Ολική επαναφορά

Εκεί που παγιώθηκε η ΑΕΚ στη συνείδηση αρκετών, ακόμη και εκτός των φίλων της, ως μία πολύ καλή ομάδα και σίγουρα ως η ομάδα που παίζει πολύ ωραίο ποδόσφαιρο κατά τη φετινή περίοδο, ήταν στον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος. Και για την ακρίβεια μετά τις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές όπου ακόμη έψαχνε την ταυτότητά της. Από την πέμπτη αγωνιστική μέχρι και τη 13η με τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκης πριν από τη διακοπή για το Μουντιάλ, οι Κιτρινόμαυροι είχαν ξεχωρίσει γι’ αυτό που παρουσίαζαν στον αγωνιστικό χώρο κι ας βρίσκονταν πίσω από τον πρωτοπόρο Παναθηναϊκό στη βαθμολογία.

Με την επανέναρξη των αγωνιστικών υποχρεώσεων η ΑΕΚ δεν έπαιξε άσχημο ποδόσφαιρο. Αντίθετα, συνέχισε στο ίδιο μοτίβο, με το ίδιο πλάνο. Υπήρξαν όμως δύο παράγοντες που σε αρκετές περιπτώσεις έπαιξαν τον ρόλο τους ώστε η Ενωση να μην είναι όσο θελκτική ήταν προηγουμένως. Ο ένας ήταν ότι η ανάγκη για το αποτέλεσμα και τους βαθμούς γινόταν όλο και μεγαλύτερη με το πέρας των αγωνιστικών και ο δεύτερος και κυριότερος ίσως ήταν πως ο Ματίας Αλμέιδα έχασε στη διαδρομή πολλούς βασικούς ποδοσφαιριστές του με σοβαρά προβλήματα τραυματισμών. Μπορεί το βάθος πάγκου της ΑΕΚ να είναι πολύ μεγάλο φέτος και σχεδόν σε όλες τις περιπτώσεις ο απών να αντικαταστάθηκε επάξια, όμως δεν γίνεται να μείνει αναλλοίωτη η χημεία της ομάδας με τόσες αλλαγές.

Για τους λόγους αυτούς υπήρξαν ματς που είτε η ΑΕΚ αναγκάστηκε να πάει την πίεσή της κάποια μέτρα πίσω είτε να παίξει λίγο πιο συνετά ώστε να μη δώσει δικαιώματα στον αντίπαλο. Και όταν κάνεις πρωταθλητισμό, αυτό είναι λογικό από κάποιο σημείο και μετά. Το βράδυ της Κυριακής στο Καραϊσκάκης, όμως, ο Αλμέιδα παρουσίασε στον αγωνιστικό χώρο την ΑΕΚ του πρώτου γύρου. Με μία εμφάνιση ακόμα καλύτερη κι από εκείνη που είχε κάνει στο 0-0 του Νοεμβρίου στο ίδιο γήπεδο. Και γιατί αυτή τη φορά βρήκε δίχτυα και γιατί είχε ακόμη μεγαλύτερη διάρκεια η υπεροχή της.

Στο άκουσμα και μόνο της ενδεκάδας, καταλάβαινε κανείς ότι η ΑΕΚ πήγε στο Νέο Φάληρο για να επιβάλει τον ρυθμό της και να πάρει τη νίκη. «Ηρθαμε εδώ για να νικήσουμε και το καταφέραμε», είπε ο Αλμέιδα στη συνέντευξη Τύπου μετά το παιχνίδι. Και δεν μίλησε εκ του αποτελέσματος. Το είχε δείξει με πράξεις. Αφησε στον πάγκο τον Γιόνσον και πήγε με το δίδυμο Σιμάνσκι – Πινέδα, που… απογείωσε την ΑΕΚ στο ξεκίνημα της σεζόν, στον άξονα. Εριξε στην ενδεκάδα και Γκατσίνοβιτς και Ελίασον. Με τον Τσούμπερ πίσω από τον Γκαρσία. Πώς αλλιώς να φωνάξει ότι πήγε για τη νίκη; Για κάποιους μπορεί η επιλογή του να ήταν ρίσκο. Για εκείνον που ξέρει καλύτερα από τον καθένα τους παίκτες του, όχι. Εχει απόλυτη εμπιστοσύνη στο ρόστερ του, ξέρει να παίρνει το 100% από κάθε ποδοσφαιριστή του και δικαιώθηκε.

Χωρίς Αραούχο

Πριν βγει το πρώτο δεκάλεπτο η ΑΕΚ είχε πετύχει ένα γκολ και είχε δύο πολύ μεγάλες ευκαιρίες. Στο πρώτο μεγάλο ματς (η ρεβάνς του Κυπέλλου ήταν άλλη ιστορία) που υποχρεώθηκε να παίξει χωρίς τον αρχηγό της. Ο Αραούχο έβλεπε το παιχνίδι από την Ισπανία κι όμως η εμφάνιση της ομάδας ήταν τέτοια που μάλλον κανείς δεν τον μνημόνευσε την ώρα του αγώνα. Κι αυτό δεν είναι μομφή για εκείνον. Η προσφορά του στη φετινή ΑΕΚ είναι πανθομολογούμενη. Είναι παράσημο για την ίδια την ΑΕΚ και τον Αλμέιδα όμως ότι έκαναν μία τέτοια απουσία να περάσει απαρατήρητη. Και σε αυτό αξίζουν τα εύσημα και στον αντικαταστάτη του στον ρόλο του μέσα στο γήπεδο αφού για ακόμη ένα παιχνίδι ο Τσούμπερ ήταν εξαιρετικός, επιβεβαιώνοντας πως βρίσκεται σε δαιμονιώδη φόρμα. Το συγκεκριμένο παιχνίδι βέβαια είναι ήδη παρελθόν για την ΑΕΚ, η οποία δεν έχει περιθώριο να σταθεί παραπάνω. Αύριο την περιμένει ακόμη ένα ντέρμπι, με τον ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια, και την Κυριακή έρχεται ο «τελικός» για τον τίτλο στη Λεωφόρο.