Τα υπερβατικά σενάρια

Οι διακηρύξεις του Βαρουφάκη, όχι για επιστροφή στη δραχμή αλλά για επιστροφή στην οικονομική προϊστορία, έχουν μια κωμική νότα, αλλά δεν είναι κωμικές. Τις ιδέες αυτές δεν τις διατυπώνει πρώτη φορά. Oταν ο Αλέξης Τσίπρας τον έχρισε «το asset του» δίνοντάς του το πιο κρίσιμο υπουργείο, πάλι τις ίδιες τρέλες έλεγε. Τότε, απλώς, είχε αντίζηλο, τον Λαφαζάνη, ο οποίος δεν καταλάβαινε από κομπιουτερίστικο χρήμα και οραματιζόταν να καταλάβει το νομισματοκοπείο. Αυτό που δεν λέει ο Βαρουφάκης είναι ότι προϋπόθεση για να γίνουν όλα αυτά με τις Δήμητρες και τις Περσεφόνες που σχεδιάζει είναι μια νέα οξεία οικονομική κρίση, άρα και κοινωνική κρίση, η χρεοκοπία της χώρας και η παγκόσμια απομόνωσή της, δηλαδή η καταστροφή – ό,τι γλιτώσαμε παρά τρίχα το 2015.

Θα ήθελε ο Αλέξης Τσίπρας να συνεργαστεί εκ νέου κυβερνητικά με αυτό το πρόσωπο, με δεδομένες αυτές τις διακηρύξεις του; Νομίζω, όχι. Aλλά αν συμμαχική κυβέρνηση χωρίς το κόμμα του Βαρουφάκη δεν γίνεται, γνωρίζοντας το πάθος του Τσίπρα για την εξουσία, πιστεύω ότι δεν θα απέφευγε τη σύμπραξη – απλώς, θα προσπαθούσε να απενεργοποιήσει τη βόμβα ψάχνοντας ανώδυνες υπουργικές λύσεις για τον συνέταιρό του. O ίδιος, χθες, έκανε λόγο για ψήφο ανοχής, θα ζητήσει δηλαδή από τον Βαρουφάκη (αν βρίσκεται στη Βουλή) να αναβάλει τα διαστροφικά σχέδια ανατροπής του πολιτισμού, απέχοντας με όσους βουλευτές έχει εκλέξει από την ψηφοφορία, για να σχηματιστεί κυβέρνηση με μικρότερη πλειοψηφία των 151 εδρών. Υπό πολλές προϋποθέσεις, το σενάριο αυτό έχει μια ρεαλιστική εσάνς. Και οδηγεί στην αποσταθεροποίηση.

Ο Τσίπρας μιλά με δεδομένη τη συναίνεση του Νίκου Ανδρουλάκη και του ΠΑΣΟΚ σε ένα τέτοιο σχέδιο κυβέρνησης ηττημένων. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ, από τη μεριά του, λέει διάφορα κρυπτικά και φτιάχνει ρητορικά σχήματα για να μη διευκρινίσει τι θα πράξει. «Στις 21 Μαΐου ψηφίζουμε ΠΑΣΟΚ και βγαίνει ΠΑΣΟΚ», είπε προχθές στο Αγρίνιο. Βλέπει κάτι στον ορίζοντα που δεν το βλέπουν οι εταιρείες δημοσκοπήσεων; Κι όταν τονίζει ότι ο πολιτικός στόχος του ΠΑΣΟΚ είναι «σταθερότητα και πρόοδος από την πρώτη Κυριακή», πώς την εννοεί και με ποιες δυνάμεις; Δεν υπάρχουν άλλες πλην ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ.

Κατανοώ τον Νίκο Ανδρουλάκη κι ας μην κατανοώ τον υπερβατικό λόγο της αυτού κραταιότητος. Αισθάνεται τα ζόρια των επιλογών του. Εγκλωβισμένος στην αναβίωση εκ μέρους του τού παπανδρεϊκού αντιμητσοτακισμού, δεν διστάζει να κόψει ρίζες με τους ευρωπαϊστές ψηφοφόρους που στήριξαν τις μεταρρυθμιστικές πολιτικές και την ευρωπαϊκή πορεία της χώρας την περασμένη δεκαετία και επιμένουν ΠΑΣΟΚ.

Κατά τα άλλα, ό,τι κι αν ισχυριστεί, ακόμα και τον ίδιο τον Ανδρέα να φέρει από το υπερπέραν, οι μετεκλογικές επιλογές του Ανδρουλάκη θα είναι δύο. Ή θα πάει με τον Τσίπρα (και τον Βαρουφάκη, ή έστω με τον Τσίπρα, τη ανοχή του Βαρουφάκη) ή δεν θα πάει. Αν πάει, ουσιαστικά θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση κρίσης, με πολύ βραχύ ορίζοντα, συμμέτοχος σε μια νέα περιπέτεια αποσταθεροποίησης. Αν δεν πάει, σε επόμενη εκλογική αναμέτρηση, με τα διλήμματα καθαρά, θα χάσει μέρος των ψηφοφόρων του – και αυτό θα τον κάνει ιδιαίτερα ευάλωτο στη νέα πραγματικότητα που θα έχει διαμορφωθεί.

Στην οποία, αν η χώρα δεν θέλει να αυτοκτονήσει, δεν υπάρχει άλλη λύση πλην της κυβερνητικής επιλογής η οποία διαχειρίστηκε την τετραετία που διανύουμε – όπως είναι ή με παραλλαγές. Μητσοτάκης, δηλαδή, ή Μητσοτάκης συν κάτι ακόμα. Μονόδρομος.

Μαύρα μαντάτα

Η σύγκρουση στο κόμμα του Βελόπουλου μπορεί να ξεκίνησε από την προσπάθεια του αλληλογράφου του Ιησού να απαλλαγεί από υποψηφίους, έως χθες βουλευτές, που στο εξής τους θεωρούσε εμπόδιο για ένα ουσιαστικά προσωπικό κόμμα απολύτως ελεγχόμενο. Τέτοια κόμματα, που συγκροτούνται στη βάση μιας γενικού περιεχομένου ιδεολογικής διακήρυξης, δεν έχουν κανόνες. Είναι μικρά προσωπικά φέουδα, που ο εμπνευστής τους είναι ο δυνάστης τους κι όταν εκλείψει καταρρέουν – δείτε τι έγινε με το κόμμα του Καμμένου (που τους βουλευτές του τους κατάπιε σε μια μέρα ο Τσίπρας) ή, ακόμα καλύτερα, με το κόμμα του Λεβέντη.

Οπως φαίνεται, όμως, ένας τουλάχιστον βουλευτής του κόμματος, ο αγνώστου πολιτικού στίγματος Αντώνης Μυλωνάκης, ο οποίος στην ουσία εξεδιώχθη και θα διεκδικήσει άλλος την έδρα του, έχει απασφαλίσει – και αφού αποκάλεσε την Ελληνική Λύση «εγκληματική συμμορία» έχει αρχίσει να καταγγέλλει διάφορα. Μια από τις καταγγελίες του κάνει λόγο για υποχρέωση των βουλευτών να δίνουν πεντακόσια ευρώ τον μήνα, «μαύρα», στο κόμμα, τα οποία δεν γνωρίζει τι γίνονται.

Τι κρίμα, ένα κόμμα αρχών για την Ελλάδα θα αντιμετωπίσει τον αναπόφευκτο έλεγχο των οικονομικών του. Καταρρέει η πίστη μας στα εθνικά είδωλα. Χριστέ μου, στείλε κάνα γράμμα.