Ελληνες ευρωβουλευτές {LF}στην πρώτη σελίδα

Στα έδρανα του Ευρωκοινοβουλίου κάθονται 705 ευρωβουλευτές. Η ελληνική ομάδα αριθμεί 21 μέλη. Τέσσερα από αυτά – στελέχη τεσσάρων διαφορετικών ελληνικών κομμάτων αλλά και τεσσάρων διαφορετικών ευρωομάδων – έχουν απασχολήσει την επικαιρότητα για λόγους που δεν σχετίζονται με την κοινοβουλευτική τους παρουσία σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο. Εχουν, για να το πούμε αφιλτράριστα, φέρει αρκετή κακή δημοσιότητα στον θεσμό τον οποίο ενσαρκώνουν. Σύμφωνα δε με διαδρομιστές στην καρδιά της ευρωκρατίας, οι υποθέσεις στις οποίες εμπλέκονται μουντζουρώνουν και την εικόνα της χώρας τους – μια κι οι ψίθυροι για τη δυσανάλογη του μεγέθους της Ελλάδας παραγωγή αρνητικών ειδήσεων από τις συμπεριφορές των εκπροσώπων της στο βουλευτήριο της Ενωσης ολοένα και δυναμώνουν μετά την ανακοίνωση της Ρομπέρτα Μετσόλα πως έλαβε αίτημα για άρση της ασυλίας του Αλέξη Γεωργούλη.

Η καταγγελία εις βάρος του πρώην πια συριζαίου ευρωβουλευτή ήταν το πιο πρόσφατο επεισόδιο σε ένα σίριαλ που το ελληνικό πολιτικό σύστημα ελπίζει ότι θα ρίξει τίτλους τέλους. Η Επιτροπή Νομικών Υποθέσεων της Ευρωβουλής μπορεί να στείλει το αίτημα των βελγικών Αρχών στην Ολομέλεια ακόμη και σε 2 με 3 μήνες από τώρα. Ο ΣΥΡΙΖΑ – μέσα σε 15 λεπτά, όπως λένε πηγές του – τον έθεσε εκτός κόμματος, ενώ ο ίδιος ο αρχηγός του διεμήνυσε ότι «για εμάς δεν υπάρχουν «ναι μεν αλλά» σε θέματα έμφυλης βίας, σε θέματα βίας κατά των γυναικών». Παρ’ όλ’ αυτά, το θέμα κυριαρχεί ήδη στην εσωτερική πολιτική σκηνή, προκαλώντας έναν νέο γύρο τοξικής αντιπαράθεσης ενόψει της κάλπης. Οι πολιτικοί αντίπαλοι των αριστερών ζητούν επιτακτικά να μάθουν κατά πόσο η Κουμουνδούρου γνώριζε ή τούς μέμφονται ως «δήθεν δικαιωματιστές», αποδίδοντάς τους τη διαρροή του ονόματος της καταγγέλλουσας.

Η Εύα Καϊλή. Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, πάντως, το ελληνικό όνομα που σοκάρισε περισσότερο ήταν εκείνο της Εύας Καϊλή. Τον περασμένο Δεκέμβριο συνελήφθη από την ομοσπονδιακή αστυνομία του Βελγίου κατηγορούμενη για συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση, ξέπλυμα μαύρου χρήματος και διαφθορά. Ο ευρωπαίος Γενικός Εισαγγελέας ζήτησε την άρση της βουλευτικής της ασυλίας, το Ευρωκοινοβούλιο την καθαίρεσε από αντιπρόεδρο, ΠΑΣΟΚ και Ευρωσοσιαλιστές τη διέγραψαν. Πριν από λίγες μέρες αποφυλακίστηκε και ο δικηγόρος της αναφέρει ότι δεν θα επιστρέψει εδώ αν δεν αποδείξει την αθωότητά της. Η εμπλοκή της στο Qatargate άνοιξε μια συζήτηση για τον τρόπο που το Ευρωκοινοβούλιο αυτοπροστατεύεται από τα φαινόμενα διαφθοράς, ζημίωσε το brand της Ελλάδας – δίνοντας πατήματα σε Βορειοευρωπαίους που βλέπουν τους Νότιους σαν εθισμένους στις βαλίτσες με μετρητά – και θύμισε σε πολλούς τον παλιό κακό, τσοχατζοπουλικό, εαυτό του ΠΑΣΟΚ.

Η Μαρία Σπυράκη. Την ίδια περίπου περίοδο η OLAF έλαβε μια ερευνητική έκθεση σύμφωνα με την οποία υφίσταντο υποψίες για απάτη εις βάρος του προϋπολογισμού της ΕΕ. Τότε, λοιπόν, ο ευρωπαίος Γενικός Εισαγγελέας αιτήθηκε και την άρση της ασυλίας της γαλάζιας Μαρίας Σπυράκη. Η ίδια δήλωσε ότι αποδέχεται «ευχαρίστως» το αίτημα και πως το θέμα αφορούσε το επίδομα αλλοδαπής πρώην συνεργάτη της, «ο οποίος αντιμετώπισε σοβαρό προσωπικό πρόβλημα και είχε ορισμένες απουσίες από τον χώρο συνεδριάσεων του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου». Ο ΣΥΡΙΖΑ ζήτησε την αποπομπή της από τη ΝΔ. Το κυβερνών κόμμα, ωστόσο, έθεσε σε αναστολή την κομματική της ιδιότητα και αποφάσισε ότι δεν θα την εντάξει στα ψηφοδέλτιά του για την επικείμενη εθνική αναμέτρηση.

Ο Γιάννης Λαγός. Μόλις τον Μάρτιο η Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου ψήφισε για δεύτερη φορά υπέρ της άρσης της ασυλίας του εκλεγμένου με τη Χρυσή Αυγή, και καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης, Γιάννη Λαγού. H ευρωπαϊκή Αριστερά πανηγύρισε το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας ως ένα «δημοκρατικό καθήκον».

Στην κυβέρνηση ήδη υπάρχουν φωνές που εισηγούνται, με αφορμή την υπόθεση Γεωργούλη, την επαναφορά της λίστας για την εκλογή των ελλήνων ευρωβουλευτών, εφόσον η ΝΔ κερδίσει τις εκλογές. Το κυνήγι του σταυρού σε ολόκληρη την επικράτεια είναι ένα σύστημα που πριμοδοτεί τους φωτογενείς, ή τα κάθε είδους σελέμπριτι, κι όχι εκείνους που θα μπορούσαν να ανταποκριθούν στις απαιτήσεις του αξιώματος, επιμένουν. Ο παραπάνω κατάλογος – αλλά και το κλίμα που επικρατεί στα πηγαδάκια των Βρυξελλών – μάλλον επιβεβαιώνει τη διαπίστωσή τους.