Τριάντα χρόνια πίσω;

Φαίνεται κατανοητό το αίτημα του κ. Τσίπρα για αποκλειστική, οι δυο τους μόνο,  «τηλεοπτική μονομαχία» με τον κ. Μητσοτάκη: δεύτερο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, η απόσταση από τη ΝΔ δεν είναι τεράστια, προσπαθεί να την καλύψει. Αν γίνει ακόμη δευτερότερο επειδή το debate δεν θα του βγει, οπωσδήποτε θα παραμείνει δεύτερο,  το τρίτο βρίσκεται σε απόσταση ασφαλείας. Άρα δεν έχει τίποτα να χάσει.

Μοιάζει κατανοητό – είναι όμως δικαιολογημένο; Δεν είναι υπέρ της απλής αναλογικής και των κυβερνήσεων συνεργασίας ο Αλέξης Τσίπρας; Γιατί λοιπόν επιχειρεί να δημιουργήσει δικομματικό -ή μάλλον, προσωπικό- δίλημμα στους ψηφοφόρους; Γιατί δηλώνει ότι δεν θα συμμετάσχει σε «κυβέρνηση ηττημένων» – όρο που ο ίδιος εισήγαγε;

Όπως επισήμανε ο κ. Τσακαλώτος, «κυβέρνηση του 48%-49%, δεν την λες και κυβέρνηση ηττημένων». Ο κ. Δραγασάκης δήλωσε ότι, ακόμη και αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι δεύτερο κόμμα, «θα διερευνηθεί η περίπτωση να υπάρξει κυβέρνηση». Γιατί ο κ. Τσίπρας επιμένει ότι μόνο αν ο ΣΥΡΙΖΑ είναι πρώτο κόμμα, θα συμμετάσχει σε κυβέρνηση;

Φαινομενικώς,  για τους ίδιους λόγους που ζητά προσωπική αντιπαράθεση με τον πρωθυπουργό: για να ενισχύσει την προεκλογική του θέση. Αλλά ίσως δεν είναι μόνο αυτό: αν δεν είναι πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, η κυβέρνηση συνεργασίας θα είναι δώρο άδωρο για τον ίδιο, δεν θα υπάρχει ούτε πολιτική ούτε ηθική βάση να γίνει πρωθυπουργός, ανεξάρτητα από το ποια κόμματα θα συμμετέχουν στην κυβέρνηση. Τον συμφέρουν νέες εκλογές για να πιεστούν τα μικρότερα κόμματα και να αναστηθεί από τις στάχτες του ο παλιός καλός δικομματισμός, με τον ίδιο να είναι το ένα σκέλος του.

Αν ο κ. Τσίπρας πράγματι πίστευε στην απλή αναλογική και στις κυβερνήσεις συνεργασίας θα είχε ήδη καταθέσει πρόταση για  επαναφορά της απλής αναλογικής από την επόμενη βουλή.

Θέλει κυβερνήσεις συνεργασίας μόνο για να γίνει ο ίδιος πρωθυπουργός και να διαλύσει τα συνεργαζόμενα κόμματα, όπως έκανε με τους «Ανεξάρτητους Έλληνες» του Πάνου Καμμένου, ενσωματώνοντας στον ΣΥΡΙΖΑ ακροδεξιούς βουλευτές που ήθελαν να εξασφαλίσουν την πολιτική τους σταδιοδρομία – εξαγοράζοντάς τους επί της ουσίας.

Ο κ. Τσίπρας επιθυμεί βαθύτατα τον δικομματισμό, όσο πιο πολωτικό, οξύ και τοξικό γίνεται, γιατί μόνο έτσι γνωρίζει να πολιτεύεται, γιατί μόνο αυτή θεωρεί σωστή και άξια πολιτική. Θέλει την «τηλεοπτική μονομαχία» για να κατοχυρωθεί ότι οι εκλογές συνίστανται στο οξύ δίλημμα «Τσίπρας ή Μητσοτάκης», όπως τριάντα χρόνια πριν ήταν «Παπανδρέου ή Μητσοτάκης».

Δεν υπάρχει κανείς λόγος, νομίζω, να αποδεχθούμε ότι αξίζει να γυρίσουμε, τριάντα χρόνια πίσω.