Η θάλασσα και το αλάτι

Πώς το λέει η παροιμία; Οταν ξαλαφρώνεις στη θάλασσα, θα βρεις το… ξαλάφρωμά σου στο αλάτι. Κάπως έτσι συμβαίνει και με τον ΣΥΡΙΖΑ με αφορμή την υπόθεση Γεωργούλη. Τα τελευταία χρόνια, το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, επίσημα ή διά των «τυμπανιστών» του, επένδυσε υποθέσεις σεξουαλικής παρενόχλησης και κακοποίησης στον πολιτικό του λόγο. Και όταν συμβαίνει αυτό, όταν η συμπεριφορά ενός ατόμου τσουβαλιάζει έναν ολόκληρο χώρο (ακόμη και όταν το άτομο δεν ανήκει σε αυτόν) ο λόγος δεν μπορεί να είναι παρά τοξικός. Κάπως έτσι προέκυψε το χάσταγκ που συνέδεε τη Νέα Δημοκρατία με την παιδεραστία ενώ μέχρι πριν από λίγες μόνο μέρες, ο Κώστας Βαξεβάνης, αναφερόμενος στο δυστύχημα στα Τέμπη έκανε έναν ποταπό υπαινιγμό για την αδυναμία του Πρωθυπουργού στα νέα παιδιά. Και μετά, ήρθε η θάλασσα μαζί με το ξαλάφρωμα και το αλάτι.

Οταν έχεις εθιστεί στην κομματική τοξικότητα δεν μπορείς να συνειδητοποιήσεις τι ακριβώς είναι ο τοξικός λόγος, πολύ περισσότερο μάλιστα όταν είσαι εσύ που τον εκφέρεις. Και οι πασιονάριες του συριζαϊκού φεμινισμού, οι αποκλειστικοί αντιπρόσωποι του ηθικού πλεονεκτήματος, αφού κρατήθηκαν όσο μπόρεσαν – δηλαδή κάτι ελάχιστες ώρες – αφού είδαν και απόειδαν περιμένοντας να εργαλειοποιήσει το θέμα η Νέα Δημοκρατία (κάτι το οποίο, ομολογουμένως, δεν έκανε), ξεσάλωσαν. Βρίθουν τα προφίλ τους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης με σεξιστικά σχόλια για την καταγγέλλουσα, με χυδαία υπονοούμενα για υποτιθέμενες σχέσεις της, για πράξη εκδίκησης στον ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ και άλλα τέτοια, αφού πρώτα δημοσιοποίησαν το όνομά της. Ασε δε που όταν βιασμός καταγγέλλεται πριν από τις εκλογές, δεν είναι βιασμός αλλά πολιτική προβοκάτσια. Κι ας έπιασαν μετά τα σβησίματα. Καλώς ή κακώς όμως, ό,τι γράφεται στο Διαδίκτυο, δεν διαγράφεται.

Η υποψήφια βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Ζωή Βαρέλη – Στεφανίδη (αυτή που, παρεμπιπτόντως, πέρυσι το καλοκαίρι έλεγε ψέματα ότι κάηκε το σπίτι της) που αναδημοσίευσε ένα αισχρό πρωτοσέλιδο σχετικό με το θέμα, το έσβησε και, εμφανώς ενοχλημένη από τους δημοσιογράφους που τη ρώτησαν είπε ότι ήταν λάθος της και το ζήτημα «πάει τέλειωσε». Λάθος εγώ ξέρω ότι είναι να στρίψεις ένα στενό πριν από αυτό που θα σε οδηγήσει στον προορισμό σου. Ή να ρίξεις περισσότερο αλάτι στο φαγητό. Η υιοθέτηση της ακραίας χυδαιότητας δεν είναι λάθος. Είναι νοοτροπία. Οπως και η ανάρτηση του στελέχους της νομαρχιακής επιτροπής Λάρισας Βασίλη Μίγα, που έκανε λόγο περί «πηδήματος» δεν μπορεί να έγινε εν τη ρύμη του λόγου. Εν τη ρύμη του λόγου κάνεις σαρδάμ ή γραμματικά λάθη.

Σε κανονικές συνθήκες, η περίπτωση Γεωργούλη, έστω και αν έσκασε πριν από τις εκλογές, δεν θα έβλαπτε το προφίλ του ΣΥΡΙΖΑ κυρίως γιατί δεν πολιτικοποιήθηκε ούτε από τη Νέα Δημοκρατία ούτε από το ΠΑΣΟΚ. Ομως οι Συριζαίοι πυροβόλησαν τα πόδια τους. Αμήχανοι, θρασείς, χωρίς αναστολές ως προς την τοξικότητα του πολιτικού λόγου, προκαλώντας με υπαινιγμούς και συμψηφισμούς, διακίνησαν μια θεωρία που, επί της ουσίας, έλεγε ότι «ο δικός μας βιαστής είναι καλύτερος από τον δικό σας». Ε και μετά, ήρθε η θάλασσα.