Με ποιον φλερτάρει {LF}η Δήμητρα

Υπάρχει μία ειδοποιός διαφορά που διαχωρίζει τον καλό από τον κακό πολιτικό. Η παραγωγή από τη διαχείριση της πολιτικής. Το 2015 κάποιοι έπαιξαν στο στοίχημα το μέλλον της χώρας και αντί για ταμείο πήγαμε κουβά «πληρώνοντας» ενάμισι ακόμα Μνημόνιο. Οκτώ χρόνια μετά διατυπώνονται τα ίδια διλήμματα από τους ίδιους πρωταγωνιστές και συζητούνται σαν κάτι το φυσιολογικό. Δεν συμβαίνει τυχαία. Στα χρόνια που μεσολάβησαν από το 2015 το πολιτικό σύστημα δεν ήθελε ή δεν μπόρεσε να εξηγήσει στους πολίτες τι πραγματικά συνέβη. Διαχειρίστηκε τις καταστάσεις, κέρδισε πολιτικό χρόνο, σε πολλές περιπτώσεις συνέχισε να ασκεί εξουσία με τα πολιτικά προϊόντα της διαταραχής. Ισως γι’ αυτό περίπου μία δεκαετία μετά οποιοσδήποτε μπορεί να λέει χωρίς κόστος για δραχμές και Δήμητρες. Διότι με ευθύνη του πολιτικού συστήματος η ελληνική κοινωνία δεν άκουσε τι ζημιά έγινε το εφιαλτικό πρώτο εξάμηνο του 2015.

Οτι το κλείσιμο των τραπεζών μεταφράστηκε σε τουλάχιστον 25 με 30 δισ. ζημιά του ελληνικού Δημοσίου. Κανείς δεν είπε ότι οι πολίτες θα πλήρωναν τα επόμενα 10 χρόνια ΕΝΦΙΑ απλώς και μόνο για να καλυφθεί αυτή η ζημιά. Δεν ειπώθηκε ότι οι χρεοκοπημένες τράπεζες δεν έδιναν πια δάνεια, κάτι που τελικά βύθισε την ελληνική οικονομία σε ακόμα μεγαλύτερη ύφεση, με αποτέλεσμα να αυξηθεί περισσότερο ο αριθμός των ανέργων. Δεν ήξερε ότι τα λίγα δάνεια που χορηγούσαν οι τράπεζες τα έδιναν με πολλαπλάσιο επιτόκιο, κάτι που σταδιακά οδήγησε ακόμα περισσότερες επιχειρήσεις σε λουκέτο. Και εντέλει δεν έμαθε τι σημαίνει για μια εθνική οικονομία ο αφελληνισμός του τραπεζικού συστήματος.

Ομως για την κατάσταση που διαμορφώθηκε, για αυτή την άγνοια και τον οικονομικό αναλφαβητισμό δεν φταίνε μόνο οι υπεύθυνοι του βατερλό του 2015, αλλά και το υπόλοιπο πολιτικό σύστημα που άφηνε τον χρόνο να περνά, βάζοντας χανζαπλάστ στο απόστημα, ρίχνοντας την ευθύνη σε έναν αόρατο εξωτερικό εχθρό, χωρίς να εξηγεί πώς μαζεύτηκε το πύον. Ετσι, και σε αυτές τις εκλογές, επαναλαμβάνονται καταστροφικά διλήμματα, που επενδύουν ξανά στο θυμικό και απευθύνονται σε αυτό το τμήμα πολιτών αποκομμένων από τα συλλογικά αφηγήματα. Πολλοί χαρακτήρισαν πολιτική αυτοχειρία τις αναλύσεις και τα σχέδια για ενδεχόμενο νέο κλείσιμο των τραπεζών. Οσοι τις διατυπώνουν όμως ξέρουν καλά πού απευθύνονται, γνωρίζοντας πως υπάρχουν ευήκοα ώτα πολύ περισσότερα από όσα πιστεύει το mainstream ακροατήριο. Οταν μεθοδικά ο αντισυστημισμός προβαλλόταν ως κάτι trendy, η κοινωνία εκπαιδεύτηκε και ενστερνίστηκε την αντίληψη «να διαλυθούν όλα». Η λογική της εποχής των Μνημονίων πως «δεν μπορείς να τρομοκρατήσεις ανθρώπους που δεν έχουν να χάσουν τίποτα, το επιχείρημα πως δεν με νοιάζει αν κλείσουν οι τράπεζες αφού δεν έχω καταθέσεις» επανέρχεται διότι το πολιτικό σύστημα ποτέ δεν εξήγησε τι πραγματικά συνέβη το 2015 και πώς επιβάρυνε κυρίως τους ήδη επιβαρυμένους. Το κακό είναι ότι η τραγωδία συνήθως επαναλαμβάνεται ως φάρσα και όσοι επένδυσαν στον αντισυστημισμό, τώρα τους γυρνάει μπούμερανγκ. Αφού πλέον, καλώς ή κακώς, δεν τους περιλαμβάνει. Είναι σαφές πως η επιχειρηματολογία του Γιάνη Βαρουφάκη αντλεί ψήφους κυρίως από τη δεξαμενή της αξιωματικής αντιπολίτευσης. Αφού είναι η δεξαμενή που άκουσε για πρώτη φορά αυτήν ακριβώς την επιχειρηματολογία. Γι’ αυτό άλλωστε και τη διατυπώνει, όσο κι αν κάποιοι τη θεώρησαν αυτοκτονική.

Ο βρετανός συγγραφέας Αρθουρ Κλαρκ είχε πει πως «υπάρχουν πολιτικοί που σκέφτονται τις επόμενες γενιές και πολιτικάντηδες που σκέφτονται τις επόμενες εκλογές». Το χειρότερο είναι πως όταν δεν σκέφτονται και τις μεθεπόμενες, συνήθως τις χάνουν.