{T16}Ο Πύργος {LF}της ξιφασκία{T16}ς

Οταν κάποιος ακούει για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1896, το όνομα που του έρχεται πιο γρήγορα στο μυαλό από ελληνικής πλευράς είναι αυτό του Σπύρου Λούη, του χρυσού μαραθωνοδρόμου μας.

Και όμως ιστορία έγραψε και ο Λεωνίδας Πύργος, ο άνθρωπος που χάρισε στην Ελλάδα το πρώτο της χρυσό μετάλλιο στους σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ενας εκ των κορυφαίων ξιφομάχων της εποχής, που δίδασκε αυτό το ευγενές άθλημα, ήταν ο πρώτος Ελληνας στην ιστορία που στέφθηκε χρυσός ολυμπιονίκης.

Τέτοιες μέρες (με το νέο ημερολόγιο) στις 7 Απριλίου του 1896 αναμετρήθηκε στο Ζάππειο απευθείας στον τελικό με τον γάλλο φημισμένο ξιφομάχο Ζαν Περονέ, τον οποίο και νίκησε με 3-1 κατακτώντας τη νίκη.

Στην κατηγορία ξίφους ασκήσεως οπλοδιδασκάλων (masters), την 2η ημέρα των Αγώνων, στις 7 Απριλίου 1896 (26 Μαρτίου με το παλιό ημερολόγιο), βρέθηκαν οι δυο τους πάνω στην ειδική εξέδρα που είχε κατασκευαστεί για τους Αγώνες της ξιφασκίας μπροστά από το Ζάππειο Μέγαρο, να αναμετρώνται στον τελικό.

Υστερα από έναν αμφίρροπο αγώνα που για αρκετή ώρα ήταν στο 1-1, ο έλληνας πρωταθλητής προηγήθηκε και αντέχοντας στην αντεπίθεση του γάλλου αντιπάλου του σε μια κόντρα επίθεση πήρε το 3ο σημείο που του χάρισε τη νίκη.

Η υψηλή τεχνική που διέθετε στις αποκρούσεις και κυρίως η εκπληκτική ταχύτητά του ήταν το πλεονέκτημα του Λεωνίδα Πύργου που του είχαν δώσει άλλωστε και τον τίτλο του οπλοδιδασκάλου.

Ο κόσμος τον σήκωσε στα χέρια και αυτός λίγες μέρες μετά παρακολούθησε ως θεατής τον θρίαμβο του Σπύρου Λούη.

Ο Λεωνίδας Πύργος γεννήθηκε το 1871 στη Μαντίνεια της Αρκαδίας, ενώ ο πατέρας του, Νικόλαος, υπήρξε σπουδαίος οπλοδιδάσκαλος, ο πρώτος χρονολογικά στην Ελλάδα, και δίδασκε στην απαιτητική Σχολή Ευελπίδων και στη Σχολή υπαξιωματικών του Στρατού. Παράλληλα ανέπτυξε και συγγραφική δράση, γράφοντας τα πρώτα ελληνικά εγχειρίδια για την ξιφασκία, όπως το «Οπλομαχητική», αλλά και γενικότερα για την εκγύμναση των νέων, όπως το «Ανόργανος παιδαγωγική γυμναστική» και το «Ημιοργανική παιδαγωγική γυμναστική». Οι τεχνικοί όροι που εισήγαγε στο βιβλίο του «Οπλομαχητική» παραμένουν ίδιοι μέχρι σήμερα στα Σώματα του Στρατού.