Πότε θα μπούμε στην τροχιά {LF}της επιστήμης και της προκοπής;

Και τώρα εκλογές. Οπως πάντα, «η κορυφαία στιγμή της Δημοκρατίας». Οπως πάντα, «κομβικές για την πορεία της χώρας». Που είναι έτσι – αλλά μπορεί και να μην είναι ακριβώς…

Μετράμε δύο αιώνες ως κράτος. Που θεμελιώθηκε στους απελευθερωτικούς αγώνες αλλά και στις ιδέες του λεγόμενου «νεοελληνικού διαφωτισμού»: ελευθερία,  δικαιοσύνη, παιδεία, ανεξιθρησκία, επιστήμη και αρετή.

Αραγε πόσο υποστηρίξαμε αυτές τις ιδέες; Πόσο μπορέσαμε και πόσο μας άφησαν; Γεωπολιτικά παίγνια, διχασμοί, αγώνες και προδοσίες, δύση και ανατολή, ιδέες αλλά και κούφια ιδεολογήματα. Ξύλινοι οικονομισμοί, μακριά από την πραγματική αγωνία για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Τι έλειψε και τι λείπει; Ισως η ενηλικίωση. Ο νους, που δεν καθοδηγείται. Ο ορθολογισμός. Ενα κράτος  με θεσμούς, που εμπεδώνονται σταθερά. Ενα πολιτικό σύστημα ενάρετο. Ενας πολίτης υπεύθυνος και απαιτητικός – όχι οπαδός και «μπαγασάκος». Ελληνας αλλά και πολίτης του κόσμου.

Θα μπει ποτέ η πατρίδα στην τροχιά των θεσμών, της επιστήμης και της προκοπής; Θα κατοχυρωθεί, επιτέλους, ένα ανεξίθρησκο κράτος; Θα αποκρούσουμε  ουσιαστικά τον φασισμό, τον ρατσισμό και τους κάθε είδους αποκλεισμούς; Θα  γίνει  προτεραιότητα η Παιδεία και η Τέχνη;  Θα χωρέσουν επιτέλους τα όνειρα των παιδιών; Θα διατυπωθεί το όραμα της εποχής;

Και καθώς αναρωτιέσαι και ζυγίζεις, έρχεται η συμφορά των Τεμπών. Το αδιανόητο, που ξεβράζει την ανευθυνότητα σε όλες τις διαστάσεις. Που δεν επιδέχεται δικαιολογίες και στρογγυλοποιήσεις. Που γελοιοποιεί κάθε θεωρητική και θεσμική συζήτηση.

Ολική επαναφορά και το ερώτημα ένα:  αυτό που κάνω ή  αυτό που δεν κάνω τι συνέπειες έχει; Με μοναδικό μέτρο, χωρίς τεθλασμένες, τον Ανθρωπο.