Γιάννης Κακλέας

Μ’ αρέσει ο ύπνος. Δεν το κρύβω. Από παιδί είχα αποφασίσει ότι θέλω να ζήσω σε μια «άλλη» ζωή, μια ζωή με ειδικούς όρους. Σε μια ανάστροφη πραγματικότητα, πιο πραγματική από την ορατή. Με όρους φαντασίας. Εκεί όπου η βαρύτητα δεν υφίσταται. Εκεί όπου λειτουργούν άλλοι φυσικοί νόμοι. Εκεί που υπάρχεις όπου επιθυμείς, όπου σε προσκαλούν. Εκεί όπου οι νεκροί δεν είναι νεκροί και ο χρόνος έχει μια άλλη διάσταση.

Ενας θαυμαστός κόσμος! Οι άνθρωποι δεν έχουν ηλικία. Το ονειρικό ήθος δεν έχει όρια. Ενα μαγικό θέατρο. Ενα συνειρμικό παραλήρημα. Ο ύπνος είναι δώρο. Από παιδί ήταν το καταφύγιό μου. Εκεί ζούσα μια ζωή παράξενη, περιπετειώδη. Ημουν σε χρόνους και τόπους άγνωστους, σε τοπία που ζωντάνευαν μέσα σε σπασμένους καθρέφτες μνήμης, εκεί όπου ο θάνατος δεν είναι θάνατος αλλά μια άλλη ζωή.

Πώς να μη σου αρέσει αυτός ο κόσμος!

Αν με ρωτήσουν τι ήταν αυτό που με οδήγησε να ζήσω όλη τη ζωή μου στον κόσμο του θεάτρου, θα απαντούσα: «Ο ύπνος, όταν ήμουν παιδί». Στο θέατρο συναντώ όλους τους φίλους μου σε τόπους γνωστούς – άγνωστους όπως η Αρκαδία, οι ακτές της Ιλλυρίας, το δάσος του Αρντεν, το μυαλό του Μπέκετ, του Ρεμπώ και της Σάρας Κέιν.

Οταν ήμουν παιδί δεν καταλάβαινα πού με προσκαλούσαν τα όνειρά μου. Η γοητεία ενός κόσμου μυστικού με αφόπλιζε και δεχόμουν κάθε πρόσκληση. Καλούσα – και προσκαλώ και τώρα – όποιον θέλει να παίξει στα όνειρά μου. Είναι όλοι ευπρόσδεκτοι. Καλοί, κακοί, όμορφοι, άσχημοι, νεκροί και ζωντανοί. Η Δημοκρατία στον απόλυτο βαθμό. Ρομαντικά όνειρα, κωμωδίες, θρίλερ, εφιάλτες, δράματα, όλα τα είδη καλοδεχούμενα. Το ρεπερτόριο είναι ανοικτό, σαν τα έργα που σκηνοθετώ στην ξύπνια ζωή μου. Φτάνει να έχουν ενδιαφέρον. Κι έχουν. Τα όνειρα ποτέ δεν σ’ αφήνουν να πλήξεις. Ειδικά όταν είσαι εσύ ο δημιουργός ή ο πρωταγωνιστής!

Τα δικά μου όνειρα είναι λίγο ανορθόδοξα. Σαν ταινίες των Μόντι Πάιθονς ή σαν σκηνές από ταινίες του Τιμ Μπάρτον ή του Ντέιβιντ Λιντς. Αλλά όχι ακριβώς.

Αλλάζουν ύφος όποτε αυτά θέλουν. Ξαφνικά το τοπίο αλλάζει σε εικόνες του Ταρκόφσκι κι άλλη φορά η αγωνία χτυπάει κόκκινο σαν ταινία του Χίτσκοκ. Βέβαια δεν λείπουν και τα ρεαλιστικά όνειρα που μοιάζουν αληθινά σαν ταινία του Βιττόριο Ντε Σίκα, αλλά που εξελίσσονται απρόσμενα σε φανταστικά πλάνα του Φεντερίκο Φελίνι.

Τι να σας πω! Ο ύπνος μου είναι σαν μια βραδιά «Αφιέρωμα της Ταινιοθήκης της Ελλάδας». Γιατί να θες να ξυπνήσεις;

Γι΄αυτό μ’ αρέσει ο ύπνος. Οταν έρχεται εκείνη η στιγμή που το κορμί χαλαρώνει και το σώμα αναλαμβάνει τα ηνία, το πάρτι του ασυνείδητου αρχίζει. Συνήθως δεν θυμάμαι τα όνειρά μου κι αν θυμάμαι κάποια δεν είναι και για Οσκαρ.

Αυτό που δεν με ενδιαφέρει καθόλου είναι να εξηγήσω τα όνειρά μου, να τα αποκωδικοποιήσω ή να τα εκλογικεύσω. Θέλω να μένουν βαθιά θαμμένα στο σώμα του ασυνείδητου σαν ράβδοι χρυσού. Εκεί είναι η θέση τους. Γιατί το νιώθω, κάθε φορά που βρίσκομαι σε φάση δημιουργίας, τότε που κάνω βουτιά σε τοπία ανεξερεύνητα, τα όνειρά μου με συναντούν. Είναι ο οδηγός μου. Οι εικόνες και οι αισθήσεις των ονείρων που κατοικούν στο σώμα μου γίνονται πηγή δημιουργίας. Και είμαι ευγνώμων γι’ αυτή την πολύτιμη δημιουργική λειτουργία του ανθρώπινου σώματος, γιατί μέσα από τα όνειρά μου ζω μια ζωή συναρπαστική, πλούσια και φαντασμαγορική.

Γι’ αυτό μ’ αρέσει ο ύπνος.

Με όνειρα, κατά προτίμηση!

Ο Γιάννης Κακλέας είναι σκηνοθέτης. Αυτή την περίοδο υπογράφει τη σκηνοθεσία και δραματουργική επεξεργασία στην παράσταση του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος «Ο Επιθεωρητής» του Νικολάι Γκόγκολ, η οποία παρουσιάζεται στο Βασιλικό Θέατρο, σε μετάφραση Ερρίκου Μπελιέ και μουσική Δημήτρη Παπαδημητρίου