Αρχισαν τα όργανα

Αυτή η ζωοπανήγυρις που άρχισε ως προεκλογική εκστρατεία πολύ φοβάμαι δεν θα έχει καλό τέλος. Εδώ θα είμαστε (ελπίζω) και να το θυμηθείτε. Προβλέπω μ’ αυτή την απλή, έως απλούστατη, αναλογική θα έχουμε άσχημα ξεμπερδέματα. Αν ξεμπερδευτούμε ποτέ. Μήπως αρχίσουμε να ψηφίζουμε αενάως. Κάθε δυο τρεις μήνες πίσω από το παραβάν με την ψήφο ανά χείρας. Αλλη δουλειά δεν θα ‘χουμε. Θα κάνουμε το εκλογικό κέντρο σπίτι μας.

Αν και η δικιά μου η γενιά, όταν έφτασε στην ηλικία να ψηφίσει, δεν μπορούσε να ψηφίσει γιατί δεν υπήρχαν εκλογές. Δικτατορία, βλέπεις. Χθες είχαμε και τη μαύρη επέτειο που βγήκαν τα τανκς παγανιά και μας μαντρώσανε, φαντάζομαι κάποιοι καταδικασμένοι θα το γλεντήσανε στη φυλακή αρκούντως και ως πρέπει. Μία φορά έγινε ένα δημοψήφισμα του κώλου, όχι με τίποτα κόμματα και ονόματα, δυο χαρτιά σού δίνανε, το ένα με το ΝΑΙ και το άλλο με το ΟΧΙ. Ηταν τόσο αδιάβλητο δε, που το αποτέλεσμα βγήκε με 98% ΝΑΙ. Θυμάμαι μάλιστα ένα σκίτσο του Μποστ στον «Ταχυδρόμο» με το τέρας του Λοχ-Νες και από κάτω με ολοστρόγγυλα γράμματα «Το τέρας του Λοχ-ΝΑΙ».

Μετά την αποκατάσταση τρόπον τινά της δημοκρατίας αρχίσαμε να ψηφίζουμε στην αρχή με εκλογικά βιβλιάρια που τα είχαμε περί πολλού, άλλοι τα φύλαγαν στο εικονοστάσι κι άλλοι στη στεφανοθήκη. Μερικοί δε ανοίξανε θυρίδες στην τράπεζα για περισσότερη εξασφάλιση. Κατόπιν, αν θυμάμαι καλά, πηγαίναμε με την ταυτότητα και μας την τρυπάγανε μ’ ένα σουβλί μην τύχει και πάμε και ξαναψηφίσουμε. Τέτοια εμπιστοσύνη μάς είχανε. Πάντως όλα γίνανε με δημοκρατικές διαδικασίες. Μόνο μία φορά ξεπέρασαν τον εαυτό τους. Ηταν τότε επί ΠΑΣΟΚ (ωραία χρόνια) που στη Βουλή έπρεπε να ψηφίσουν οι εθνοπατέρες για πρόεδρο της Δημοκρατίας και τα ψηφοδέλτια ήταν έγχρωμα. Οποιος ήθελε τον κ. Σαρτζετάκη έριχνε γαλάζιο κι όποιος δεν τον ήθελε ένα μπορντοροδοκόκκινο. Οι φάκελοι δε ήταν τρασπαράν, σιθρού, πώς το λέμε εμείς εδώ γιατί ξεχνάω πώς το λένε αυτοί εκεί. Α, ναι. Διαφανείς. Για να ξέρει ο Μεγάλος τι ψηφίζει ποιος, κι όποιος δεν ακολουθεί τη γραμμή να τον στείλει από ‘κεί που ‘ρθε. Αυτά, η σοσιαλιστική παράταξη. Η Δεξιά πάλι είχε άλλους τρόπους, πιο ριζοσπαστικούς. Οταν δεν ήτανε αρεστό το αποτέλεσμα, υπήρχε ένας βουλευτής ονόματι Καλογιάννης, νομίζω, που σηκωνότανε από το έδρανο, την έκοβε στον ώμο και τη φυγάδευε σε πιο ασφαλές μέρος.

Ελπίζω τώρα να έχουμε ξεπεράσει αυτές τις παιδικές αρρώστιες της δημοκρατίας και να ψηφίσουμε ευπρεπώς, αν και κρίνοντας από τον προεκλογικό αγώνα σάμπως κάπως δύσκολο το βλέπω. Η αλήθεια είναι ότι δεν μπορώ να τον παρακολουθήσω, αδυνατώ. Είναι τόσο μολυσμένη η ατμόσφαιρα (δεν χρησιμοποιώ το «τοξική» γιατί από την πολλή χρήση δεν σημαίνει τίποτα πια), τόσο ανάγωγη, απύθμενη, όζει από χίλια μέτρα μακριά. Είναι μεταξύ άκρατου ζόφου και κάτι εφιαλτικά γκροτέσκου.

Στις δε ομιλίες των αρχηγών δεν ακούς κανένα πρόγραμμα, καμία πρόταση πολιτική. Κατηγορεί ο ένας τον άλλον με αγοραίους χαρακτηρισμούς, εκεί ο ΣΥΡΙΖΑ είναι αξεπέραστος, ή ακούς κάτι κρυόμπλαστρες παρομοιώσεις νεοδημοκρατικές του τύπου «ή θα πάμε μπροστά με την τρίτη καρφωτή ή θα βάλουμε την όπισθεν». Αχαχούχα, άντρα που ‘χα.

Και τώρα ήρθε η ώρα να το παραδεχτώ. Είδα το σποτάκι του ΣΥΡΙΖΑ. Ξετρελάθηκα, δεν το αρνούμαι. Για όποιον δεν το είδε είναι το εξής: πλάνα όλο πλάτες και μια φωνή από πίσω (εγώ το off το λέω από πίσω, στη συγκεκριμένη περίπτωση τουλάχιστον) εξηγεί: «Αυτός είναι ο Δημήτρης 32 ετών κι αυτή είναι η πλάτη του». Κατόπιν άλλο όνομα, άλλη ηλικία, «κι αυτή είναι η πλάτη του». Είναι τόσος ο θαυμασμός μου γι’ αυτό το αριστούργημα μικρού μήκους και μεγάλου βεληνεκούς που το κοπιάρισα αμέσως και θα το αναρτήσω στο Ινσταγκραμ, το οποίο και δεν έχω, αλλά θα το αναρτήσω. Θα είμαι εγώ βεβαίως πλάτη και θα ακούγεται μια φωνή βελούδινη πάλι από πίσω να λέει: «Αυτός είναι ο Σταμάτης αγνώστου ηλικίας κι αυτή είναι η σπάλα του».

Καλή ψήφο να ‘χουμε.