Είστε εκτός σύνδεσης

Ο φετινός χειμώνας ήταν καλότροπος και συνεργάσιμος. Σεβάστηκε την κατάστασή μας, σχεδόν ακύρωσε την ενεργειακή κρίση που υποτίθεται ότι θα μας ξεπούντιαζε και θα μας έστελνε γονυπετείς στην ανάγκη του Πούτιν. Κουτσά στραβά, την βγάλαμε καθαρή μέχρι που μας παρέλαβε η πιο στρίντζω Ανοιξη που έχω να θυμάμαι. Στα μικρά καφέ άνοιξαν πάλι οι υπαίθριες φουφούδες για να μην ξανασκορπίσει η φυλή με τα λάπτοπ που βρίσκει εκεί καταφύγιο. Δεν έχω αποκωδικοποιήσει ακόμα τα χαρακτηριστικά της, παρακολουθώ ωστόσο με ενδιαφέρον τα μοτίβα της έτσι όπως εξελίσσονται. Μία ή το πολύ δυο μοναξιές γύρω από το ίδιο τραπεζάκι, αλλά σε διαφορετικό ψηφιακό σεπαρέ ο καθένας τους. Το τείχος των υπολογιστών φεγγίζοντας μεταφέρει την τρουα καρ εικόνα, αλλά το ακουστικό σκουλαρίκι με αποκλείει από τον αγνώστων γεωγραφικών συντεταγμένων συνομιλητή τους.  Αντιθέτως ακούω πεντακάθαρα τον με σάρκα και οστά παριστάμενο να περφορμάρει έξω φωνή, στα αγγλικά συνήθως. Δεν είναι τα αγγλικά, είναι η περφόρμανς που μου τραβάει το ενδιαφέρον. Δεν ξέρω πώς να το πω αλλά θα το προσπαθήσω. Αυτή η προφορική επικοινωνία δεν μοιάζει καθόλου με την προφορικότητα που ήξερα. Είναι, ας πούμε, πιο μακροπερίοδη και αυστηρά δομημένη, με έντονα χαρακτηριστικά αμερικάνικου talk show (γέλια). Θα τολμούσα να πω ότι η συνομιλία, όσο πεζό ή πρακτικό κι αν είναι το θέμα της, παίζεται με όρους γοητείας. Φταίει η γλώσσα ή μήπως φταίει το μέσον που είναι πιο απαιτητικό από το τηλέφωνο; Δεν ξέρω. Τώρα τα μαθαίνω κι εγώ.

Προσπαθώ να απομνημονεύσω ένα δυο κλισέ, να τα λέω στις παρέες και επιστρέφω ντροπιασμένη στο ελαφρύ βιβλίο (περιπάτου) που έχω πάντα μέσα στην τσάντα μου – ποτέ πάνω από εκατό σελίδες, συχνά και λιγότερες. Τα ολιγοσέλιδα βιβλία είναι πιο βαριά από τα βιβλία τούβλα, σκέφτομαι καθώς προσπαθώ να ξανασυνδεθώ με το δοκίμιο «Ο ακρωτηριασμός της Δύσης» του Μίλαν Κούντερα, έκδοση του βιβλιοπωλείου της Εστίας ωραία μεταφρασμένη από τον Γιάννη Χάρη. Αναγκαστικά, ο μεγάλος Τσέχος εμπλέκεται στην συζήτηση ανθρώπου και λάπτοπ προκαλώντας πανδαιμόνιο στο μικρό καφέ. «Εκανα μια μικρή δημοσκόπηση ρωτώντας αθώα τους ανθρώπους που συναντούσα ποιος είναι ο αγαπημένος τους σύγχρονος ζωγράφος» λέει το 1983 ο Κούντερα, αλλά με την πικρή κι ειρωνική εκφορά του χιουμορίστα Τζον Ολιβερ στο Last week tonight από την συνδρομητική πλατφόρμα HBO max. «Κανείς δεν είχε αγαπημένο σύγχρονο ζωγράφο, και οι περισσότεροι μάλιστα δεν γνώριζαν κανέναν σύγχρονο ζωγράφο. Να μια κατάσταση αδιανόητη πριν από τριάντα χρόνια, όταν ήταν εν ζωή η γενιά του Ματίς και του Πικάσο». Κάπως σα να πήρα τ’ απάνω μου,  παρασύρθηκα και πήγα να πω κάτι του αγοριού απέναντι. Ευτυχώς, με συγκράτησε μια συριστική  φωνούλα μέσα μου. «Είστε εκτός σύνδεσης, είστε εκτός σύνδεσης!».