλλά «παπιέ φριζέ» και το ύφασμα που είναι «πλισέ» και τα ζαχαρωμένα φρούτα που είναι «γκλασέ».

Αυτά καθόμουν με τις ώρες και τα αναλογιζόμουν, όταν σιγά σιγά κάτι σαν μπαγιάτικο άρχισε να χτυπά τα ρουθούνια μου. Κάτι μού θύμιζε το «νατουραλιζέ». Κάτι μού θύμιζε… Αμ! βέβαια. Τους ετερόχθονες! Αυτόν τον ηλίθιο και στενόκαρδο νόμο, που είχε ψηφιστεί στην εποχή τού Οθωνος, με στόχο να απομακρυνθούν από τις κρατικές θέσεις όσοι δεν είχαν γεννηθεί μέσα στα όρια του τότε ελληνικού κράτους. Αυτοί ήταν οι «ετερόχθονες», που δεν επιτρεπόταν να γίνονται ούτε καθηγητές στο πανεπιστήμιο ούτε διπλωμάτες, ούτε τίποτα! Αδιάφορο αν αυτοί, οι «ετερόχθονες», ήξεραν ξένες γλώσσες, ήταν εξοικειωμένοι με την ευρωπαϊκή πραγματικότητα, είχαν γνώσεις πολλές και καλά διπλώματα, αν, με δυο λόγια, ήταν ικανότατοι να υπηρετήσουν τα συμφέροντα της Πατρίδας. Ηταν «ετερόχθονες»! Αρα έπρεπε να ξεκουμπιστούν και να αφήσουν τις κρατικές θέσεις στους «αυτόχθονες», ακόμη κι αν οι ικανοί μεταξύ τους δεν επαρκούσαν, ακόμη κι αν ήταν ντιπ αγράμματοι και άξεστοι και άχρηστοι παντελώς.

Καλά, βρε αδερφέ μου, όμως εκείνη η δηλητηριώδης ανοησία τότε, δεν είχε κρατήσει ούτε καλά καλά δέκα χρόνια! Και επίσης, έκτοτε έχουν περάσει εκατόν πενήντα χρόνια! Ενας αιώνας και μισός! Πάλι πίσω τα ίδια μάς ξαναβγάζουν τώρα στη μέση; Τίποτα άλλο καινούργιο δεν μπόρεσε να κατεβάσει η κεφαλή τους, τώρα με τις εκλογές; Τι πλήξη! Τι αφόρητη πλήξη, Παναγίτσα μου! Χασμουρήθηκα.

«Ντεμοντέ!». Αυτός ο αρχηγός τής αντιπολιτεύσεως, που θέλει να πλασάρεται και για εμπνευστής των νέων, παραείναι, αδερφούλη μου… «ντεμοντέ».

Η Αθηνά Κακούρη είναι συγγραφέας