ΑΚΟΥΕΙ ΚΑΝΕΙΣ;

Εδώ και χρόνια, ο Ηλίας Κασιδιάρης κάνει προεκλογική καμπάνια μέσα από τη φυλακή. Ενας πρωτόδικα καταδικασμένος για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης διατηρεί ενεργούς λογαριασμούς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μιλάει για πολιτική δίωξη μέσω μαγνητοφωνημένων μηνυμάτων, οργανώνει ως «ιδρυτής» έναν εθνικιστικό κομματικό μηχανισμό, επιχειρεί να διεκδικήσει μερίδιο της οργής των πολιτών στις επόμενες εκλογές. Αντιεμβολιαστικό κίνημα, Μεταναστευτικό, Τέμπη – η χρυσαυγίτικη μέθοδος είναι γνώριμη.

Τίποτα από αυτά δεν θα είχε καμία σημασία αν όλα είχαν γίνει όπως έπρεπε. Ωστόσο ούτε δικαστική αίθουσα για τη διεξαγωγή της δίκης βρέθηκε εγκαίρως ούτε τρόπος να σταματήσουν οι δημόσιες παρεμβάσεις ενός καταδικασμένου εγκληματία. Κάτω από τα πολιτικά ραντάρ, στο περιθώριο της επικαιρότητας, ο Κασιδιάρης συνεχίζει μέχρι και σήμερα έναν αγώνα που πλέον έχει ως σύμμαχο-«μπροστινό» έναν πρώην αντεισαγγελέα του Αρείου Πάγου. Ενεργοποιεί θύλακες που δούλευαν εδώ και καιρό σχεδόν αθόρυβα, μπροστά στα έκπληκτα μάτια όσων δεν έπαιρναν στα σοβαρά τις ενδείξεις των τελευταίων ετών, όσων αρνούνταν να πιστέψουν πως ακόμα δεν έχουμε ξεμπερδέψει με την Ακροδεξιά.

Μόλις σαράντα ημέρες πριν από τις κάλπες, η κυβέρνηση τρέχει άρον άρον να διευκολύνει τον ρόλο της Δικαιοσύνης. Το πολιτικό σύστημα συνεχίζει να τσακώνεται για τον ενδεδειγμένο τρόπο αντιμετώπισης ενός νέου μορφώματος χωρίς διαβούλευση, χωρίς συναίνεση, χωρίς κοινή λογική, αντιμετωπίζοντας την απειλή Κασιδιάρη ως μια οποιαδήποτε υπόθεση με μικροκομματικά οφέλη. Οι κομματικές δυνάμεις αποδεικνύονται δυστυχώς κατώτερες των περιστάσεων. Τουλάχιστον την ύστατη στιγμή, όμως, οφείλουν όλοι να κάνουν τη δουλειά τους. Η ιστορική ευθύνη είναι εκκωφαντική.